Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αθήνα είναι μια πόλη που δεν χρειάζεται πόλεμο. Έχει ήδη τους οδηγούς της.

Κάθε πρωί την ώρα που βγαίνω από το γκαράζ μου, σκέφτομαι σοβαρά να πουλήσω τα πάντα, να αγοράσω ένα κομμάτι γης στο πουθενά και να επικοινωνώ με την ανθρωπότητα αποκλειστικά μέσω περιστεριών.

Μετά ανεβαίνω στην μηχανή, βγαίνω στον Κηφισσό και θυμάμαι γιατί δεν το έχω κάνει ακόμα.

Γιατί μάλλον ούτε τα περιστέρια θα γλιτώσουν.

Κάποιος μαλάκας θα βρεθεί να τους κορνάρει επειδή πετούν αργά.

Η οδήγηση στην Αθήνα έχει πάψει να είναι μετακίνηση.

Είναι αποστολή αυτοκτονίας με μεταλλικό περίβλημα.

Κάτι ανάμεσα σε περιπολία Αμερικανών πεζοναυτών στο Αφγανιστάν και σε οντισιόν για το Mad Max, μόνο που εδώ δεν έχεις Καλάσνικοφ.

Έχεις ένα Toyota Yaris, ένα αυτοκόλλητο «Baby on Board» και έναν τύπο που θεωρεί ότι η ΛΕΑ είναι προσωπική του λωρίδα επειδή βιάζεται να πάει να γίνει δυσάρεστος κάπου αλλού.

Δεν οδηγάμε πια. Πολεμάμε.

Ο κάθε ηλίθιος έχει αναλάβει προσωπικά την αποκατάσταση της κυκλοφοριακής δικαιοσύνης.

Δεν έχει σημασία αν έχεις προτεραιότητα.

Σημασία έχει ποιος έχει μεγαλύτερα αρχίδια, πιο δυνατή κόρνα και λιγότερα εγκεφαλικά κύτταρα.

Το τελευταίο συνήθως αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα.

Βγάζεις φλας να αλλάξεις λωρίδα και ο πίσω επιταχύνει.

Ναι το φλας δεν σου δίνει την προτεραιότητα, αλλά ούτε και δίνει την υποχρέωση στον άλλον να σε αφήσει, αλλά έχεις χώρο πολύ και βλέπεις τον πίσω να γκαζώνει την ώρα που βγάζεις φλάς, οπότε μένεις.

Δεν γκαζώνει επειδή βιάζεται, αλλά επειδή δεν μπορεί να δεχτεί ότι κάποιος άλλος θα βρεθεί μπροστά του.

Είναι θέμα τιμής.

Του έχεις προσβάλει το γενεαλογικό δέντρο.

Έχεις αμφισβητήσει την αρρενωπότητά του.

Μπορεί να έχει φάει τρεις φάπες από τη γυναίκα του το προηγούμενο βράδυ, αλλά εδώ, πίσω από το τιμόνι, είναι ο Βιν Ντίζελ των Αμπελοκήπων.

Και φυσικά υπάρχει ο τύπος που κολλάει στον προφυλακτήρα σου όταν είσαι με το αυτοκίνητο.

Σε απόσταση αναπνοής.

Αν πατήσεις φρένο, θα γνωρίσεις τον άνθρωπο από κοντά.

Μπορεί και τον ασφαλιστή του.

Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει αντιληφθεί ότι το αυτοκίνητό του διαθέτει και φρένα.

Τα θεωρεί διακοσμητικό εξοπλισμό, όπως τα πατάκια και το δέντρο με άρωμα βανίλια.

Μετά έχουμε τους φωτεινούς σηματοδότες.

Το πορτοκαλί σημαίνει «πρόλαβα». Το κόκκινο σημαίνει «προλαβαίνω ακόμα». Και το πράσινο σημαίνει «άντε ρε μαλάκα, κοιμάσαι;». Ένα δευτερόλεπτο καθυστέρηση και ακούς κόρνα από πίσω λες και μόλις ανακοίνωσαν την επιστράτευση.

Κάπου εδώ εμφανίζεται και ο Έλληνας οδηγός της μηχανής.

Ο άνθρωπος που έχει επιλέξει ένα δίτροχο για να αποφύγει την κίνηση και τελικά αναγκάζεται να αποφύγει και τον θάνατο.

Καθρέφτες που ανοίγουν σαν φτερά, πόρτες που ανοίγουν χωρίς προειδοποίηση, ταξιτζήδες που αλλάζουν τρεις λωρίδες για να πάρουν πελάτη και οδηγοί που στρίβουν χωρίς φλας, επειδή προφανώς πιστεύουν ότι οι υπόλοιποι διαθέτουμε τηλεπάθεια.

Κι αν τολμήσεις να διαμαρτυρηθείς, αρχίζει το θέατρο.

Κατεβαίνει το παράθυρο.

Βγαίνει το χέρι.

Ακολουθεί η γνωστή χειρονομία, αυτή που στην Ελλάδα αποτελεί επίσημη μονάδα μέτρησης πολιτισμού. «Τι κάνεις ρε μαλάκα;». Τίποτα, φίλε μου.

Πήγαινα στη δουλειά.

Αλλά τώρα που το λες, θα ήθελα πολύ να αφιερώσω το υπόλοιπο πρωινό μου στην κοινωνική σου αποκατάσταση.

Το πιο αστείο είναι ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μόλις παρκάρουν, μεταμορφώνονται.

Γίνονται οικογενειάρχες, ευγενικοί κύριοι, ευσυνείδητοι πολίτες.

Θα πάνε στο σούπερ μάρκετ, θα αγοράσουν γάλα για τα παιδιά, θα καλημερίσουν τον γείτονα και θα ανεβάσουν στο Facebook ένα άρθρο για την έλλειψη παιδείας στη σύγχρονη κοινωνία.

Είναι οι ίδιοι που πριν από δέκα λεπτά προσπάθησαν να σε σκοτώσουν επειδή δεν τους άφησες να περάσουν πρώτοι.

Και κάπως έτσι εξηγείται η ελληνική κοινωνία.

Δεν έχουμε πρόβλημα οδικής συμπεριφοράς.

Έχουμε πρόβλημα συμπεριφοράς γενικώς.

Το αυτοκίνητο απλώς βγάζει στην επιφάνεια αυτό που κρύβουμε όταν φοράμε παντελόνι και καθόμαστε σε μια καφετέρια.

Μια κοινωνία γεμάτη ανθρώπους που απαιτούν σεβασμό χωρίς να ξέρουν τι σημαίνει η λέξη.

Που θέλουν δικαιώματα, αλλά θεωρούν τις υποχρεώσεις μια αριστερή συνωμοσία.

Που απαιτούν να τους προσέχουν όλοι, ενώ οι ίδιοι αντιμετωπίζουν τους υπόλοιπους σαν εμπόδια στην προσωπική τους ευτυχία.

Κάθε πρωί λοιπόν, πριν βάλω μπροστά, κάνω μια μικρή προσευχή.

Όχι στον Θεό.

Αυτός, αν υπάρχει, έχει ήδη αρκετά προβλήματα με εμάς.

Προσεύχομαι να φτάσω ζωντανός.

Και να μη συναντήσω κανέναν που έχει γράψει στο πίσω τζάμι «Μην κορνάρεις, έχω όπλο». Γιατί, μεταξύ μας, στην Αθήνα του 2026 δεν φοβάμαι τόσο αυτόν που έχει όπλο.

Φοβάμαι αυτόν που έχει δίπλωμα.

Και δυστυχώς, αυτό το παίρνουν όλοι. Και μερικοί το παίρνουν και σε προσφορά δύο στην τιμή του ενός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους