Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν υπάρχει κάτι που κάναμε οι περισσότεροι μεγαλώνοντας, είναι ότι προδώσαμε τα παιδικά μας παιχνίδια.

Τους ορκιστήκαμε αιώνια αγάπη, τους εμπιστευτήκαμε τα μυστικά μας, κοιμηθήκαμε αγκαλιά τους και κάποια μέρα, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, τα αντικαταστήσαμε με κάτι καινούργιο.

Κάποια κατέληξαν σε κούτες, άλλα σε αποθήκες και αρκετά, ίσως, στα σκουπίδια.

Εμείς συνεχίσαμε τη ζωή μας, χωρίς να αναρωτηθούμε τι θα συνέβαινε αν εκείνα δεν μπορούσαν να κάνουν το ίδιο.

Αν θυμούνταν ακόμη κάθε χάδι, κάθε υπόσχεση και περίμεναν, κάπου ξεχασμένα, να επιστρέψουμε. Ο Brom παίρνει αυτή τη σκέψη και δημιουργεί με το «The Plucker» ένα αρρωστημένα όμορφο παραμύθι, όπου η παιδική φαντασία συναντά τον απόλυτο εφιάλτη.

Ξεχάστε τα χαριτωμένα παιχνίδια που ζωντανεύουν όταν τα παιδιά κοιμούνται.

Εδώ τα παιχνίδια υποφέρουν, φοβούνται, αιμορραγούν και πεθαίνουν.

Κυρίως, όμως, εξακολουθούν να αγαπούν. Ο Jack είναι ένας παλιάτσος που ξεπηδά από ένα κουτί, κάποτε αγαπημένο παιχνίδι του δεκάχρονου Thomas.

Τώρα βρίσκεται ξεχασμένος στο "Underbed", έναν σκοτεινό μικρόκοσμο όπου καταλήγουν όσα παιχνίδια έχουν πάψει να ενδιαφέρουν τον ιδιοκτήτη τους.

Η άφιξη μιας μυστηριώδους αφρικανικής κούκλας, μέσα στην οποία βρίσκεται φυλακισμένο ένα αρχαίο κακόβουλο πνεύμα, μετατρέπει το δωμάτιο σε εφιαλτικό πεδίο μάχης.

Ένα πνεύμα που διψά για την ενέργεια των παιδιών απειλεί τον Thomas και ο Jack θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει έναν τρόμο πέρα από κάθε φαντασία.

Ο τρόμος, όμως, δεν περιορίζεται στα τερατώδη πλάσματα που απειλούν τον Thomas. Ο Brom αντλεί επίσης έμπνευση από τις αφρικανικές δοξασίες.

Μέσα από τη Mabelle γνωρίζουμε έναν κόσμο αρχαίων πνευμάτων, καταραμένων αντικειμένων και πρακτικών Hoodoo.

Μου αρέσει ιδιαίτερα αυτή η συνύπαρξη δύο τόσο διαφορετικών κόσμων: από τη μία, ένα παιδικό δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια και αθώες αναμνήσεις, και από την άλλη, μια σκοτεινή παράδοση γεμάτη προειδοποιήσεις, δεισιδαιμονίες και δυνάμεις που κανείς δεν θα ήθελε να ξυπνήσει. Στον Jack εντοπίζεται η μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση του μυθιστορήματος.

Ένα πλάσμα φτιαγμένο για να προκαλεί γέλιο αναγκάζεται να μεταμορφωθεί σε κάτι βίαιο, σχεδόν αποκρουστικό.

Για να προστατεύσει την παιδική αθωότητα, πρέπει να θυσιάσει τη δική του.

Αυτή η αντίφαση είναι για μένα η πιο σκληρή πλευρά της ιστορίας.

Εξακολουθεί να υπερασπίζεται εκείνον που τον έχει απορρίψει, ακόμη κι όταν η αφοσίωσή του απειλεί να καταστρέψει όσα τον καθόριζαν.

Η εικονογράφηση του Brom απογειώνει την εμπειρία της ανάγνωσης.

Εφιαλτικές μορφές, τερατώδεις παραμορφώσεις, φοβερά χρώματα και μια μακάβρια ομορφιά που θυμίζει παιδικό παραμύθι σαπισμένο μέσα σε εφιάλτη.

Το σκοτάδι εδώ έχει υφή, σώμα και δόντια.

Πίσω από τη φρίκη, ωστόσο, κρύβεται κάτι βαθιά θλιβερό: η ανάγκη να μας αγαπούν, να μας θυμούνται, να εξακολουθούμε να σημαίνουμε κάτι για όσους κάποτε αποτελούσαν ολόκληρο τον κόσμο μας. Ο Brom καταφέρνει να κάνει ένα παιδικό δωμάτιο τόπο ανείπωτης φρίκης, χωρίς να ξεχνά ότι κάποτε υπήρξε ένας ολόκληρος κόσμος για τα πλάσματα που το κατοικούσαν.

Ένας κόσμος που για ένα παιδί ανήκει πια στο παρελθόν, αλλά για τα παιχνίδια του εξακολουθεί να είναι ολόκληρη η ζωή τους.

Να αναφέρω, τέλος, ότι το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά, με τον τίτλο «Ο Εκριζωτής», από τις εκδόσεις Jemma Press.

Πρόκειται για μια αρκετά ιδιαίτερη εικονογραφημένη έκδοση, η οποία υποψιάζομαι ότι πλέον θα είναι εξαντλημένη και μάλλον δύσκολο να τη βρει κανείς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους