Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί δεν είναι να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας.

Είναι να χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Όταν έχεις βρεθεί κοντά σε ανθρώπους που πραγματικά έχουν ανάγκη, όταν έχεις δει τον πόνο, την αγωνία, την αξιοπρέπεια με την οποία κάποιοι παλεύουν καθημερινά, δεν μπορείς να μείνεις αδιάφορος μπροστά σε όσα αποκαλύπτονται στο όνομα της φιλανθρωπίας. Θυμώνω.

Και θυμώνω πολύ.

Γιατί η προσφορά δεν είναι επιχείρηση πάνω στον ανθρώπινο πόνο.

Δεν είναι ευκαιρία προσωπικού πλουτισμού, ούτε μέσο προβολής και εκμετάλλευσης της ευαισθησίας των άλλων.

Η ανάγκη ενός ανθρώπου δεν είναι εμπόρευμα.

Και η εμπιστοσύνη εκείνου που προσφέρει δεν είναι λευκή επιταγή.

Ξέρετε όμως τι με εξοργίζει περισσότερο; Ότι κάθε φορά που αποκαλύπτεται μια τέτοια ιστορία, οι μεγαλύτεροι χαμένοι δεν είναι εκείνοι που εξαπατήθηκαν οικονομικά.

Είναι εκείνοι που δεν είχαν τίποτα εξαρχής.

Είναι το παιδί που χρειάζεται στήριξη.

Ο άνθρωπος με αναπηρία που αγωνίζεται καθημερινά.

Ο ηλικιωμένος που ζει μόνος.

Η οικογένεια που δεν μπορεί να ανταποκριθεί ούτε στα βασικά.

Είναι όλοι εκείνοι που δεν έχουν τη δύναμη, τα μέσα ή τη δυνατότητα να ακουστούν.

Και τώρα κινδυνεύουν να χάσουν ακόμη και το χέρι που θα απλωνόταν να τους βοηθήσει.

Γιατί κάποιοι επέλεξαν να εκμεταλλευτούν την καλοσύνη.

Αυτό είναι που δεν μπορώ να συγχωρήσω.

Όμως θέλω να πω και κάτι ακόμη, όσο πιο δυνατά μπορώ. ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΑΤΕ.

Μην αφήσετε κανέναν να σας κάνει να ντρέπεστε για την ευαισθησία σας.

Μην επιτρέψετε σε καμία απάτη να σας πείσει ότι η αλληλεγγύη δεν έχει αξία. Έχει.

Και τεράστια μάλιστα.

Αλλά η προσφορά χρειάζεται και ευθύνη. Ρωτήστε. Ελέγξτε. Ενημερωθείτε.

Μάθετε ποιος βρίσκεται πίσω από κάθε έκκληση, πού καταλήγουν τα χρήματα, ποιος διαχειρίζεται τη βοήθεια και αν αυτή φτάνει πραγματικά στον άνθρωπο για τον οποίο προορίζεται.

Και όπου μπορείτε, βοηθήστε απευθείας.

Δεν είναι καχυποψία να ζητάς διαφάνεια.

Είναι σεβασμός απέναντι σε εκείνον που έχει ανάγκη.

Και ας μην αδικήσουμε τους ανθρώπους που προσφέρουν πραγματικά.

Εκείνους που δεν φωτογραφίζονται, δεν διαφημίζουν την καλοσύνη τους, δεν περιμένουν ανταλλάγματα.

Τους εθελοντές που δίνουν χρόνο, ψυχή και δύναμη.

Τις οργανώσεις που κάνουν ουσιαστικό έργο.

Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν.

Και δεν πρέπει να τους ισοπεδώσουμε όλους.

Όσο για εκείνους που αποδεικνύεται ότι εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο για ίδιο όφελος, δεν τους αξίζει καμία ανοχή.

Τους αξίζει πλήρης λογοδοσία και οι συνέπειες που προβλέπει ο νόμος.

Γιατί δεν κλέβουν απλώς χρήματα.

Κλέβουν εμπιστοσύνη.

Κλέβουν ελπίδα.

Και πολλές φορές κλέβουν από έναν άνθρωπο την τελευταία του ευκαιρία να βοηθηθεί.

Ας θυμόμαστε λοιπόν κάτι.

Άλλο ανθρωπιά και άλλο αφέλεια.

Άλλο προσφορά και άλλο εκμετάλλευση.

Να συνεχίσουμε να προσφέρουμε, αλλά να ξέρουμε πού και πώς.

Γιατί η αλληλεγγύη δεν πρέπει να σταματήσει εξαιτίας κάποιων που την πρόδωσαν.

Και αν υπάρχει κάτι που πραγματικά φοβάμαι, δεν είναι μήπως εξαπατηθούμε ξανά.

Είναι μήπως, από φόβο μην εξαπατηθούμε, προσπεράσουμε την επόμενη φορά έναν άνθρωπο που πραγματικά μας χρειάζεται. Αυτό θα ήταν η μεγαλύτερη ήττα της ανθρωπιάς μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους