Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καθώς ετοιμάζομαι για το σεμινάριο «Ξαφνικές απώλειες που αλλάζουν τη ζωή μας » και δουλεύω το κομμάτι που αφορά τους εφήβους, επιστρέφω ξανά σε κάτι που συχνά χάνεται μέσα στην αγωνία της ασθένειας και της νοσηλείας: Ο έφηβος παραμένει ένα πρόσωπο με δικαιώματα, ακόμη και όταν οι ενήλικες γύρω του φοβούνται, βιάζονται ή προσπαθούν να τον προστατεύσουν. Οι Peter A. Levine και Maggie Kline, γράφοντας για το τραύμα στα παιδιά και στους εφήβους, επιμένουν σε κάτι πολύ ουσιαστικό: "Παιδιά και έφηβοι χρειάζεται να έχουν φωνή μέσα στην ιατρική εμπειρία.

Να τους μιλούν άμεσα.

Να τους εξηγούν τι συμβαίνει.

Να μπορούν να κάνουν ερωτήσεις.

Να μαθαίνουν την αλήθεια με τρόπο κατάλληλο για την ηλικία και την αναπτυξιακή τους φάση.

Να γνωρίζουν τι πρόκειται να γίνει στο σώμα τους πριν από μια εξέταση, μια διαδικασία ή μια παρέμβαση." Αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή η νοσηλεία μπορεί να αποδιοργανώσει έντονα τα άτομα στην εφηβεία.

Το σώμα τους περνά στα χέρια άλλων.

Ο χρόνος τους οργανώνεται από εξετάσεις, επισκέψεις και θεραπείες.

Η ιδιωτικότητά τους περιορίζεται.

Η καθημερινότητά τους διακόπτεται απότομα.

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια ηλικία όπου η αυτονομία, η ταυτότητα και η αίσθηση ελέγχου αποκτούν ιδιαίτερο ψυχικό βάρος.

Γι’ αυτό χρειάζεται να έχουν λόγο σε όσα τον αφορούν, στον βαθμό που το κλινικό πλαίσιο το επιτρέπει.

Χρειάζεται χώρο να εκφράσουν το φόβο, το θυμό, την αμηχανία, τη δυσπιστία ή την άρνηση χωρίς να ερμηνεύονται αμέσως ως «δύσκολη συμπεριφορά». Χρειάζονται επίσης στιγμές ιδιωτικότητας, όπου μπορεί να μιλήσουν με την γιατρό τους χωρίς τους γονείς του παρόντες, εφόσον το επιθυμούν και αυτό είναι ασφαλές και εφικτό.

Για τους γονείς αυτό μπορεί να είναι δύσκολο.

Όταν ένα παιδί αρρωσταίνει, η ανάγκη προστασίας γίνεται τεράστια.

Μέσα στον φόβο είναι πολύ εύκολο να αρχίσουμε να μιλάμε για τον έφηβο αντί να μιλάμε μαζί του, να παίρνουμε αποφάσεις πριν ακούσουμε τι σκέφτεται, να θεωρούμε πως η άγνοια θα τον προστατεύσει περισσότερο από την ενημέρωση.

Στην πραγματικότητα, η συμμετοχή του εφήβου μπορεί να λειτουργήσει προστατευτικά.

Η ειλικρίνεια, η ενημέρωση, η δυνατότητα επιλογής όπου αυτή υπάρχει και ο σεβασμός στα όριά του τού επιστρέφουν ένα μέρος του ελέγχου που έχει χάσει.

Και αυτή η αίσθηση ελέγχου έχει ιδιαίτερη σημασία όταν το σώμα, η υγεία και η καθημερινότητα έχουν ήδη γίνει πεδίο αβεβαιότητας.

Ο τρόπος με τον οποίο ένας έφηβος θα θυμάται την επαφή του με το ιατρικό σύστημα μπορεί να παραμείνει μέσα του για χρόνια.

Θα θυμάται ποιος του μίλησε, ποιος τον κοίταξε στα μάτια, ποιος του εξήγησε, ποιος του έδωσε χρόνο, ποιος σεβάστηκε τη σιωπή του και ποιος θεώρησε ότι η παρουσία του μέσα στη συζήτηση είχε σημασία.

Γι’ αυτό, για μένα, μία από τις πιο ουσιαστικές αρχές στη φροντίδα των εφήβων είναι πολύ απλή: "Να μιλάμε μαζί τους, να τους ενημερώνουμε, να τους ακούμε και να τους συμπεριλαμβάνουμε σε ό,τι τους αφορά" 🖋Nancy Psimenatou 📷 pinterest

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους