Η «παλιά, κανονική» Αμερική Κυκλοφορούσε το εξής ανέκδοτο: Οταν ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε για αντιπρόεδρο τον Τζέι Ντι Βανς, ήθελε να στείλει ένα μήνυμα-προειδοποίηση προς τους επίδοξους δολοφόνους...

Πλήρες Κείμενο:

Η «παλιά, κανονική» Αμερική Κυκλοφορούσε το εξής ανέκδοτο: Οταν ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε για αντιπρόεδρο τον Τζέι Ντι Βανς, ήθελε να στείλει ένα μήνυμα-προειδοποίηση προς τους επίδοξους δολοφόνους του. «Κοιτάξτε, αν σκοτώσετε εμένα, αυτός θα είναι ο πρόεδρος». Αυτό το ανέκδοτο αποτυπώνει και το σύγχρονο δράμα των ΗΠΑ, το οποίο εκ των πραγμάτων αποτελεί δράμα και για τον πλανήτη μας.

Αυτή η κατάσταση επιτείνεται καθώς και η άλλη πλευρά, οι Δημοκρατικοί, τείνουν να διολισθήσουν σε θέσεις ακραίες, επηρεασμένοι από την ενδυνάμωση της αριστερής τάσης του κόμματός τους.

Λειτουργεί δηλαδή και στην προκειμένη περίπτωση το κλασικό σχήμα τα δύο άκρα να αλληλοτροφοδοτούνται.

Το τελικό αποτέλεσμα, όμως, οδηγεί σε ένα πολιτικό σύστημα στο οποίο οι δύο μεγάλες παρατάξεις ακολουθούν πλήρως αποκλίνουσες πορείες.

Οι συγκλίσεις που χαρακτήριζαν την «παλιά, κανονική» Αμερική δεν υπάρχουν και το ερώτημα είναι πλέον πώς θα διαμορφωθεί η νέα Αμερική.

Με τον Βανς από τη μια μεριά και τον Σάντερς και τους πιστούς του από την άλλη; Υπάρχουν στους Δημοκρατικούς και στους Ρεπουμπλικανούς φωνές συνεννόησης και προσέγγισης των καταστάσεων με τους κανόνες της απλής λογικής; Υπάρχουν ισχυρές προσωπικότητες εκεί μέσα οι οποίες να αντιλαμβάνονται ότι οι διεθνείς σχέσεις, οι συμμαχίες και οι συνεργασίες είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από ένα απλό οικονομικό deal; Ακόμη και η καταστροφική εξωτερική πολιτική των Ομπάμα – Χίλαρι Κλίντον υπάκουε σε μια λογική.

Ηθελε να αναμορφώσει τα αραβικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής εισάγοντας τις αξίες της δυτικής δημοκρατίας.

Απέτυχε τραγικά, καθώς αποδείχθηκε ότι το δίλημμα σε αυτήν την περιοχή δεν είναι φιλελεύθερη δημοκρατία ή αυταρχισμός, αλλά κοσμικός αυταρχισμός ή ισλαμιστικό καθεστώς.

Ισως αυτή η επιλογή των Ομπάμα – Κλίντον να συγκαταλέγεται στις πιο ατυχείς στιγμές της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Ακόμη κι έτσι, πάντως, ουδεμία σχέση έχει με τις αλλοπρόσαλλες και άνευ λογικής αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ.

Ξεκινώντας από την Ουκρανία και το ειδύλλιό του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, περνώντας μέσα από την απαξίωση των συμμάχων του και καταλήγοντας στο πώς αντιμετώπισε την ιρανική απειλή.

Τη μια μέρα ανακοίνωνε μια συμφωνία και την επομένη απειλούσε να εξαφανίσει το Ιράν από τον χάρτη.

Μια εφ’ όλης της ύλης αποτυχία.

Και οι Δημοκρατικοί τι έκαναν όλο αυτό το διάστημα; Μα, δεν υπήρχε ενιαία έκφραση του κόμματος, με αποτέλεσμα το πάνω χέρι να το πάρουν οι «φριπαλεστάιν», ο Ζοράν Μαμντάνι, η Οκάσιο Κορτέζ και δεν συμμαζεύεται.

Τρανή απόδειξη αυτής της πορείας αποτελεί η αναμέτρηση στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών στο Μίτσιγκαν, όπου οι δύο πλευρές κατέβηκαν με τις σημαίες τους αναπεπταμένες και επικράτησε ο Αμπντούλ Ελ Σαγιέν.

Το «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» υποδηλώνει πως η ακινησία αποτελεί τη σωτήρια λύση.

Ομως οι εξελίξεις δεν σταματούν και όλοι οι παίκτες καλούνται να λάβουν θέση μπροστά στα νέα, δυσοίωνα, δεδομένα. ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΡΘΡΟ ΜΟΥ 3/11/2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους