Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν σε καλούν σπίτι τους. Σε καλούν στο μουσείο τους.

Από την πόρτα κιόλας αρχίζει η ξενάγηση. "Αυτό το κάναμε εισαγωγή από Ιταλία.

Αυτό το πήραμε τόσο.

Αυτό το αλλάξαμε πέρσι." Και εσύ περπατάς και νιώθεις ξένος.

Λες και δεν πάτησες σε σπίτι, αλλά σε βιτρίνα μαγαζιού.

Όλα στη θέση τους.

Όλα καθαρά.

Όλα ακριβά.

Τίποτα ζωντανό.

Θέλουν να δεις το σαλόνι που κανείς δεν κάθεται για να μην λερωθεί.

Την κουζίνα που δεν μαγειρεύουν ποτέ γιατί θα χαλάσει η λάμψη.

Το δωμάτιο του παιδιού που είναι πιο τακτοποιημένο κι από ξενοδοχείο, γιατί το παιδί δεν επιτρέπεται να είναι παιδί.

Και μετά σε κατεβάζουν στο πάρκινγκ.

Σαν να είναι το ιερό. "Κοίτα τι πήρα.

Κοίτα πόσα άλογα.

Κοίτα τι ζάντες." Και το κοιτάς.

Και δεν βλέπεις ένα αυτοκίνητο.

Βλέπεις την ανασφάλεια τους παρκαρισμένη.

Βλέπεις έναν άνθρωπο που όλη του την αξία την κρέμασε σε λαμαρίνες.

Αυτοί οι άνθρωποι πονάνε πιο πολύ απ' όλους, ξέρεις γιατί; Γιατί νομίζουν πως αν δεν δείξουν, δεν υπάρχουν.

Αν δεν πούνε πόσα έβγαλαν, πόσα πήραν, που πήγαν, κανείς δεν θα τους αγαπήσει.

Μάθανε από μικροί πως η αγάπη θέλει απόδειξη.

Θέλει τιμολόγιο.

Και τώρα τρέχουν όλη μέρα να αποδείξουν πως αξίζουν.

Με σπίτια.

Με αυτοκίνητα.

Με ρούχα.

Με φωτογραφίες.

Και το βράδυ, όταν κλείνει η πόρτα του μεγάλου σπιτιού και σβήνουν τα φώτα που ανάβουν μόνα τους, μένουν μόνοι.

Μόνοι σε ένα σαλόνι που δεν χωράει αγκαλιά.

Μόνοι σε ένα κρεβάτι ακριβό, που δεν χωράει όνειρα.

Και ψάχνουν στο κινητό ποιος έκανε like.

Ποιος ζήλεψε.

Ποιος είδε.

Γιατί δεν έμαθε ποτέ κανείς να τους πει "έλα εδώ όπως είσαι, χωρίς να δείξεις τίποτα". Και εσύ φεύγεις από αυτά τα σπίτια πιο κουρασμένος απ' ότι μπήκες.

Γιατί σε ανάγκασαν να θαυμάσεις, ενώ εσύ ήθελες απλά να μιλήσεις.

Σε ανάγκασαν να πεις "μπράβο", ενώ εσύ ήθελες να πεις "μου έλειψες". Και καταλαβαίνεις.

Δεν σε κάλεσαν για να σε δουν.

Σε κάλεσαν για να τους δεις.

Και εκεί είναι όλος ο πόνος.

Να σε χρησιμοποιούν για καθρέφτη.

Όχι για άνθρωπο.

Ενώ υπάρχουν οι άλλοι.

Αυτοί που δεν έχουν τίποτα να δείξουν.

Μόνο μια καρέκλα να σου δώσουν, ένα ποτήρι νερό και μια καρδιά που λέει αλήθεια. Και αυτοί τελικά, είναι οι πλούσιοι. Γιώργος Χελιδώνης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους