Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η τελευταία παράσταση της Μαίρης Κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς γεννήθηκε.

Ίσως σε κάποιο πυκνό δάσος της Ασίας, εκεί όπου τα μικρά ελεφαντάκια μεγαλώνουν προστατευμένα ανάμεσα στα πόδια της μητέρας τους και γνωρίζουν τον κόσμο με την άκρη της προβοσκίδας τους.

Όποια κι αν ήταν η ζωή της πριν, χάθηκε για πάντα τη μέρα που της πέρασαν την πρώτη αλυσίδα στο πόδι.

Η τελευταία θα τυλιγόταν, χρόνια αργότερα, γύρω από τον λαιμό της.

Η τραγωδία γράφτηκε στις 12 Σεπτεμβρίου του 1916, κάτω από τον καυτό ήλιο του Κίνγκσπορτ στο Τενεσί.

Καθώς η παρέλαση του τσίρκου διέσχιζε τους θορυβώδεις δρόμους, η Μαίρη, εξαντλημένη και πεινασμένη, έκανε ένα στιγμιαίο, αθώο λάθος: έσκυψε την προβοσκίδα της για να πιάσει μια πεταμένη φλούδα καρπουζιού από το χώμα.

Ο νέος και άπειρος φροντιστής της, ο Γουόλτερ «Ρεντ» Έλντριτζ, απάντησε με αμείλικτη βία, καρφώνοντας τον αιχμηρό σιδερένιο γάντζο του πάνω της.

Αυτό που κανείς δεν γνώριζε, και κανείς δεν είχε νοιαστεί να προσέξε, ήταν πως η Μαίρη υπέφερε σιωπηλά από ένα φρικτά μολυσμένο δόντι, ακριβώς στο σημείο όπου δέχτηκε το χτύπημα.

Ο αβάσταχτος, εκρηκτικός πόνος θόλωσε το μυαλό της.

Σε μια απεγνωσμένη κραυγή άμυνας, το πληγωμένο ζώο ξέσπασε, δίνοντας τέλος στη ζωή του βασανιστή του.

Εκείνη η στιγμή θα έπρεπε να είχε αφυπνίσει τις συνειδήσεις, αποκαλύπτοντας το έγκλημα της αιχμαλωσίας και της κακοποίησης των άγριων ζώων.

Αντί για συμπόνια, όμως, γεννήθηκε η δίψα για αίμα.

Οι άνθρωποι που μέχρι χθες τη χειροκροτούσαν, τώρα απαιτούσαν εκδίκηση, βαφτίζοντας «τέρας» ένα πλάσμα που απλώς λύγισε από τον πόνο.

Για τους ιδιοκτήτες του τσίρκου, η ζωή της Μαίρης είχε πλέον μόνο μία αξία: να προσφέρει ένα τελευταίο, μακάβριο θέαμα, ώστε να σωθεί η φήμη και το κέρδος της επιχείρησής τους.

Την επόμενη κιόλας μέρα, στις 13 Σεπτεμβρίου, η Μαίρη οδηγήθηκε στον σιδηροδρομικό σταθμό του Έρβιν.

Χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, συνωστίστηκαν στις γραμμές του τρένου όχι για να θρηνήσουν, αλλά για να παρακολουθήσουν τη δημόσια εκτέλεσή της.

Ένας τεράστιος βιομηχανικός γερανός έδεσε μια σιδερένια αλυσίδα γύρω από τον λαιμό της και άρχισε να την ανυψώνει στον αέρα.

Και τότε, η φρίκη ξεπέρασε κάθε ανθρώπινη φαντασία.

Με έναν εκκωφαντικό κρότο, η αλυσίδα έσπασε.

Το πεντάτονο σώμα της Μαίρης γκρεμίστηκε με δύναμη στο έδαφος, τσακίζοντας το ισχίο της.

Παράλυτη, βυθισμένη σε έναν αδιανόητο πόνο και τρέμοντας από τον τρόμο, έμεινε εκεί, αβοήθητη.

Μα η ανθρώπινη σκληρότητα δεν είχε πει την τελευταία της λέξη.

Ασυγκίνητοι μπροστά στα τσακισμένα της κόκαλα και το βλέμμα της αγωνίας της, οι δήμιοί της πέρασαν μια δεύτερη, βαρύτερη αλυσίδα στον λαιμό της. Η Μαίρη υψώθηκε ξανά μέσα στον μολυβένιο ουρανό.

Εκεί, μετέωρη ανάμεσα στη γη που τη βασάνισε και στον ουρανό που δεν της χάρισε ποτέ ελευθερία, άφησε την τελευταία της πνοή, μπροστά στα μάτια ενός αιμοδιψούς πλήθους που είχε απολέσει κάθε ίχνος ανθρωπιάς... Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τους δείκτες του ρολογιού πίσω.

Δεν μπορούμε να σταματήσουμε εκείνον τον γερανό, να λύσουμε την αλυσίδα από τον λαιμό της, ούτε να της ψιθυρίσουμε πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι τέρατα.

Μπορούμε, όμως, να αρνηθούμε να αφήσουμε τον θάνατό της να θαφτεί στη σιωπή.

Σήμερα έχουμε τη δύναμη της επιλογής.

Μπορούμε να γυρίσουμε την πλάτη σε κάθε μορφή ψυχαγωγίας που χτίζεται πάνω στα δεσμά, στο μαστίγιο και στον φόβο.

Μοιραστείτε την ιστορία της, ώστε κανένα πλάσμα να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να ανέβει στη σκηνή για μια τέτοια «τελευταία παράσταση». Το όνομά της ήταν Μαίρη.

Ήταν ένας αθώος γίγαντας, ένας σιωπηλός μάρτυρας της πιο σκοτεινής αγριότητας του ανθρώπινου είδους. Ας μην την ξεχάσουμε ποτέ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους