Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα είχα μια κουβέντα με ένα νέο παιδί που, ομολογώ, με προβλημάτισε αρκετά.

Μου μιλούσε με απογοήτευση.

Ένιωθε πως ο Θεός δεν το ακούει, πως δεν του δίνει αυτά που ζητάει, πως δεν του δείχνει ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσει στη ζωή του. «Δεν ξέρω τι θέλει ο Θεός από μένα.

Του ζητάω πράγματα, αλλά δεν βλέπω τίποτα να αλλάζει.

Πιστεύω με τον δικό μου τρόπο.

Τα λέω στην εικόνα μου, ανάβω ένα κεράκι, αλλά μέχρι τώρα δεν έχω δει κάτι καλό από αυτά που ζητάω.

Γιατί να πηγαίνω στην Εκκλησία;» Το άκουγα και προσπαθούσα να καταλάβω τι πραγματικά κρυβόταν πίσω από αυτά τα λόγια.

Τον ρώτησα αν εξομολογείται, αν κοινωνεί, αν εκκλησιάζεται την Κυριακή.

Μου απάντησε αρνητικά.

Και τότε του είπα κάτι που θα ήθελα να μοιραστώ σήμερα και με όλους εσάς.

Παιδί μου, μήπως τελικά έχουμε παρεξηγήσει λίγο την πίστη μας; Μήπως έχουμε μάθει να θυμόμαστε τον Θεό κυρίως όταν κάτι χρειαζόμαστε και να απογοητευόμαστε όταν δεν γίνεται αυτό που ζητάμε; Αλήθεια, ποιος μας υποσχέθηκε ότι αν νηστεύουμε, αν εξομολογούμαστε, αν κοινωνούμε και αν πηγαίνουμε στην Εκκλησία, όλα στη ζωή μας θα γίνουν εύκολα; Ποιος μας είπε ότι δεν θα αρρωστήσουμε, δεν θα πονέσουμε, δεν θα αποτύχουμε, δεν θα χάσουμε ανθρώπους που αγαπάμε; Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε μια ζωή χωρίς σταυρούς.

Μας έδειξε, όμως, πώς να σηκώνουμε τον σταυρό μας και να μη χάνουμε την ελπίδα μας.

Η πίστη δεν είναι συναλλαγή με τον Θεό.

Δεν νηστεύω για να μου κάνει το χατίρι.

Δεν εξομολογούμαι για να εξασφαλίσω την καλοτυχία μου.

Δεν κοινωνώ για να μην πάθω κάτι κακό.

Νηστεύω για να μάθω να εγκρατεύομαι.

Εξομολογούμαι γιατί έχω ανάγκη να μετανοήσω και να θεραπευτεί η ψυχή μου.

Κοινωνώ γιατί έχω ανάγκη τον Χριστό, γιατί θέλω να ενωθώ μαζί Του.

Πηγαίνω στην Εκκλησία γιατί δεν θέλω να πορεύομαι μόνος μου, αλλά να ζω μέσα στο σώμα του Χριστού.

Και κάτι ακόμη.

Το να ανάβεις ένα κεράκι είναι όμορφο.

Το να στέκεσαι μπροστά στην εικόνα και να μιλάς στον Θεό είναι πολύτιμο.

Αλλά η πίστη δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε αυτά. Ο Θεός δεν μας καλεί απλώς να Του ανάβουμε ένα κερί.

Μας καλεί να Του ανοίξουμε ολόκληρη την καρδιά μας.

Μου ήρθε στον νου η προσευχή του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή . Λίγο πριν από το Πάθος Του, ο ίδιος ο Κύριος προσευχήθηκε… «Πάτερ μου, ει δυνατόν εστί, παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ». Ακόμη και εκεί, μέσα στην αγωνία και την ανθρώπινη οδύνη, ο Χριστός προσεύχεται και εμπιστεύεται τον Πατέρα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ζητάμε από τον Θεό όσα επιθυμούμε.

Φυσικά και μπορούμε!!! Ο ίδιος μας λέει: «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν». Αλλά χρειάζεται να μάθουμε και κάτι δύσκολο… να εμπιστευόμαστε τον Θεό ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε τις απαντήσεις Του.

Δεν είναι κάθε δυσκολία τιμωρία.

Δεν είναι κάθε αρρώστια εγκατάλειψη.

Δεν σημαίνει ότι ο Θεός έπαψε να μας αγαπά επειδή δεν έγινε αυτό που Του ζητήσαμε.

Και ξέρετε κάτι; Δεν θέλω να αδικήσω αυτό το νέο παιδί! Γιατί πίσω από την αντίδρασή του μπορεί να υπάρχει ένας πόνος που δεν γνωρίζω, μια απογοήτευση που δεν μπορώ να φανταστώ, μια προσευχή που περίμενε καιρό να απαντηθεί.

Ίσως αυτό που χρειάζεται πρώτα δεν είναι να του κάνουμε κήρυγμα, αλλά να καθίσουμε δίπλα του και να το ακούσουμε.

Όμως θα ήθελα να πω σε κάθε νέο άνθρωπο που αισθάνεται έτσι… Μην περιμένεις να λυθούν όλα τα προβλήματά σου για να πλησιάσεις τον Θεό.

Μην περιμένεις να γίνουν όλα όπως τα ονειρεύτηκες για να πιστέψεις.

Έλα στην Εκκλησία όπως είσαι.

Με τις απορίες σου, με τα παράπονά σου, με τις αμφιβολίες σου, ακόμη και με τον θυμό σου.

Μίλησε στον Θεό.

Αναζήτησε έναν πνευματικό που θα σε ακούσει.

Δοκίμασε να ζήσεις πραγματικά τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

Όχι για να δοκιμάσεις αν ο Θεός θα σου κάνει αυτό που ζητάς, αλλά για να γνωρίσεις Εκείνον που ίσως μέχρι σήμερα αναζητούσες με λάθος τρόπο.

Και κάτι τελευταίο… Όταν ένα παιδί λέει «ο Θεός με ξέχασε», ας μην είμαστε εμείς εκείνοι που θα το απομακρύνουμε ακόμη περισσότερο με την αυστηρότητα και την κατάκρισή μας.

Ας του δείξουμε πρώτα την αγάπη του Χριστού!!! Γιατί ο Χριστός δεν έδιωξε τον άνθρωπο που αμφέβαλλε, που πονούσε, που είχε ερωτήματα… Τον πλησίαζε, τον άκουγε, τον καλούσε κοντά Του! Ίσως τελικά το μεγαλύτερο λάθος μας είναι ότι ζητάμε συνεχώς από τον Θεό να αλλάξει τη ζωή μας, χωρίς να Του επιτρέπουμε να αλλάξει πρώτα την καρδιά μας.

Και ας κρατήσουμε όλοι μια σκέψη… Μην αναζητάς τον Θεό μόνο όταν χρειάζεσαι κάτι από Εκείνον. Αναζήτησέ Τον γιατί χωρίς Εκείνον, ακόμη κι όταν έχεις πολλά, μπορεί να αισθάνεσαι πως σου λείπουν όλα.

Με αγάπη για κάθε νέο άνθρωπο που ψάχνει, αμφιβάλλει, κουράζεται, αλλά βαθιά μέσα του εξακολουθεί να αναζητά τον Θεό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους