⬛️Η σφαγή του Γκρίνσμπορο Στις 3 Νοεμβρίου 1979, στην πόλη Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ, μέλη της Κου Κλουξ Κλαν (KKK) και του Αμερικανικού Ναζιστικού Κόμματος (ANP) εξαπέλυσαν ένοπλη...

Πλήρες Κείμενο:

⬛️Η σφαγή του Γκρίνσμπορο Στις 3 Νοεμβρίου 1979, στην πόλη Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ, μέλη της Κου Κλουξ Κλαν (KKK) και του Αμερικανικού Ναζιστικού Κόμματος (ANP) εξαπέλυσαν ένοπλη επίθεση εναντίον αντιρατσιστών διαδηλωτών, δολοφονώντας πέντε ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους έντεκα.

Τη διαδήλωση είχε καλέσει το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα των ΗΠΑ (CWP), σε μια συνοικία με κυρίως μαύρο πληθυσμό, με το σύνθημα «Θάνατος στην Κλαν». Η κινητοποίηση αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου αγώνα ενάντια στον ρατσισμό και την φυλετική καταπίεση, τη λευκή υπεροχή και την εκμετάλλευση των μαύρων εργαζομένων.

Μέλη του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος είχαν αναπτύξει έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση στην περιοχή, οργανώνοντας διαδηλώσεις κατά της Κου Κλουξ Κλαν και συμμετέχοντας ενεργά στα σωματεία των μαύρων εργαζομένων στην υφαντουργία. Τον Ιούλιο του 1979, αντιρατσιστές διαδηλωτές είχαν διακόψει την προβολή της ταινίας του 1915 «Η Γέννηση ενός Έθνους» (The Birth of a Nation), η οποία εξυμνεί την ίδρυση της Κου Κλουξ Κλαν.

Εκείνη την ημέρα, ένα κομβόι αυτοκινήτων εμφανίστηκε στο σημείο συγκέντρωσης της διαδήλωσης.

Από τα οχήματα κατέβηκαν μέλη της Κου Κλουξ Κλαν και του Αμερικανικού Ναζιστικού Κόμματος και άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών.

Πέντε αγωνιστές έπεσαν νεκροί: η Sandi Smith, νοσηλεύτρια αφροαμερικανικής καταγωγής και αγωνίστρια για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων, ο Cesar Cauce, κουβανικής καταγωγής, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Duke και συνδικαλιστής, ο παιδίατρος Δρ. Michael Nathan, γνωστός ως «γιατρός του λαού», ο συνδικαλιστής Bill Sampson, απόφοιτος του Χάρβαρντ και φοιτητής Ιατρικής και ο James Waller, φοιτητής Ιατρικής και πρόεδρος του τοπικού σωματείου εργαζομένων στην υφαντουργία.

Η ευθύνη, ωστόσο, δεν περιοριζόταν στους ένοπλους νεοναζί και τα μέλη της Κλαν.

Η αστυνομία γνώριζε για την επικείμενη επίθεση, καθώς διέθετε πληροφοριοδότη στο εσωτερικό της Κου Κλουξ Κλαν, τον Edward Dawson.

Παρά την εκ των προτέρων γνώση της, δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει τη σφαγή.

Η στάση αυτή ανέδειξε τον ρόλο των κρατικών μηχανισμών στην αναπαραγωγή της φυλετικής βίας: την ώρα που οι μαύρες κοινότητες και οι αγωνιστές τους βρίσκονταν αντιμέτωποι με ένοπλες φασιστικές παρακρατικές συμμορίες, η αστυνομία δρούσε όπως και στο παρελθόν σαν το δεξί χέρι του συστήματος.

Η αστυνομική βία, η ανοχή απέναντι στις ρατσιστικές παρακρατικές οργανώσεις της λευκής υπεροχής και η καταστολή των αντιρατσιστικών αγώνων αποτελούσαν όψεις της ίδιας πραγματικότητας και καταδεικνύαν πως αποτελέσουν στην πραγματικότητα τον ίδιο αγώνα.

Οι δικαστικές διαδικασίες που ακολούθησαν δεν έφεραν δικαίωση για τα θύματα και τις οικογένειές τους.

Στην πρώτη δίκη, έξι μέλη της Κλαν παραπέμφθηκαν σε δίκη, πέντε από τα οποία αντιμετώπιζαν κατηγορίες για ανθρωποκτονία πρώτου βαθμού και άλλα κακουργήματα.

Όλοι αθωώθηκαν. Τον Νοέμβριο του 1980, επιζώντες της επίθεσης κατέθεσαν αγωγή εναντίον εννέα ατόμων για παραβιάσεις των πολιτικών τους δικαιωμάτων, όμως και αυτή η διαδικασία κατέληξε σε αθωώσεις.

Έτσι, παρά τη δολοφονία πέντε ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων έντεκα, κανείς δεν καταδικάστηκε ποινικά για τη σφαγή.

Η σύνθεση των σωμάτων ενόρκων, που αποτελούνταν αποκλειστικά από λευκούς, και η έκβαση των δικών ανέδειξαν τα όρια ενός συστήματος δικαιοσύνης που απέτυχε να λογοδοτήσει για τη ρατσιστική βία και την αστυνομική συνενοχή σε αυτήν.

Το 2004, πολίτες του Γκρίνσμπορο συγκρότησαν την «Επιτροπή για την Αλήθεια και τη Συμφιλίωση» (Greensboro Truth and Reconciliation Commission), με στόχο να διερευνήσουν εκ νέου τις συνθήκες της σφαγής και να αναδείξουν τις ευθύνες που δεν αποδόθηκαν ποτέ από την αμερικανική αστική δικαιοσύνη.

Η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι δράστες είχαν πρόθεση να προκαλέσουν σοβαρή σωματική βλάβη στους διαδηλωτές και ότι η αστυνομία ήταν συνένοχη, καθώς γνώριζε για την επίθεση και δεν την απέτρεψε.

Το 2009, το Δημοτικό Συμβούλιο του Γκρίνσμπορο ενέκρινε ψήφισμα εκφράζοντας τη λύπη του για τα θύματα.

Η σφαγή του Γκρίνσμπορο αποτελεί ένα ακόμη σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας του θεσμικού ρατσισμού στις ΗΠΑ.

Οι πέντε αγωνιστές δολοφονήθηκαν επειδή ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στη λευκή υπεροχή, την Κου Κλουξ Κλαν και την καταπίεση των μαύρων εργαζομένων.

Και η ατιμωρησία των δραστών κατέδειξε πως ο αμερικανικός κρατικός μηχανισμός όχι μόνο είχε αποτύχει να προστατεύςει όσους υφίστανται ρατσιστική βία ακόμη και στο πλαίσιο της «αστικής δικαιοσύνης» , αλλά συμβάλλουν και στη διαιώνισή της μέσω του φυλετικού χαρακτήρα της.

Η μνήμη των πέντε νεκρών παραμένει συνδεδεμένη με τους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τον φασισμό και την αστυνομική βία, με την πάλη για ισότητα, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη. Από Από τη σπίθα στη φλόγα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους