Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΖΗΛΙΑ… ΟΤΑΝ Η ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ Η ζήλια είναι ένα από τα πιο ύπουλα πάθη της ανθρώπινης ψυχής.

Δεν κάνει πάντοτε θόρυβο.

Δεν φανερώνεται πάντα με λόγια.

Πολλές φορές κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο, μια ευγενική κουβέντα, ακόμη και πίσω από μια φαινομενικά καλή συμπεριφορά.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους πείραξες ποτέ, αλλά σε αντιπαθούν επειδή απλώς προχωράς στη ζωή σου.

Δεν τους πήρες τίποτε.

Δεν τους αδίκησες.

Δεν τους στέρησες κάποια ευκαιρία.

Κι όμως, δυσκολεύονται να χαρούν με τη χαρά σου, με την πρόοδό σου, με την αγάπη που δέχεσαι από τους άλλους.

Και ξέρετε γιατί; Γιατί η ζήλια δεν γεννιέται πάντοτε από αυτό που έχει ο άλλος, αλλά πολλές φορές από την αδυναμία μας να εκτιμήσουμε όσα μας χάρισε ο Θεός.

Ο ζηλόφθονος άνθρωπος δεν υποφέρει επειδή ο άλλος έχει κάτι κακό.

Υποφέρει επειδή ο άλλος έχει κάτι καλό! Βλέπει την ευτυχία του συνανθρώπου του και αντί να δοξάσει τον Θεό, στενοχωριέται.

Βλέπει την επιτυχία του και αντί να τον συγχαρεί, προσπαθεί να τον μειώσει.

Βλέπει την αγάπη που του δείχνουν οι άνθρωποι και αναρωτιέται γιατί δεν την προσφέρουν στον ίδιο.

Και σιγά σιγά η ζήλια γίνεται πικρία.

Η πικρία γίνεται κακία.

Και η κακία, αν δεν θεραπευθεί με τη μετάνοια, μπορεί να οδηγήσει στη συκοφαντία, στην κατάκριση και στο μίσος.

Αδελφοί μου αγαπημένοι, Ας θυμηθούμε τον Κάιν και τον Άβελ.

Η ζήλια του Κάιν απέναντι στον αδελφό του τον οδήγησε στο φοβερό αμάρτημα της αδελφοκτονίας.

Ας θυμηθούμε και τον Ιωσήφ τον Πάγκαλο, τον οποίο τα ίδια του τα αδέλφια πούλησαν από φθόνο. Η Αγία Γραφή μάς διδάσκει πόσο επικίνδυνο είναι να αφήσουμε τη ζήλια να ριζώσει στην καρδιά μας.

Όμως, παιδί μου, πρόσεξε και κάτι άλλο.

Μην αφήσεις τη ζήλια των άλλων να σου κλέψει την ειρήνη.

Μην προσπαθείς συνεχώς να αποδείξεις την αξία σου σε ανθρώπους που δεν θέλουν να τη δουν.

Μη μικραίνεις το φως σου για να μη δυσαρεστηθούν εκείνοι που ενοχλούνται από αυτό.

Αλλά και μην τους μισήσεις! Γιατί τότε θα επιτρέψεις στο δικό τους πάθος να γεννήσει ένα άλλο πάθος μέσα στη δική σου καρδιά.

Να προσεύχεσαι γι' αυτούς.

Να τους συγχωρείς.

Να κρατάς, όπου χρειάζεται, τις αποστάσεις σου, αλλά να μη χάνεις την αγάπη σου.

Και προπάντων, να εξετάζεις τη δική σου ψυχή.

Μήπως κάποια στιγμή κι εμείς ζηλέψαμε; Μήπως στενοχωρηθήκαμε με την επιτυχία ενός άλλου; Μήπως δυσκολευτήκαμε να πούμε ένα ειλικρινές «μπράβο»; Η θεραπεία της ζήλιας αρχίζει όταν μαθαίνουμε να ευχαριστούμε τον Θεό για όσα έχουμε και να χαιρόμαστε για όσα χαρίζει στους αδελφούς μας. Ο Απόστολος Παύλος μάς προτρέπει: «Χαίρειν μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίειν μετὰ κλαιόντων» (Ρωμ. 12,15). Να χαιρόμαστε με όσους χαίρονται και να πονάμε με όσους πονούν.

Αυτή είναι η αληθινή χριστιανική αγάπη! Γιατί η αγάπη δεν ανταγωνίζεται.

Δεν ζηλεύει.

Δεν φθονεί.

Δεν προσπαθεί να σβήσει το φως του άλλου.

Η αληθινή αγάπη χαίρεται όταν ο συνάνθρωπός μας προοδεύει, ευλογείται και ευτυχεί.

Να θυμάσαι, λοιπόν: Η ευλογία του άλλου δεν αφαιρεί τίποτε από τη δική σου ευλογία.

Η χαρά του άλλου δεν μικραίνει τη δική σου χαρά.

Και το φως που χαρίζει ο Θεός σε έναν άνθρωπο δεν στερεί το φως από κανέναν άλλον.

Μην αφήσεις τη ζήλια να γίνει φυλακή της ψυχής σου.

Άνοιξε την καρδιά σου στην αγάπη, και τότε θα ανακαλύψεις πως η χαρά πολλαπλασιάζεται όταν τη μοιραζόμαστε.

Εύχομαι ο Κύριός μας να καθαρίζει τις καρδιές όλων μας από τον φθόνο, την πικρία και τη ζήλια και να μας χαρίζει την ευλογημένη χαρά να βλέπουμε το καλό στη ζωή του συνανθρώπου μας.

Γιατί τελικά, ευτυχισμένος δεν είναι εκείνος που έχει περισσότερα από τους άλλους, αλλά εκείνος που έχει μέσα του αγάπη, ευγνωμοσύνη και ειρήνη Θεού. Με πατρική αγάπη και ευχές, π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους