Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΚΟ = … Αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα, μάλλον κάτι για κομπίνα θα σου πει, συν κάτι ρατσιστικό για τους «λαθροεισβολείς». Και τσουπ, σου σκάει σκάνδαλο με αναπηροκαρκινοΜΚΟ που φέρεται να έτρωγε τα λεφτά σε οβεράκια στη Γ’ Εθνική και τρέχεις να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα και να εξηγήσεις ότι οι υπόλοιποι δεν είμαστε Ντάμπο το ελεφαντάκι.

Anyway, περισσότερα για την είδηση θα βρείτε σε όλα τα σάιτ, γιατί εδώ θα αναλύσουμε κάτι άλλο.

Συγκεκριμένα, το φιλανθρωπικό μοντέλο της αναπηρίας και τον τρόπο με τον οποίο η εικόνα των ανάπηρων ανθρώπων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσει συγκίνηση, οίκτο και τελικά να συγκεντρώσει χρήματα. Παρένθεση: Το φιλανθρωπικό μοντέλο αποτελεί κλαδάκι του ιατρικού μοντέλου.

Αντιμετωπίζει την αναπηρία ως προσωπική τραγωδία και τα ανάπηρα άτομα ως ανθρώπους που χρειάζονται τη συμπόνια και τη γενναιοδωρία των άλλων.

Αντί να αναγνωρίζει την υποστήριξη ως δικαίωμα, την παρουσιάζει ως πράξη φιλανθρωπίας.

Κάπου εκεί αχνοφαίνεται, ή βασικά είναι φάτσα φόρα, και το inspiration porn.

Ανάπηρα άτομα παρουσιάζονται είτε ως τραγικές φιγούρες που πρέπει να προκαλέσουν τον οίκτο μας είτε ως ήρωες που παλεύουν γενναία με την «αναπηρία» τους.

Η προσωπική τους ιστορία και η εικόνα τους γίνονται εργαλεία για να κινητοποιηθεί το κοινό.

Και τότε μιλάμε για πράφιτ! Όταν λοιπόν η κοινωνία έχει μάθει να αντιλαμβάνεται την αναπηρία μέσα από τον οίκτο, είναι εύκολο κάποιος να εκμεταλλευτεί αυτόν τον οίκτο για φράγκα.

Μια φωτογραφία, ένα παιδί που «πρέπει να σωθεί» και ένας λογαριασμός για τον καλό τον σκοπό.

Μην παρεξηγηθώ.

Η αλληλεγγύη είναι άλλο πράγμα.

Εκεί δεν γίνεσαι σωτήρας κανενός, μόνο ίσος που στηρίζει ίσο.

Με την αφ’ υψηλού υποστήριξη από την άλλη, φτάνουμε να ξεχνάμε ότι η πρόσβαση στην υγεία, στις θεραπείες, στην υποστήριξη και στην αξιοπρεπή διαβίωση δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από το πόσο συγκινητική είναι η ιστορία σου, αλλά από την λειτουργία του κράτους.

Δεν χρειαζόμαστε άλλους σωτήρες.

Μονο όσα δικαιούμαστε χρειαζόμαστε.

Και τέλος καμία ανάγκη δεν πρέπει να απαιτεί από κανέναν να εκθέσει τον πόνο του για να την δεις και να την φροντίσεις. ΥΓ1.

Όχι δεν φταίει αυτός που δίνει λεφτά σε μια φιλανθρωπική καμπάνια για να σηκωθεί ο Σπυράκος.

Κι αυτός θύμα της μανιέρας του οίκτου που του πουλήθηκε είναι, αλλά κυρίως ο κάθε Σπυράκος κι η οικογένεια του ΥΓ2.

Αυτή η φιλανθρωπική βιομηχανία εκμεταλλεύεται κυρίως την εικόνα και την ανάγκη πιο ευάλωτων παιδιών.

Και πέρα από όλα τα παραπάνω που ειπαμε κάνει ακόμα μια ζημιά: δεν αφήνει να προβληθούν οι ανάγκες αυτών που βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο.

Τα παιδιά που ζουν σε ιδρύματα, τα παιδιά που κινδυνεύουν να μπουν σε ιδρύματα, οι άστεγοι ανάπηροι κλπ μας αποπροσανατολίζει δηλαδή από το ζήτημα και το ζητούμενο και μας στρέφει προς τα εκεί που θέλει, στον οίκτο και στις δωρεές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους