Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μεγάλο post. Αν βαριέσαι, πήγαινε παρακάτω. Ο Γιώργος, στο Ευρωπαϊκό, στο δεύτερο ματς, τραυμάτισε το χέρι του σε μια προσπάθεια να αποφύγει ένα armlock και υπέστη εξάρθρωση αγκώνα.

Άκουσα πάρα πολλούς να του λένε: «Γιατί δεν το έδωσες;» «Γιατί συνέχισες;» «Γιατί πήρες αυτό το ρίσκο;» Και τον έβλεπα να προσπαθεί να δικαιολογήσει την απόφασή του.

Σωστό ή λάθος; Κανείς μας δεν είναι σε θέση να το κρίνει. Ο Γιώργος τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει όλη του την ψυχή για να πετύχει το όνειρό του.

Αν είχε καταφέρει να ξεφύγει από το κλείδωμα και να κερδίσει, σήμερα όλοι θα του έλεγαν: «Μπράβο φίλε.

Είσαι πολύ σκληρός». Έτσι το ένιωσε.

Έτσι αποφάσισε.

Και αυτό οφείλουμε να σεβαστούμε.

Έχει ξοδέψει πολλά χρήματα.

Κάνει καθημερινές θυσίες.

Έχει αφιερώσει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής του στον πρωταθλητισμό.

Και ο πρωταθλητισμός θέλει θυσίες.

Δεν είναι μόνο τα μετάλλια, οι φωτογραφίες και τα χαμόγελα.

Πίσω από τις κάμερες και τα ουράνια τόξα υπάρχει βαθύ σκοτάδι.

Υπάρχει πόνος, αμφιβολία, μοναξιά και δάκρυ.

Χάρηκα που τραυματίστηκε; Όχι.

Αν ήταν στο χέρι μου να το σταματήσω, θα το έκανα; 100%. Ξενέρωσα που το έκανε; Όχι.

Ξέρω τι σημαίνει να έχεις επενδύσει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής σου σε ένα όνειρο.

Και το σέβομαι. Ο Γιώργος δεν πήγε στο Ευρωπαϊκό για τη βόλτα και την εμπειρία.

Πήγαμε για να το πάρουμε.

Όπως και με τα υπόλοιπα παιδιά.

Δεν πρέπει να θαυμάζουμε τον Γιώργο και τον κάθε αθλητή επειδή τραυματίστηκε. Πρέπει να σεβόμαστε όλα όσα έχει θυσιάσει για να φτάσει μέχρι εδώ. DO OR DIE. ☝️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους