Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα Εξάρχεια είναι γειτονιά και γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας, αυτό είναι άλλοτε καλό, άλλοτε δύσκολο, αλλά έτσι γίνεται με τις γειτονιές.

Κοντεύω μισόν αιώνα ζωής εδώ κι έχουν αλλάξει τόσα από τότε που πρωτοήρθα, άλλα καλώς και χάρηκα, άλλα κακώς και έκλαψα.

Έκλεισαν βιβλιοπωλεία, τυπογραφεία, εκδοτικοί οίκοι, θέατρα, μαγέρικα, μουσικές σκηνές, τράπεζες, εφορίες, ταχυδρομεία, κόπηκαν δρομολόγια λεωφορείων, μαύρισαν οι τοίχοι, ρήμαξαν περιουσίες, ζωές, τα πνευμόνια μας, κλειστήκαμε πίσω από μάνταλα βαριά, μας είπαν «φύγετε άμα δεν σας αρέσει, εδώ είναι Εξάρχεια», η πιο ακατανόητη φράση που έχω ακούσει μετά το «θα σε αγαπώ για πάντα»... Τώρα σηκώθηκε μέγας κοπετός που κλείνει η υπεραινώβια «Μουριά», το καφενείο στη συμβολή των οδών Καλλιδρομίου και Χαριλάου Τρικούπη, για το οποίο στηθοκοπιούνται πολλοί που δεν είχαν περάσει ούτε απ' έξω, όπως σκούζουν για να μη γίνει το μετρό στην πλατεία αυτοί που ζουν στη Γλυφάδα ή στα Ταμπούρια – σας είπα, γνωριζόμαστε εδώ τριγύρω.

Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να αναγάγουν τη «Μουριά» σε κύτταρο πολιτισμού, το Σάββατο έκαναν μια περαντζάδα και κάτι πολιτικές περσόνες που ξεστράτισαν από τα καλντερίμια του Κολωνακίου για να πιουν ένα κερασμένο τσίπουρο, να ποστάρουν κι ένα στόρι μέσα στο μπούγιο, εκλογές έρχονται... Αυτά τα λίγα για τη «Μουριά» και για όσους πουλάνε μούρη. Καλημέρα και καλή εβδομάδα, φίλοι!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους