@nad11993 Κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα να αλλάξουμε τον αισθητήρα, η καρδιά μου αρχίζει να χτυπά πιο γρήγορα. Το ξέρω ότι είναι για το καλό σου. Το ξέρω ότι αυτή η μικρή συσκευή είναι ο φύλακας άγγελός σου, αυτή που μας επιτρέπει να κοιμόμαστε τα βράδια και να κρατάμε τη ζωή σου σε ισορροπία. Όμως, την ώρα που κρατώ τη συσκευή στο χέρι μου, τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να σβήσει το βάρος που νιώθω. Κοιτάζω το μικροσκοπικό σου σώμα, το τόσο αθώο και τρυφερό. Εσύ με κοιτάζεις με μάτια γεμάτα απόλυτη εμπιστοσύνη, ή ίσως με εκείνο το μικρό παράπονο, γιατί ξέρεις τι έρχεται. Και εκεί είναι που λυγίζω εσωτερικά. Γιατί ο ρόλος της μάνας είναι να προστατεύει, να γιατρεύει τις πληγές, να διώχνει τον πόνο. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, είμαι εγώ αυτή που πρέπει να σου προκαλέσει αυτόν τον στιγμιαίο πόνο. Όταν ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος και η βελόνα αγγίζει το δέρμα σου, νιώθω το τσίμπημα κατευθείαν στη δική μου ψυχή. Αν μπορούσα, θα άλλαζα θέση μαζί σου σε μια στιγμή. Θα έκανα χίλια τσιμπήματα στο δικό μου σώμα, αρκεί να μην χρειαζόταν να νιώσεις εσύ ούτε ένα. Όταν κλαις ή όταν σφίγγεις τα χειλάκια σου, η ενοχή με πνίγει, ακόμα κι αν η λογική μού φωνάζει ότι σου σώζω τη ζωή. Μόλις τελειώσει, σε σφίγγω στην αγκαλιά μου. Σε φιλώ εκεί που πόνεσες, σου ψιθυρίζω πόσο γενναίο παιδί είσαι και προσπαθώ να καταπιώ τα δικά μου δάκρυα για να δεις μόνο το χαμόγελό μου. Γιατί πρέπει να είμαι δυνατή για σένα. Αυτό το μικρό σημάδι στο κορμάκι σου είναι η απόδειξη της μάχης που δίνουμε μαζί. Και κάθε φορά που σε κρατάω αγκαλιά μετά από αυτό, υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι όσο κι αν πονάει η βελόνα, η δική μου αγάπη θα είναι πάντα μεγαλύτερη, μια ασπίδα για να σε προστατεύει από όλα.#διαβητηςτυπου1 #διαβητης #lifewithdiabetestype1 #chronicillnessawareness #diabetestipo1 #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα να αλλάξουμε τον αισθητήρα, η καρδιά μου αρχίζει να χτυπά πιο γρήγορα.

Το ξέρω ότι είναι για το καλό σου.

Το ξέρω ότι αυτή η μικρή συσκευή είναι ο φύλακας άγγελός σου, αυτή που μας επιτρέπει να κοιμόμαστε τα βράδια και να κρατάμε τη ζωή σου σε ισορροπία.

Όμως, την ώρα που κρατώ τη συσκευή στο χέρι μου, τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να σβήσει το βάρος που νιώθω.

Κοιτάζω το μικροσκοπικό σου σώμα, το τόσο αθώο και τρυφερό.

Εσύ με κοιτάζεις με μάτια γεμάτα απόλυτη εμπιστοσύνη, ή ίσως με εκείνο το μικρό παράπονο, γιατί ξέρεις τι έρχεται.

Και εκεί είναι που λυγίζω εσωτερικά.

Γιατί ο ρόλος της μάνας είναι να προστατεύει, να γιατρεύει τις πληγές, να διώχνει τον πόνο.

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, είμαι εγώ αυτή που πρέπει να σου προκαλέσει αυτόν τον στιγμιαίο πόνο.

Όταν ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος και η βελόνα αγγίζει το δέρμα σου, νιώθω το τσίμπημα κατευθείαν στη δική μου ψυχή.

Αν μπορούσα, θα άλλαζα θέση μαζί σου σε μια στιγμή.

Θα έκανα χίλια τσιμπήματα στο δικό μου σώμα, αρκεί να μην χρειαζόταν να νιώσεις εσύ ούτε ένα.

Όταν κλαις ή όταν σφίγγεις τα χειλάκια σου, η ενοχή με πνίγει, ακόμα κι αν η λογική μού φωνάζει ότι σου σώζω τη ζωή.

Μόλις τελειώσει, σε σφίγγω στην αγκαλιά μου.

Σε φιλώ εκεί που πόνεσες, σου ψιθυρίζω πόσο γενναίο παιδί είσαι και προσπαθώ να καταπιώ τα δικά μου δάκρυα για να δεις μόνο το χαμόγελό μου.

Γιατί πρέπει να είμαι δυνατή για σένα.

Αυτό το μικρό σημάδι στο κορμάκι σου είναι η απόδειξη της μάχης που δίνουμε μαζί.

Και κάθε φορά που σε κρατάω αγκαλιά μετά από αυτό, υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι όσο κι αν πονάει η βελόνα, η δική μου αγάπη θα είναι πάντα μεγαλύτερη, μια ασπίδα για να σε προστατεύει από όλα.#διαβητηςτυπου1 #διαβητης #lifewithdiabetestype1 #chronicillnessawareness #diabetestipo1

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους