Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πορεία του Ραφίνια στην Μπαρτσελόνα είναι ένα πραγματικό σεμινάριο τακτικής προσαρμοστικότητας και ψυχικής ανθεκτικότητας.

Στα χέρια του Τσάβι τον είδαμε αρχικά ως κλασικός εξτρέμ στη δεξιά πλευρά που παίζει πάνω στην γραμμή για να δώσει πλάτος, έπειτα να συγκλίνει προς τα μέσα ως ανεστραμμένος εξτρέμ, και στη συνέχεια να μετατοπίζεται στα αριστερά με ανάποδο πόδι, πάλι κολλημένος στην γραμμή.

Δεν έμεινε όμως εκεί: ο Τσάβι τον εξέλιξε σε εσωτερικό επιθετικό από τα αριστερά, με εντολή να επιτίθεται ακριβώς στον ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στο αντίπαλο στόπερ και το μπακ, συνδέοντας άριστα τις γραμμές μέσα σε μια επιθετική τετράδα.

Με την άφιξη του Φλικ οι απαιτήσεις ανέβηκαν επίπεδο. Ο Γερμανός τον δοκίμασε ξανά δεξιά, μετά αριστερά σε ρόλο άμεσου επιτιθέμενου πάνω στον αντίπαλο και στην μπάλα, ενώ φέτος τον απολαμβάνουμε ως περιφερειακό, ελεύθερο επιθετικό με απόλυτη ελευθερία κινήσεων.

Από αυτή τη θέση εκκινεί ο ίδιος τις μεταβάσεις από την άμυνα στην επίθεση, συμπαρασύρει τα αντίπαλα μαρκαρίσματα ανοίγοντας διαδρόμους και κινείται ακριβώς κάτω από τους δύο ακραίους.

Χωρίς την μπάλα δε, γίνεται ο πρώτος μοχλός πίεσης στο άμεσο επαναπρεσάρισμα ψηλά, πνίγοντας κάθε σκέψη του αντιπάλου για ορθολογική ανάπτυξη.

Το εντυπωσιακό δεν είναι απλώς ότι υπηρέτησε όλους αυτούς τους ρόλους, αλλά ότι το έκανε με συνέπεια και αποτελεσματικότητα που σπάνια συναντάς στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, ανεξάρτητα από τις συνθήκες του αγώνα ή το επίπεδο του αντιπάλου.

Είναι μακράν ο πιο εξουθενωτικός παίκτης για την αντίπαλη άμυνα, γιατί διαβάζει τους κενούς χώρους καλύτερα από τον καθένα και ταυτόχρονα διαλύει κάθε συμπαγή αμυντική διάταξη με τις συνεχείς κινήσεις του μακριά από την μπάλα.

Ακόμη και στις ελάχιστες ήττες των μπλαουγκράνα ήταν αυτός που ξεχώριζε, λειτουργώντας ως ο αληθινός αρχηγός και ο αδιαμφισβήτητος παλμός της ομάδας, κερδίζοντας από τον Φλικ τον απόλυτο σεβασμό ως το πιο ολοκληρωμένο πρότυπο επαγγελματία που έχει κοουτσάρει ποτέ.

Η προσωπική του μεταμόρφωση μοιάζει σχεδόν μυθιστορηματική.

Από ένα παιδί που δεχόταν αφόρητη ψυχολογική πίεση και σκληρή κριτική από την ίδια του την κερκίδα, έφτασε να λογίζεται ως ο πιο κομβικός ποδοσφαιριστής του συλλόγου.

Και το πέτυχε χωρίς να αλλάξει αυτό που πραγματικά είναι: δεν μετατράπηκε ξαφνικά στον φαντεζί Βραζιλιάνο αρτίστα που περίμεναν όλοι επειδή κόστισε σχεδόν 70 εκατομμύρια μέσα σε καθεστώς οικονομικής ασφυξίας, ούτε προσπάθησε με το ζόρι να μιμηθεί τον Ροναλντίνιο απλώς και μόνο λόγω καταγωγής.

Επέλεξε να είναι ο αυθεντικός Ραφίνια, ένας ακούραστος μαχητής που δικαίωσε όσους πίστεψαν στο ταλέντο και στο πείσμα του όταν όλοι οι άλλοι τον αμφισβητούσαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους