Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μπεντ Κρίστενσεν Ο Δανός που έβαλε... τούρμπο στις καρδιές μας❗️❗️ Είχε το προσωνύμιο «Τούρμπο» (Turbo-Bent) λόγω της απίστευτης ταχύτητας και της δυναμικότητάς του όταν έβγαινε στην αντεπίθεση.

Ήταν ένας κλασικός, αποτελεσματικός σέντερ φορ («killer» της περιοχής) με εξαιρετικά τελειώματα.

Έμεινε στην ιστορία για τα 4 γκολ που έβαλε στα δύο συγκλονιστικά παιχνίδια κόντρα στην Τενερίφη στην Ευρώπη.

Παρά την εκρηκτικότητά του στο γήπεδο, έξω από αυτό ήταν ένας άνθρωπος ήρεμος, σοβαρός και ιδιαίτερα αγαπητός στους συμπαίκτες του, χωρίς προκλητική συμπεριφορά. Ο Μπεντ Κρίστενσεν Άρενσε (γεννημένος στην Κοπεγχάγη στις 4 Ιανουαρίου 1967) έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Δανίας, της Ελβετίας, της Γερμανίας, της Ελλάδας, της Ισπανίας και της Τουρκίας.

Στη βίβλο της ιστορίας του Ολυμπιακού συναντά κανείς ορισμένους από τους κορυφαίους ξένους ποδοσφαιριστές που πάτησαν ποτέ το πόδι τους στο χορτάρι ελληνικών γηπέδων.

Οι περισσότεροι, μάλιστα, όχι απλά έμειναν για πολλά χρόνια στην Ελλάδα, αλλά μετέτρεψαν τη χώρα μας σε δεύτερη πατρίδα τους.

Αγάπησαν, αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν από τους «ερυθρόλευκους» φιλάθλους, όσο κανείς! Υπάρχει, όμως, κι ένας που έμεινε στον Πειραιά μόλις και μετά βίας ένα χρόνο, αλλά έκανε τους φίλους του Ολυμπιακού να τον ερωτευτούν… παράφορα.

Ο «τούρμπο» Μπεντ Κρίστενσεν, ενδεχομένως ο πιο αδικημένος ξένος που φόρεσε ποτέ την ερυθρόλευκη φανέλα.

Αδικημένος, όχι αγωνιστικά, αλλά ιστορικά, καθώς έπαιξε στους Πειραιώτες στα πρώτα χρόνια της διοίκησης του Σωκράτη Κόκκαλη και όχι από τη σεζόν 1996-97 που ξεκίνησε η κυριαρχία της ομάδας του Ντούσαν Μπάγεβιτς. «Αν αυτός ο παικταράς συνεργαζόταν με τον Ντούσκο, θα έγραφε ιστορία! Τον βλέπαμε στου Ρέντη και… χαζεύαμε», έλεγε ένας από τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού που έμελλε να συνδέσουν τα «πέτρινα χρόνια» με την εποχή της «δυναστείας» του.

Ανάμεσα στους killer s της δεκαετίας του '80 και του '90. Μέλος της ομάδας-έκπληξης της Δανίας που κατέκτησε το EURO του 1992 και σόκαρε το ποδόσφαιρο.

Ωστόσο δεν άφησε απλά το αποτύπωμά του στη Δανία αλλά και στην Ευρώπη, χάρη στις εμφανίσεις που έκαναν και στον Ολυμπιακό.

Παρότι έμεινε μόνο για μία σεζόν (1993/94), ο Μπεντ Κρίστενσεν κατάφερε να μείνει στις μνήμες των «ερυθρολεύκων». Ο Δανός φορ σημείωσε 15 γκολ σε 31 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις και είχε ως αποκορύφωμα το χάτ-τρικ στη νίκη με 4-3 κόντρα στην Τενερίφη.

Σε ηλικία 57 ετών πλέον, βρίσκεται στον πάγκο της Μπρόντμπι ως βοηθός προπονητή και μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις του στο σκοράρισμα αλλά και στον δρόμο της επιτυχίας.

Πώς ήρθε, όμως, ο Κρίστενσεν στον Ολυμπιακό; Λόγω… συγκυριών. Ο Δανός δεν ήταν τυχαίος ποδοσφαιριστής.

Κάθε άλλο! Τη δεκαετία του ’80 και τις αρχές της δεκαετίας του ’90 η «βιομηχανία» της Δανίας παρήγαγε ορισμένους από τους κορυφαίους επιθετικούς του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου: τον Έλκιαερ, τους αδελφούς Λάουντρουπ, τον Έλστρουπ… Ο Κρίστενσεν είχε την ευλογία να ανήκει σ’ αυτήν ακριβώς τη γενιά των σπουδαίων Δανών επιθετικών, και μάλιστα, ήταν μέλος της ιστορικής εικοσάδας του Ρίχαρντ Μέλερ Νίλσεν, που το καλοκαίρι του 1992… τρέλανε την Ευρώπη και από τις παραλίες, βρέθηκε να κατακτά το ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στα γήπεδα της Σουηδίας.

Από το 1987 έως το 1991, ο μετέπειτα λατρεμένος «τούρμπο Μπεντ», μετρούσε με τη φανέλα της Μπρόντμπι 62 γκολ σε 100 αγώνες πρωταθλήματος, έχοντας αναδειχτεί τρεις φορές πρώτος σκόρερ της λίγκας και έχοντας οδηγήσει την ομάδα του ακόμη και στα ημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

Δύο γεγονότα, όμως, ήταν αυτά που συγκυριακά τον έφεραν στην Ελλάδα.

Το 1991 η Σάλκε μετέτρεψε τον Κρίστενσεν στον πιο ακριβά αμειβόμενο Δανό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, προσφέροντας στον ίδιο μηνιαίες απολαβές 400.000 μάρκων και στην Μπρόντμπι πέντε εκατομμύρια μάρκα για την αγορά του.

Ωστόσο, η πορεία του Δανού στην Μπουντεσλίγκα δεν ήταν ανάλογη.

Έμεινε στο Γκελζενκίρχεν για δύο σεζόν, μέτρησε μόλις 8 γκολ σε 49 παιχνίδια, με αποτέλεσμα οι φίλοι της Σάλκε να τον μετονομάσουν σε… Τράμπι-Μπεντ, δίνοντας του το προσωνύμιο της εταιρίας μικρών αυτοκινήτων “Trabant”, που δεν ήταν και το πιο… τιμητικό! Η πτώση στην καριέρα του επί γερμανικού εδάφους συνοδεύτηκε και από την ατυχία του στα τελικά του ιστορικού Euro του 1992. O Kρίστενσεν ξεκίνησε βασικός στα δύο πρώτα παιχνίδια της τελικής φάσης με Αγγλία και Σουηδία, ωστόσο στο 51ο λεπτό της αναμέτρησης με τους Σκανδιναβούς οικοδεσπότες τραυματίστηκε και δεν κατάφερε να αγωνιστεί ξανά μέχρι το φινάλε της ιστορικής διαδρομής.

Κάπως έτσι ο Δανός βρέθηκε στα ραντάρ του Ολυμπιακού, με τον Σωκράτη Κόκκαλη να έχει μόλις αναλάβει τον Μάιο του 1993 τα ηνία της ΠΑΕ και θέλοντας να δώσει ώθηση στην καριέρα του έδωσε τα χέρια με τους «ερυθρόλευκους» που ακόμη βίωναν τη δίνη των «πέτρινων χρόνων» τους.

Στον ένα χρόνο που έμεινε στην Ελλάδα, ο Κρίστενσεν εκτόξευσε ξανά τις μετοχές του, χαρίζοντας αξέχαστες στιγμές στους φίλους του Ολυμπιακού συνθέτοντας δίδυμο αρχικά με τον Όλεγκ Προτάσοφ και εν συνεχεία (μετά την αποχώρηση του Ουκρανού) με τον Ντανιέλ Μπατίστα.

Και, βέβαια, το διαμάντι της εν Ελλάδι παρουσίας του αποτελεί μια από τις κορυφαίες εμφανίσεις ποδοσφαιριστή της ιστορίας του Ολυμπιακού στα Κύπελλα Ευρώπης. 4 Νοεμβρίου 1993, Ολυμπιακός – Τενερίφη 4-3. Όποιος είχε ζήσει από κοντά την παράσταση του Δανού, είναι σίγουρο ότι θα την αφηγείται στα παιδιά και τα εγγόνια του! Τίτλοι: 1 Πρωτάθλημα Ελβετίας: 1985 2 Πρωταθλήματα Δανίας: 1988, 1989 1 Κύπελλο Δανίας: 1998 Ατομικές διακρίσεις : 3 φορές πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος Δανίας: 1988, 1990, 1991 Επαγγελματική καριέρα: 1984–1985 Μπρόνσχοϊ Μπόλντκλουμπ 1985–1986 Σερβέτ Γενεύης 1986–1987 →Βάιλε Μπόλντκλουμπ 1987–1991 Μπρόντμπυ 1991–1993 Σάλκε 1993–1994 Ολυμπιακός Πειραιώς 1994–1997 Σοσιεδάδ Ντεπορτίβα Κομποστέλα 1997–1998 Γκεντσλερμπιρλιγκί 1998–2000 Μπρόντμπυ Ι 2000 Μπρόνσχοϊ Μπόλντκλουμπ Φαμπιάν Εστάι Ο Χιλιανός «μάγος»❗❗ Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που μένουν στη συνείδηση του κόσμου, διότι έμειναν για πολλά χρόνια σε μία ομάδα.

Άλλοι γιατί κατέκτησαν πολλούς τίτλους και ήταν πρωταγωνιστές στις επιτυχίες.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν ισχύει για τον Φαμπιάν Εστάι.

Η εικόνα του Χιλιανού είναι πολύ ζωντανή στις μνήμες των οπαδών του Ολυμπιακού.

Έμεινε στον Πειραιά περίπου 1,5 χρόνο, αλλά έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του.

Ακόμα και σήμερα μνημονεύεται αυτό το σπουδαίο «δεκάρι» που είχε πάρει το 1993 ο Σωκράτης Κόκκαλης, όταν και ανέλαβε τις τύχες του Ολυμπιακού. Ο Χιλιανός κεντρικός μέσος Φαμπιάν Εστάι (Fabián Raphael Estay Silva), γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1968, στη πρωτεύουσα της Χιλής, το Σαντιάγκο.

Τεχνίτης ποδοσφαιριστής, κοντόσωμος και συμπαθής, με σπουδαία τεχνική κατάρτιση, αν και λίγο αργός, αλλά με ενέργειες που ξεσήκωναν τον κόσμο, έπαιξε σε 12 διαφορετικούς συλλόγους, στη Χιλή, την Ελβετία, την Ελλάδα, το Μεξικό και την Κολομβία, ενώ χαρακτηριστικό της ικανότητάς του να σκοράρει, αν και αγωνιζόταν ως μέσος, αποτελεί το γεγονός ότι από το 1993 και μέχρι το τέλος της καριέρας του το 2006, σκόραρε με τη φανέλα όλων των ομάδων με τις οποίες αγωνίστηκε.

Άφησε το στίγμα του στη χώρα μας, την διετία 1993-1995, για λογαριασμό του Ολυμπιακού.

Με ενέργειες που ξεσήκωναν τον κόσμο, χωρίς όμως να καταφέρει να στεριώσει, παίζοντας στα ‘’πέτρινα χρόνια’’ του μεγάλου συλλόγου του Πειραιά! Κέρδισε 69 διεθνείς συμμετοχές και σκόραρε 5 γκολ για την εθνική ομάδα της Χιλής από το 1990 μέχρι το 2001, μεταξύ των οποίων και 4 αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.

Μικρός το δέμας, αλλά θαυματουργός, ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο το 1985, σε ηλικία 17 ετών, περιπλανώμενος μιας και δε μπορούσε να βρει ομάδα που να τον εμπιστευθεί, λόγω του παρουσιαστικού του.

Με το ύψος του μετά βίας να πλησιάζει το 1.70 και να είναι στα όρια της... αδυναμίας, δεν έπειθε τους προπονητές ότι αξίζει να ασχοληθούν μαζί του.

Η πρώτη ομάδα που τον εμπιστεύθηκε ήταν Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα, το 1986 σε ηλικία 18 ετών.

Εκεί έμεινε για 6 χρόνια, από το 1985 έως το 1991, αφού πέρασε τα 2 πρώτα χρόνια ως στέλεχος της ομάδας των νέων του συλλόγου.

Το 1987, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα και καθιερώθηκε σχεδόν αμέσως ως "το μυαλό της". Όλο το παιχνίδι περνούσε απ' τα πόδια του βραχύσωμου Εστάι, που συνδύαζε την πονηριά του κλασικού στατικού "10ριού" και την κινητικότητα του "8ριού". Έπαιξε μάλιστα σε 6 αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων του 1987 πραγματοποιώντας πολύ καλές εμφανίσεις, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε και το πρωτάθλημα Χιλής με την ομάδα του.

Οι εμφανίσεις του τράβηξαν το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού τεχνικού της Χιλής, που το 1990 τον κάλεσε στην εθνική ομάδα, κάνοντας μάλιστα και το ντεμπούτο του, εναντίον της Βραζιλίας.

Το 1991 έπαιξε και στο πρώτο του Κόπα Αμέρικα, έχοντας πολύ καλή παρουσία και παίζοντας σε 6 παιχνίδια, πετυχαίνοντας μάλιστα και ένα γκολ. ο καλοκαίρι του 1991, θα ταξιδέψει για πρώτη φορά στην Ευρώπη για λογαριασμό της Ελβετικής Σεντ Γκάλεν.

Το πρώτο του πέρασμα απ' την Ευρώπη, δε μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα επιτυχημένο, καθώς δε μπόρεσε να δείξει αυτά που μπορούσε στην Ελβετία, τόσο λόγω κλιματολογικών συνθηκών όσο και λόγω του πρώτου "σοκ" που παθαίνουν οι Λατινοαμερικάνοι όταν βγαίνουν απ' τη χώρα τους.

Εκεί, έμεινε μέχρι τον Ιούνιο του 1993, όταν και επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου βρήκε άμεσα συμβόλαιο με τα χρώματα της Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε. Ο Εστάι θα παίξει και στα 3 παιχνίδια που θα συμμετάσχει η Χιλή στο Κόπα Αμέρικα του 1993 και στη συνέχεια θα ηγηθεί της προσπάθειας της Ουνιβερσιδάδ! Θα παίξει σε 22 παιχνίδια και το Δεκέμβρη και θα σηκώσει την κούπα του πρωταθλητή για 2η φορά στην καριέρα του.

Μέσω εθνικής ομάδας, εν τω μεταξύ, είχε γίνει "κολλητός" με τον μεγάλο Ιβάν Ζαμοράνο (Iván Zamorano), που τότε έπαιζε στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο τύπος της Χιλής τους αποκαλούσε μάλιστα «Το Δίδυμο των Τρομοκρατών», καθώς ο ένας μοίραζε αφειδώς τις πάσες και ο άλλος εκτελούσε κατά βούληση!Χειμερινή περίοδος μεταγραφών στην Ελλάδα και η διοίκηση του Ολυμπιακού αναζητά έναν παίκτη να ηγηθεί στη μεσαία γραμμή, έναν παίκτη που να μπορεί να δώσει τη μπάλα με ευκολία μπροστά και να συμμαζέψει το παιχνίδι της ομάδας στο κέντρο, καθώς τότε θεωρήθηκε πως ο Βασίλης Καραπιάλης "δεν κάνει για τον Ολυμπιακό" και πως ο Τάκης Γκώνιας "είχε ακόμη πολλά να μάθει". Όπως και να το σκέφτηκαν πάντως, ο Εστάι έμοιαζε σούπερ περίπτωση και το κυριότερο, δεχόταν να έρθει στην Ελλάδα εκείνη την εποχή.

Η μεταγραφή έκλεισε, ο Εστάι κατέβηκε στον Πειραιά και η μεταγραφή χαροποίησε τους οπαδούς του Ολυμπιακού και μάλιστα σε μια απ' τις θέσεις "φετίχ", αυτή του "δεκαριού"! Αποτέλεσε μία από τις πρώτες «δυνατές» μεταγραφές του Σωκράτη Κόκκαλη, ο οποίος έβγαλε από τα ταμεία του συλλόγου 360 εκατομμύρια δραχμές για να εντάξει στο δυναμικό του το «10άρι» της εθνικής Χιλής! Ήλθε στον Πειραιά σε φουλ αγωνιστικούς ρυθμούς.

Στον πάγκο της ομάδας βρισκόταν ως υπηρεσιακός προπονητής ο Κώστας Πολυχρονίου, ο οποίος είχε διαδεχθεί τους Όλεγκ Μπλαχίν και Αντώνη Γεωργιάδη. Ο Πολυχρονίου θεωρεί πως ο Εστάι είναι έτοιμος για 11άδα και τον ρίχνει στη μάχη στον αγώνα του Ολυμπιακού με το Λεβαδειακό για τη φάση των "16" του Κυπέλλου Ελλάδας στο στάδιο Καραϊσκάκη.

Αυτά που είδαν οι τυχεροί που βρέθηκαν στο γήπεδο εκείνη τη μέρα ήταν με μία λέξη ΜΑΓΙΚΑ.

Στις 29 Δεκεμβρίου του 1993, ο Φαμπιάν Εστάι έδωσε ίσως την καλύτερη του παράσταση στα ελληνικά γήπεδα πασάροντας, κλέβοντας μπάλες, σουτάροντας, δίνοντας ασίστ και πετυχαίνοντας 2 γκολ στο εμφατικό 6-1 του Ολυμπιακού!Ο Εστάι συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, αφού προερχόταν από πλήρη αγωνιστική δράση και πρωταγωνίστησε και στη νίκη επί του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ στις 6 Ιανουαρίου του 1994.

Παρότι τραυματίστηκε και έγινε αλλαγή στο 86ο λεπτό του ντέρμπι των «αιωνίων», βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει με 2-1! Ακολούθησε η απρόσμενη ισοπαλία 1-1, στο Καραϊσκάκη με τον Άρη και η ισοπαλία 1-1 με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα στις 16 Ιανουαρίου.

Στο συγκεκριμένο αγώνα μάλιστα, ο Εστάι λίγο έλειψε να βάλει ένα απίστευτο γκολ, καθώς από απομάκρυνση της άμυνας του ΠΑΟΚ, βλέποντας τη μπάλα να έρχεται επιχείρησε "ψαλιδάκι" από πολύ μακριά αλλά η μπάλα δε του έκανε το χατίρι καθώς τράνταξε το δοκάρι της εστίας του «δικεφάλου». Ακολούθησε μια ισοπαλία για το κύπελλο (2-2) με τον Ηρακλή και η νίκη επί του Αθηναϊκού στο Καραϊσκάκη με 2-0 στις 23 Ιανουαρίου και κάπου εκεί αρχίζουν τα προβλήματα του Εστάι. Ο Σωκράτης Κόκκαλης ανακοινώνει την πολυαναμενόμενη πρόσληψη προπονητή, η οποία άκουγε στο όνομα Νίκος Αλέφαντος! Ο Ολυμπιακός με Αλέφαντο στον πάγκο έκανε μια ήττα στην Πάτρα απ' την Παναχαϊκή στις 29 Ιανουαρίου (1-2), μένοντας οριστικά εκτός τίτλου, ενώ λίγες ημέρες αργότερα στις 2 Φεβρουαρίου, με την ήττα απ' τον Ηρακλή στο Καυταντζόγλειο (0-1) έμεινε και εκτός κυπέλλου Ελλάδας. Ο Αλέφαντος έβαζε στην 11άδα βρέξει-χιονίσει τον Εστάι, κανείς όμως δεν είχε υπολογίσει ότι ο παίκτης από το καλοκαίρι το 1992 ουσιαστικά έπαιζε χωρίς σταματημό! Ιούνιος 1992 - Ιούνιος 1993 στο πρωτάθλημα με τη Σεντ Γκάλεν, Ιούλιος 1993 στο Κόπα Αμέρικα με τη Χιλή, Αύγουστος 1993 - Δεκέμβριος 1993 πρωτάθλημα Χιλής, Δεκέμβριος 1993 και πέρα βασικός με τον Ολυμπιακό! Ο Εστάι ήθελε ανάσες, αλλά ο Αλέφαντος, παρά το γεγονός ότι είχε άλλα τρία "10άρια" στη διάθεση του (Ηλίας Σαββίδης, Βασίλης Καραπιάλης, Τάκης Γκώνιας) δε μοίραζε το χρόνο συμμετοχής! Ο Αλέφαντος ξεκινάει την προετοιμασία - αφού πήρε "ψήφο εμπιστοσύνης" απ' τον Κόκκαλη και του ζητάνε να πει τις εντυπώσεις του απ' τους χαφ του. Ο Αλέφαντος τους βγάζει όλους ανάπηρους. Ο Σαββίδης: "…είναι γκαζοζέν", ο Μαρινάκης: "…είναι μισοπλέμονας", ο Γκώνιας: "…δε μπορεί, δε κάνει", ο Καραπιάλης: "…βρίσκει ο κώλος του στο χόρτο". Και ο Εστάι; "...Ο Εστάι; Αυτός καίει πετρέλαιο" λέει ο Αλέφαντος και καταλαβαίνει κανείς την εκτίμηση που είχε στο Χιλιανό μέσο! Ο Ολυμπιακός θα τερματίσει τελικά 3ος πίσω από ΑΕΚ και Παναθηναϊκό, με τον Εστάι να έχει 16 συμμετοχές και 3 γκολ.

Το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα το πέτυχε στις 3 Απριλίου του 1994 στο πλαίσιο της 31ης αγωνιστικής, στη νίκη με 2-0 επί του ΟΦΗ στο Καραϊσκάκη. Ο Εστάι πάντως, που ξεκουράστηκε λίγο και πήρε κάποιες ανάσες, ξεκίνησε πολύ δυναμικά στη σεζόν! Γκολ στις 24 Αυγούστου του 1994, στο 4-0 επί της Δόξας Δράμας για το Κύπελλο, γκολ στο 1-0 επί της Δόξας (πάλι) στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος στη Δράμα (28/08/1994), γκολ και στο 3-1 επί του Απόλλωνα Αθηνών για το πρωτάθλημα στο Καραϊσκάκη.

Αν μη τι άλλο, παραγωγικό 20ήμερο... Έρχεται το ματς με τη Μαρσέιγ και η απόλυση του Αλέφαντου.

Αναλαμβάνει ο Γιούτσος και η ομάδα μπερδεύεται με τις οδηγίες του. Ο Εστάι πάντως ξανασκοράρει στις 24 Σεπτεμβρίου, στο 6-1 επί του Ιωνικού Νίκαιας.

Στις αρχές Οκτωβρίου, έρχεται στον Ολυμπιακό ο Ολλανδός Τάις Λίμπρεχτς (Thijs Libregts) και η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος του Εστάι στον Ολυμπιακό ξεκινάει... Ο Εστάι προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του νέου του προπονητή, ο οποίος όμως κάθε άλλο παρά λάτρης των Λατινοαμερικάνων ποδοσφαιριστών ήταν.

Για την ακρίβεια όχι μόνο των Λατινοαμερικάνων, αλλά και γενικά των μη εχόντων λευκό χρώμα δέρματος! (ο Ντανιέλ Μπατίστα μπορεί να το επιβεβαιώσει). Ο Εστάι εκπαραθυρώνεται απ' την 11άδα και έρχεται το φιλικό με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι, στο οποίο ο Λίμπρεχτς θα έβγαζε συμπεράσματα και θα έκανε τις εισηγήσεις του για το ποιοι κάνουν και ποιοι όχι για τον Ολυμπιακό. Ο Εστάι ξεκινάει βασικός, κάνει ένα αποτυχημένο τακουνάκι έξω απ' την περιοχή που οδηγεί σε ευκαιρία για τον Αστέρα και ο Λίμπρεχτς πετάγεται σαν ελατήριο απ' τον πάγκο του κατακόκκινος, φωνάζοντας στον Εστάι.

Την επόμενη ημέρα οι εφημερίδες είχαν στο ρεπορτάζ τους ότι ο Λίμπρεχτς "τελειώνει" τον Εστάι, καθώς τέτοιου είδους μέσος δε χωράει στον Ολυμπιακό.

Έτσι, ο Φαμπιάν Εστάι αποδεσμεύτηκε απ' τον Ολυμπιακό το Δεκέμβριο του 1994 απ' τον Ολυμπιακό, μένοντας μόλις έναν χρόνο και στον Ολυμπιακό μετά από 23 συμμετοχές και 5 γκολ, κλείνοντας τον κύκλο του ακριβώς όπως τον άνοιξε.

Με ντέρμπι εναντίον του Παναθηναϊκού!Ο Εστάι δε δυσκολεύτηκε να βρει ομάδα.

Επέστρεψε στην πατρίδα του και υπέγραψε στην Κόλο-Κόλο, όπου έμεινε για ενάμιση χρόνο έχοντας 32 συμμετοχές και 7 γκολ, ενώ θα κατακτήσει και το Κύπελλο Χιλής.

Παράλληλα, τον Ιούλιο του 1995 θα παίξει σε 2 αγώνες για το Κόπα Αμέρικα.

Στη συνέχεια μεταγράφεται στο Μέξικο για λογαριασμό της Ντεπορτίβο Τολούκα, στην οποία έμεινε για 3 σεζόν και κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Μέξικο (84 συμμετοχές / 19 γκολ). Συμμετείχε σε 4 αγώνες των προκριματικών του Μουντιάλ 1998 και πέτυχε ένα γκολ, ενώ έπαιξε και στα 4 παιχνίδια που έδωσε η Χιλή στο Μουντιάλ. Στην Τολούκα έμεινε μέχρι το 1999, οπότε και μεταπήδησε στην Κλουμπ Αμέρικα και πάλι στο Μέξικο.

Εκεί έμεινε μέχρι τα μισά της περιόδου 2001/02 (76 συμμετοχές / 11 γκολ), οπότε και μεταγράφηκε στην Ατλάντε και κάπου εκεί το όνομα του Εστάι ενεπλάκη σε ένα "ερωτικό σκάνδαλο", καθώς κάποια δημοσιεύματα στη χώρα του έβγαλαν στη φόρα "είδηση" - που ποτέ φυσικά δεν αποδείχθηκε - που ήθελε τους "κολλητούς" Ιβάν Ζαμοράνο και Φαμπιάν Εστάι να διατηρούν... ερωτική σχέση, τεκμηριώνοντας την έρευνα τους με το σκεπτικό πως "ο Εστάι πρότεινε τον Ζαμοράνο στην Αμέρικα". Αυτό είχε ως αποτέλεσμα αφ' ενός οι δύο παίκτες να διαψεύσουν μετά βδελυγμίας τους ισχυρισμούς, αφ' ετέρου ο Εστάι να τα βροντήξει και να φύγει μετά από ενάμιση χρόνο (56 συμμετοχές / 6 γκολ) και να μεταγραφεί αλλού.

Ακολούθως, το καλοκαίρι του 2003 έκανε μεταγραφή στην Σάντος Λαγούνα με την οποία έπαιξε 20 αγώνες, σημειώνοντας 2 γκολ, παρ’ όλο που έκατσε μόνο κάποιους μήνες. Τον Ιανουάριο του 2004 μεταπήδησε στην Ακαπούλκο και το καλοκαίρι του ίδιου έτους επέστρεψε με μεταγραφή στην Ντεπορτίβο Τολούκα, στην οποία αγωνίστηκε για περίπου ένα χρόνο.

Έπαιξε 12 αγώνες με ένα γκολ.

Το 2005, ταξίδεψε στην Κολομβία για λογαριασμό της Αμέρικα Ντε Κάλι, κάνοντας 14 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 2 γκολ.

Κάποιους μήνες μετά, επέστρεψε στη Χιλή και έκλεισε την καριέρα του σε μια ιδιαίτερη ομάδα! Όντας 38 ετών, πήγε το 2006 στην Παλεστίνο, μια ομάδα που ιδρύθηκε το 1920 από Παλαιστίνιους μετανάστες στο Σαντιάγο της Χιλής και αντιπροσωπεύει την παλαιστινιακή κοινότητα της πόλης! Πριν αποσυρθεί, είχε συμμετάσχει και στο Κόπα Αμέρικα του 1999 (παίζοντας σε 5 παιχνίδια) καθώς και στα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου του 2002 (9 συμμετοχές, 1 γκολ). Το τελευταίο του παιχνίδι με την εθνική το έδωσε στις 24 Απριλίου του 2001 με αντίπαλο την Ουρουγουάη, αποχωρώντας μετά από 69 αγώνες και 5 γκολ.

Παρότι πλέον κόντευε τα 40, αναζήτησε ομάδα με στόχους, αφού ήθελε να συνεχίσει να παίζει σε σύλλογο που να του προσφέρει κίνητρο.

Είχε επαφές με την Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα, με την οποία δεν συμφώνησε, ενώ είχε και πρόταση από την Μαϊάμι, χωρίς όμως να προκύψει συμφωνία.

Τελικά, αποφάσισε να κρεμάσει τα παπούτσια του, ως ένας από τους μόλις 7 παίκτες που έχουν φορέσει τη φανέλα όλων των μεγάλων ομάδων στη Χιλή (Κόλο Κόλο, Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα, Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε)! Κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική το 1990, κάνοντας ντεμπούτο με τη Βραζιλία.

Χρίστηκε 69 φορές διεθνής, και έστειλε 5 φορές τη μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα.

Πέτυχε το πρώτο του διεθνές γκολ στις 22 Μαΐου του 1991, σε μια φιλική ισοπαλία 1-1 με την Ιρλανδία.

Πήρε μέρος και στα 4 παιχνίδια που έδωσε η Χιλή στην τελική φάση του Μουντιάλ 1998 στη Γαλλία, ενώ βρέθηκε στην αποστολή της σε 4 Κόπα Αμέρικα (1991, 1993, 1995, 1999). Σήμερα, συνεχίζει να παραμένει κοντά στο ποδόσφαιρο.

Δηλώνει περήφανα... χιλιανομεξικάνος! Άκρως επικοινωνιακός, ζει στο Μέξικο Σίτι και είναι σχολιαστής στο τηλεοπτικό δίκτυο "Fox Sports". Ενίοτε, γράφει και τις απόψεις του στην ιστοσελίδα του καναλιού.

Παράλληλα, έχει ανοίξει και ένα εστιατόριο, ωστόσο αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι η καριέρα του στην τηλεόραση.

Παλιότερα είχε παίξει και σε ριάλιτι σόου στη χώρα του, ενώ καλείται κάποιες φορές να διδάξει σε πιτσιρικάδες τα μυστικά του ποδοσφαίρου.

Ιδιαίτερα αναγνωρίσιμος, ασχολήθηκε για ένα διάστημα με το αθλητικό μάνατζμεντ και στο μέλλον, δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο να ασχοληθεί πιο σοβαρά με την προπονητική! Συμμετέχει σε αγώνες φιλανθρωπικού χαρακτήρα και προς τιμήν αστέρων του παρελθόντος.

Διατηρεί επαφές με τον Ντανιέλ Μπατίστα, ενώ όταν παρέλαβε ένα DVD με τα γκολ του στον Ολυμπιακό, δήλωσε συγκινημένος! Ήταν κολλητός με τον Ιβάν Ζαμοράνο και το 2001 κατέβαλε πολλές προσπάθειες για να τον φέρει στην ομάδα του, την Αμέρικα.

Τελικά, όταν πήγε τα «έσπασαν» για ποδοσφαιρικούς λόγους και για περίπου 7 χρόνια ήταν τσακωμένοι! Στη συνέχεια, υπήρξαν οι φήμες ότι του... χάλασε το γάμο, ενώ βγήκε και το σενάριο ότι είχαν ομοφυλοφιλική σχέση! Τη συγκεκριμένη φήμη, μάλιστα, ο Εστάι κλήθηκε να τη σχολιάσει live στην τηλεόραση, αφού αιωρούταν για καιρό, παρά τις αρχικές διαψεύσεις.

Αφού κατέρριψε τον μύθο τόνισε: «Γελάω με αυτά.

Όταν θα έρθει η ώρα που θα μου αρέσουν οι άνδρες θα διαλέξω έναν μεγαλόσωμο, ύψους 1.90, ξανθό.

Αυτός είναι υπερβολικά αδύνατος!». Στη συνέχεια, βέβαια, τόνισε ότι για έναν οικογενειάρχη όπως αυτός, τέτοιες φήμες μπορούν να επηρεάσουν καταστάσεις, αν και στον ίδιο φέρνουν μόνο γέλιο. Ο Ζαμοράνο, με τον οποίο στα νιάτα τους είχαν τρομερή συνεργασία στην Εθνική και αποκαλούνταν Οιi τρομοκράτες», έχει βαφτίσει άλλωστε την κόρη του... Τον Δεκέμβριο του 2008, έσμιξε με έναν ακόμα πρώην «ερυθρόλευκο», αφού έπαιξε, μαζί με αρκετούς ακόμα αστέρες, όπως ο Μάρτιν Παλέρμο, ο Κάρλος Βαλντεράμα, ο Ρενέ Ιγκίτα, ο Φαουστίνο Ασπρίγια, αλλά και ο αγαπημένος προπονητής του «Ελ Πατρόν», ο Κάρλος Μπιάνκι, στο φιλικό ματς με το οποίο ο Χόρχε Μπερμούδες είπε «αντίο» στην ενεργό δράση! Επαγγελματική καριέρα : 1986–1991 Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα 1991–1993 ΦΚ Ζανκτ Γκάλεν 1993 Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε 1993–1995 Ολυμπιακός Πειραιώς 1995–1996 Κόλο-Κόλο 1996–1999 Ντεπορτίβο Τολούκα 1999–2001 Κλουμπ Αμέρικα 2001–2003 ΚΦ Ατλάντε 2003 Σάντος Λαγούνα 2004 ΚΦ Ακαπούλκο 2004–2005 Ντεπορτίβο Τολούκα 2005 Αμέρικα δε Κάλι 2006 Παλεστίνο Τίτλοι 2 Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Χιλής: 1987, 1993 2 Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Μεξικό: 1998, 199

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους