Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Οι φίλοι που γνωρίσαμε στην παιδική ηλικία δεν είναι οι μόνοι αληθινοί.

Είναι ίσως οι πιο ξεχωριστοί, αλλά η ζωή μου έχει διδάξει ότι κατά καιρούς ξέρει να κρατά απροσδόκητα δώρα, δημιουργώντας φίλους, κάνοντας σε να βρίσκεις τον θησαυρό ακόμα κι εκεί που δεν τον περιμένεις... Συνέβη ένα βράδυ στο Τορίνο, στο ξενοδοχείο όπου η Juventus επρόκειτο τότε να μείνει πριν από τους αγώνες... Καθώς επέστρεφα στο δωμάτιό μου, με πλησιάζει ο Paolo Montero... Ένας εξαιρετικός παίκτης, ένας από τους καλύτερους αμυντικούς στην ιστορία της Juventus, και σίγουρα δεν χρειάζεται να πω τα χαρακτηριστικά του Paolo, είναι στα ποδοσφαιρικά βιβλία και μπορούν όλοι να τα δουν... Με τον Montero δεν ήμασταν ιδιαίτερα φίλοι, δεν είχαμε πάει ποτέ μαζί για δείπνο, δεν είχαμε εκμυστηρευτεί πράγματα ποτέ ο ένας στον άλλον... Με λίγα λόγια, ήταν μια φυσιολογική και σωστή σχέση μεταξύ συναδέλφων... Εκτίμηση, συνεργασία στο χώρο αλλά τίποτα παραπάνω... Εκείνο το βράδυ, ο Paolo έρχεται κοντά μου και μου λέει: «Ale, τι στο διάολο κάνεις; Δεν μπορώ να σε βλέπω συνεχώς με το πρόσωπό σου στεναχωρημένο... Τι συμβαίνει με εσένα;» Τον κοίταξα χωρίς να ξέρω τι να απαντήσω και μουρμούρισα μερικές κοινότυπες δικαιολογίες... Με στρίμωξε ξαφνικά, όπως όταν σε περιμένει ένας αντίπαλος για να σου κλέψει την μπάλα... Ο Paolo συνέχισε σκληρά: «Ό,τι έχεις, φρόντισε να το ξεπεράσεις! Δεν παρατήρησες πώς κοιτούν τα παιδιά που προπονούνται μαζί μας; Τι μπορούν να αποκομίσουν από έναν θλιμμένο πρωταθλητή;» Ήταν η σεζόν μετά τον σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο μου, το πρωτάθλημα 1999-2000, και σχεδόν τίποτα δεν λειτουργούσε όπως θα έπρεπε... Ήταν μια τεράστια προσπάθεια από μέρους μου, δεν μπορούσα πια να βρω τον εαυτό μου... Δεν περίμενα ποτέ ο Montero να πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία, για να με απαλλάξει από τη μελαγχολία που κουβαλώ... Αλλά χρειαζόμουν ακριβώς αυτό, και ο Paolo το είχε καταλάβει! Είναι φανερό ότι με είχε παρατηρήσει για πολύ καιρό, είχε διαισθανθεί τις σκιές μέσα μου που ίσως ούτε κι εγώ είχα παρατηρήσει... Αυτό, κατά τη γνώμη μου, λέγεται αγάπη! Την επόμενη μέρα από εκείνη τη συζήτηση, στα αποδυτήρια έψαξα το βλέμμα του Paolo και εκείνος το δικό μου... Σε εκείνο το σημείο δεν χρειάζονταν λόγια, κατάλαβα ότι έπρεπε να προχωρήσω!" - Alessandro Del Piero #Calamaraki #Juventus #DelPiero #Montero

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους