Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυρία Κάρμεν Ρουγγέρη μου, βάλε καφέ να στα πω… Άδεια τα θέατρα από παιδιά.

Άδεια τα μουσεία.

Άδειοι οι κινηματογράφοι, οι αρχαιολογικοί χώροι, τα εκπαιδευτικά προγράμματα, τα κέντρα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, τα πλανητάρια, τα εργαστήρια, οι χώροι πολιτισμού και δημιουργίας.

Άδεια κι όσα μέρη θα έπρεπε να γεμίζουν παιδικές φωνές, περιέργεια, μάθηση κι ενθουσιασμό.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί στην Ελλάδα του 2026 δεν οργανώνουμε πια σχολικές εκδρομές.

Διεκπεραιώνουμε επιχειρήσεις υψηλού κινδύνου! Όλη μέρα γράφουμε, γράφουμε, γράφουμε.

Πρακτικά, αποφάσεις, υπεύθυνες δηλώσεις, ελέγχουμε έγγραφα, άδειες οχημάτων, οδηγών, αιθουσών, χώρων, πιστοποιητικά, προϋποθέσεις, αναρτήσεις σε ιστοσελίδες.

Παρακαλάμε τουριστικά γραφεία να μας δώσουν μια ρημάδα προσφορά, κυνηγάμε υπογραφές, μετράμε προθεσμίες και στο τέλος παρακαλάμε τους γονείς να δώσουν το μισό τους νεφρό για να καταφέρουν τα παιδιά τους να βγουν έστω και μια φορά έξω από το σχολείο και τα σχολικά βιβλία! Κι εμείς οι εκπαιδευτικοί; Εμείς έχουμε γίνει ταυτόχρονα γραμματείς, λογιστές, ελεγκτές οχημάτων, νομικοί σύμβουλοι, πραγματογνώμονες ασφαλείας και διοργανωτές εκδρομών.

Μόνο το πούλμαν δεν οδηγούμε. Ακόμα! Και μέσα σε όλη αυτή την παράνοια, ποιος πληρώνει τον λογαριασμό; Τα παιδιά.

Που αντί να δουν μια παράσταση, να αγγίξουν την ιστορία σε ένα μουσείο, να γνωρίσουν έναν αρχαιολογικό χώρο, να επισκεφθούν έναν ζωολογικό κήπο, ένα ενυδρείο, ένα πλανητάριο, ένα περιβαλλοντικό πάρκο ή ένα κέντρο επιστημών, μένουν στην τάξη.

Να διαβάσουν για τη ζωή, χωρίς να τους επιτρέπουμε να τη ζήσουν! Και ποιοι άλλοι πληρώνουν; Οι ηθοποιοί, οι τεχνικοί, οι εργαζόμενοι στους χώρους επίσκεψης, οι άνθρωποι του πολιτισμού, που βλέπουν τις σχολικές παραστάσεις να χάνονται και τις αίθουσες να αδειάζουν.

Μπράβο μας! Φτιάξαμε ένα σύστημα τόσο ασφαλές, τόσο γραφειοκρατικά θωρακισμένο, που στο τέλος δε θα μετακινείται κανείς... Θα είμαστε όλοι ασφαλείς μέσα στα σχολεία μας ( ή και όχι, αλλά ας μην το πιάσω ΤΩΡΑ και αυτό). Γιατί, κυρία Κάρμεν μου, αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο τα παιδιά μας θα βλέπουν το θέατρο μόνο στις φωτογραφίες του βιβλίου, τα μουσεία μόνο σε ένα QR code και την εκδρομή μόνο ως λέξη σε μια εγκύκλιο.

Και μετά θα αναρωτιόμαστε γιατί τα παιδιά μας, η νέα γενιά, κατάντησε έτσι. Βάλε καφέ λοιπόν… Μια αγανακτισμένη δασκάλα... από ένα δημοτικό σχολείο της Χαλκιδικής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους