Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μνήμη (P. P. P.): Pier Paolo Pasolini!💖💖 🎶🎵🎶 🥀La notte che divide i santi dai morti, (Η νύχτα που χωρίζει τους αγίους από τους νεκρούς) Τη νύχτα 1 προς 2 του Νοέμβρη 1975,ο Πιερ Πάολο Παζολίνι δολοφονήθηκε από τους φασίστες στην παραλία της Όστια, λίγο έξω από τη Ρώμη.

Η άρνηση αποτελούσε ανέκαθεν συμπεριφορά ουσιώδη.

Οι άγιοι, οι ερημίτες, αλλά ακόμα και οι διανοούμενοι: οι λίγοι, τέλος πάντων, που έγραψαν ιστορία, είναι όσοι είπαν όχι –δεν είναι οι αυλικοί και οι βοηθοί των καρδιναλίων.

Αλλά για να λειτουργήσει η άρνηση, πρέπει να είναι μεγάλη, όχι μικρή· πρέπει να είναι συνολική, όχι απλώς στο τάδε ή στο δείνα σημείο· πρέπει να είναι «παράλογη» και να μη την αντέχει η κοινή λογική.

Τελευταία συνέντευξη του Πιερ Πάολο Παζολίνι στον Φούριο Κολόμπο, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα La Stampa με τίτλο «Siamo tutti in pericolo» (Είμαστε όλοι σε κίνδυνο) λίγο πριν τη δολοφονία του.

Ο θάνατος του Παζολίνι: Κινδυνεύουμε όλοι; «Όλοι ξέρουν ότι πληρώνω προσωπικά για τις εμπειρίες μου.

Αλλά υπάρχουν και τα βιβλία μου, και οι ταινίες μου.

Ίσως εγώ να κάνω λάθος.

Κι όμως, εξακολουθώ να λέω ότι κινδυνεύουμε όλοι». Αυτά δήλωσε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι στον δημοσιογράφο Φούριο Κολόμπο, την 1η Νοεμβρίου 1975, σε μια συνέντευξη που θα δημοσιευόταν λίγες μέρες αργότερα στην εφημερίδα *La Stampa*. Την επόμενη μέρα, στις 2 Νοεμβρίου, το άψυχο σώμα του βρέθηκε στην παραλία της Όστια — είχε ξυλοκοπηθεί άγρια και είχε παρασυρθεί από το ίδιο του το αυτοκίνητο.

Ο διανοούμενος από τη Μπολόνια ήταν 53 ετών.

Η ιστορία του θανάτου του Πιερ Πάολο Παζολίνι είναι «περίπλοκη» — ένα θέμα που, ακόμα και 40 χρόνια μετά, συνεχίζει να προκαλεί αμέτρητες αναλύσεις, καθώς και πλήθος ταινιών και ντοκιμαντέρ.

Ποιητής, σκηνοθέτης και δημοσιογράφος, ο Παζολίνι είχε ερωτηθεί κάποτε ποιον χαρακτηρισμό προτιμούσε· απάντησε ότι στο διαβατήριό του αναφερόταν απλώς ως «συγγραφέας». Σήμερα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, μέσα από την πένα και την κάμερά του, «έγραψε» την ιστορία του πολιτισμού εκείνης της εποχής — προκαλώντας συχνά έντονα σκάνδαλα, τόσο με το έργο του όσο και με την προσωπική του στάση ζωής.

Αυτό ίσχυε για τις ταινίες του —*Accattone*, *Mamma Roma* και *Το Δεκαήμερο*— καθώς και για τα μυθιστορήματά του και τα *Scritti Corsari* («Κείμενα Κουρσάρου»). Ίσχυε επίσης για τις νυχτερινές του περιπλανήσεις στα προάστια της Ρώμης και την επαφή του με τους *ragazzi di vita* — τους περιθωριοποιημένους νεαρούς του δρόμου, στους οποίους αφιέρωσε ένα από τα πρώτα του μυθιστορήματα.

Σε μια Ιταλία που καθοριζόταν από την οικονομική άνθηση και τις κοινωνικές αναταράξεις του 1968, ο Παζολίνι ξεχώρισε ως ένα κομβικό πολιτισμικό σημείο αναφοράς — κολυμπώντας συχνά αντίθετα στο ρεύμα.

Υπήρξε δριμύς επικριτής της καταναλωτικής κοινωνίας, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, του κρατικού εκπαιδευτικού συστήματος και μιας δομής εξουσίας που μετατρέπει τον καθένα ταυτόχρονα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για τη μαζική κουλτούρα —αυτή την «τρομερή τάξη που βασίζεται στην ιδέα της κατοχής και στην ιδέα της καταστροφής». Με ποια έννοια, λοιπόν, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο; Σε τι αναφερόταν ο Παζολίνι με αυτά τα τελευταία του λόγια; Ίσως αυτά είναι τα ερωτήματα που οφείλουμε να θέσουμε κατά προτεραιότητα —αφήνοντας στην άκρη τα αναπάντητα ακόμη ερωτήματα για το τι ακριβώς συνέβη τη νύχτα της 1ης προς 2α Νοεμβρίου, πριν από σαράντα χρόνια, και ξεπερνώντας τις συζητήσεις για το αν υπήρξε ή όχι συνωμοσία.

Μήπως, στην πραγματικότητα, εξακολουθούμε όλοι να βρισκόμαστε σε κίνδυνο; Και γιατί; «Στην Ιταλία, δεν υπάρχει αίσθηση του ιερού χαρακτήρα του πολιτισμού», παρατήρησε ο Αλμπέρτο Μοράβια, σχολιάζοντας τον θάνατο του φίλου του. «Αν υπήρχε αυτή η αίσθηση του ιερού χαρακτήρα του πολιτισμού, ίσως ο Παζολίνι να μην είχε δολοφονηθεί». Φραντσέσκα Ρανταέλι https://youtu.be/ubjhR2bbVTc?si=69m4w5LVMioHvHHD

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους