Όταν η φιλανθρωπία γίνεται εμπόριο της ανθρώπινης οδύνης Υπάρχουν εγκλήματα που δεν μετριούνται μόνο με το ύψος της οικονομικής ζημίας που προκαλούν, αλλά και με το βάθος της ανθρώπινης εμπιστοσύνης...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν οι καταγγελίες για την υπόθεση της ΜΚΟ που συγκέντρωνε χρήματα για άρρωστα παιδιά επιβεβαιωθούν, τότε δεν θα βρισκόμαστε απλώς μπροστά σε μια υπόθεση οικονομικής απάτης.

Θα βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό: στην εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης οδύνης.

Γιατί η φιλανθρωπία, στην ουσιαστικότερη μορφή της, αποτελεί μία από τις υψηλότερες εκφράσεις του πολιτισμού.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αναγνωρίζει ότι ο πόνος του άλλου δεν του είναι ξένος.

Ότι η δυστυχία ενός παιδιού δεν αποτελεί μια μακρινή είδηση, αλλά μια υπόθεση που αφορά την κοινή μας ανθρωπινότητα.

Ο άνθρωπος προσφέρει επειδή δεν αντέχει να παραμένει αδιάφορος.

Και ακριβώς αυτή την ευγενέστερη ανθρώπινη παρόρμηση ενδέχεται να εκμεταλλεύτηκαν κάποιοι.

Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, δεν είναι μόνο η πιθανή ιδιοποίηση χρημάτων.

Είναι η διαστροφή του ίδιου του νοήματος της προσφοράς.

Όταν ο πόνος ενός παιδιού μετατρέπεται σε μέσο προσωπικού πλουτισμού, η ανθρώπινη δυστυχία παύει να αντιμετωπίζεται ως έκκληση για βοήθεια και μετατρέπεται σε οικονομικό προϊόν.

Η ανάγκη γίνεται ευκαιρία, η συγκίνηση εργαλείο και η εμπιστοσύνη αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Κάπου εδώ αναδύεται ένα βαθύτερο ερώτημα για την κοινωνία μας: Πόσο εύκολα μπορεί η ηθική να μετατραπεί σε προσωπείο; Πόσο συχνά συγχέουμε την εικόνα της καλοσύνης με την ίδια την καλοσύνη; Ζούμε σε μια εποχή όπου η κοινωνική ευαισθησία μπορεί να φωτογραφηθεί, να αναρτηθεί, να συγκεντρώσει χιλιάδες αντιδράσεις και να μετατραπεί ακόμη και σε προσωπικό κεφάλαιο.

Η δημόσια εικόνα του ευεργέτη δεν αποτελεί, από μόνη της, απόδειξη ηθικής ποιότητας.

Η αληθινή προσφορά δεν χρειάζεται σκηνικό.

Χρειάζεται συνέπεια, διαφάνεια και σεβασμό στον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη.

Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη τραγωδία, λιγότερο ορατή.

Κάθε τέτοια υπόθεση τραυματίζει και εκείνους που δεν έχουν καμία σχέση με την απάτη: τους ανθρώπους που προσφέρουν ανιδιοτελώς, τις οικογένειες που αναζητούν απεγνωσμένα βοήθεια, τις οργανώσεις που επιτελούν πραγματικό κοινωνικό έργο.

Δημιουργεί ένα περιβάλλον καχυποψίας, μέσα στο οποίο η αμφιβολία αρχίζει να ανταγωνίζεται την αλληλεγγύη.

Και τότε η κοινωνία κινδυνεύει να περάσει από την αφελή εμπιστοσύνη στην απόλυτη δυσπιστία.

Από το «να βοηθήσω» στο «κι αν με εξαπατούν;». Αυτή θα ήταν μια ακόμη μεγάλη νίκη της ανηθικότητας: να μην καταστρέψει μόνο την εμπιστοσύνη εκείνων που εξαπατήθηκαν, αλλά να αποθαρρύνει και εκείνους που θα μπορούσαν αύριο να σώσουν μια ζωή.

Γι’ αυτό η απάντηση δεν μπορεί να είναι η εγκατάλειψη της αλληλεγγύης, αλλά η θεσμική της θωράκιση.

Η κοινωνική ευαισθησία δεν πρέπει να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία.

Οι δωρεές χρειάζονται διαφανή διαχείριση, ανεξάρτητους ελέγχους και σαφή ενημέρωση για την πορεία κάθε οικονομικής συνεισφοράς.

Η εμπιστοσύνη δεν είναι αντίπαλος του ελέγχου.

Είναι το αποτέλεσμα του ελέγχου.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό δίδαγμα αυτής της υπόθεσης: η αξία μιας κοινωνίας δεν αποδεικνύεται μόνο από το πόσα χρήματα συγκεντρώνει για τους αδύναμους, αλλά και από το πόσο αποτελεσματικά προστατεύει τους αδύναμους από εκείνους που εμφανίζονται ως σωτήρες τους.

Γιατί η αλληλεγγύη είναι πολύτιμη ακριβώς επειδή δεν είναι υποχρεωτική.

Είναι μια ελεύθερη πράξη αγάπης και ευθύνης.

Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέπει αυτή την ελευθερία σε μηχανισμό εξαπάτησης.

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μια κοινωνία δεν είναι να χάσει την εμπιστοσύνη της σε εκείνους που υπόσχονται να βοηθήσουν. Είναι να χάσει την επιθυμία της να βοηθά. Αποστόλης Ζυμβραγάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους