Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν τις καραντινες. Πριν γίνει μόδα το δρομικό κίνημα. Τον Νοέμβριο του 2018, άφησα την κόρη μου σπίτι, με τον πατέρα της.

Ήταν πάλι μια βροχερή μέρα.

Οδήγησα μέχρι την γέφυρα του Πλατανιά.

Λίγο πρίν το εστιατόριο του "Ζήση", με έπιασε απογοήτευση.

Που πάω; Γιατί; Με το αυτοκίνητο και μου φάνηκε τεράστια η απόσταση που σε λίγη ώρα θα έτρεχα πίσω.

Ήταν η πρώτη μου φορά.

Έξι χιλιόμετρα.

Τεράστια απόσταση για μένα.

Αν το σκεφτείτε, στα 100 μέτρα λαχανιαζουμε αν είμαστε απροπονητοι.

Ήταν ο μικρός, παράλληλος αγώνας αντοχής του Αρκαδιου ημιμαραθωνιου. Φόβος.

Στην αφετηρία έγινε δέος.

Γυμνασμενοι άνθρωποι, σαφώς νεαρότεροι, έκαναν προθέρμανση και διατάσεις.

Έβλεπες στο βλέμμα τους τη σιγουριά. Ξεκινήσαμε.

Δεν ήθελα να μείνω στο τέλος.

Έτρεξα πάνω από τις δυνάμεις μου και πάλι οι περισσότεροι έγιναν καπνός από την αρχή. Λαχάνιασα.

Άστοχη κίνηση.

Όλο τον υπόλοιπο δρόμο τον έβγαλα σκασμένη. ...Τετραπλάσια απόσταση; - Εάν κάποιος μου έλεγε πως: 8 χρόνια μετά, θα ερχόμουν από το Αρκάδι στο Ρέθυμνο χωρίς αυτοκίνητο Θα του έλεγα: -με λεωφορείο θα ρθω; Και αν μου απαντούσε: "τρέχοντας" Θα του έλεγα: Είσαι τρελός! -Δεν θα ήταν.

Αξιώθηκα να τερματίσω χθες τα 22,600 μέτρα του μεγάλου αγώνα - 4 φορές περισσότερο από τον πρώτο του 2018 - και πετάω στα σύννεφα από τη χαρά μου. Ήταν ο τρίτος μου Αρκάδιος. Αφιερωμένος. Στην άλλη πλευρά της θάλασσας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους