Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις παραδοσιακές χασαποταβέρνες υπάρχει μια δαιδαλώδης αρχιτεκτονική στο χώρο. Επειδή συνήθως είναι δωμάτια σπιτιών ή παλιών μαγαζιών που όσο πλήθαινε η δουλειά προσαρτούνταν και ένα ακόμη δωμάτιο και οι τοίχοι έσπασαν και γινήκανε τζαμαρίες.

Έτσι, τρως σε έναν λαβύρινθο τζαμαριών με τις μυρωδιές βρίσκουν την άκρη να σου σπάσουν τα αγγεία των ρουθουνιών, όπου και να κάθεσαι.

Στην τελευταία επίσκεψη μου στην παραδοσιακή χασαποταβέρνα των Καλυβίων, ξακουστό το χωριό για τα εδέσματα, οι άλλοι ήθελαν αρνίσιο παϊδάκι και εγώ το λεγόμενο “χοντρό”, προβατίνα.

Το αρνίσιο παϊδάκι, να πούμε, είναι εντελώς ξενέρωτο σε σχέση με την προβατίνα που έχει μεστώσει το λίπος στους ιστούς και γίνεται σαν λουκουμάκι συριανό πάνω στο τσιτσί, όπως το αγκαλιάζει η καρβουνίλα και μετά δεν χωνεύεται με τίποτα και νομίζεις ότι θα πεθάνεις με ένα τούβλο στο στομάχι, αλλά έτσι είναι το σωστό φαγητό... σου αφήνει σημάδια, όπως και ο έρωτας.

Επίσης, σε ταβέρνα ορεινή πριν λίγο καιρό, έφαγα πολλά μαγειρευτά με κρέας, αλλά ποτέ κανένα δεν φτάνει αυτό που έχει μαγειρέψει κάποιος στο σπίτι, γιατί θες να γητευτείς και από την ίδια την τσικνίλα του κρέατος στο χώρου του οίκου, να ποτίσουν τα μαλλιά σου κνίσα και τα νύχια σου πέτσα.

Και αυτή είναι μια παλαιολιθική συζήτηση που δεν γίνεται ποτέ στα ναιτ κλαμπς από τη γενιά Ζ, η οποία θέλει να τρώει τα πάντα παστωμένα με μαγιονέζα και σος ή κανουν κλιν νταϊτ και βάζουν αβοκάντο μέχρι και στο τζατζίκι.

Τα έγραψα ως παρακαταθήκη και ελπίζω να μην κριθώ για αυτά, αλλά μόνο για τις σοβαρές αμαρτίες μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους