Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αξέχαστη. Πέντε χρόνια μετά. Η Δήμητρα Ιορδανίδου ήρθε στην επικαιρότητα λόγω του άδικου θανάτου της, από τροχαίο, όταν με το ποδήλατο της μετακινούνταν στη Θεσσαλονίκη.

Ένα κορίτσι που είχε μία μεγάλη διαδρομή στον αθλητισμό και στο τρέξιμο, που είχε πάρει και δύο μετάλλια στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου, έχοντας ρεκόρ στην κλασική απόσταση με 2.51, αλλά και με πολλές πρωτιές σε πολλούς αγώνες σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό.

Η σχέση της με το ποδήλατο ήταν παλιά και η επιθυμία της να μετακινείται με ποδήλατο στην πόλη στάση ζωής.

Δεν ήταν κάποια που δεν είχε εμπειρία.

Αντίθετα είχε μεγάλη άνεση, εκτός από εξαιρετική φυσική κατάσταση και μία αίσθηση των δρόμων της Θεσσαλονίκης που μόνο φιλικοί δεν είναι για τους ποδηλάτες. Η Δήμητρα Ιορδανίδου έδωσε με τον άδικο θάνατο της, στα 42 της χρόνια, μία αφορμή για να έρθει ψηλά ένα ζήτημα με την ασφάλεια στους δρόμους των μεγάλων αστικών κέντρων, όταν κάποιοι αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν με ποδήλατο.

Ολόενα και περισσότεροι μπαίνουν σε αυτήν την επιλογή, αφού είναι μονόδρομος, σε μία εποχή που όλα δείχνουν ότι μόνο έτσι μπορεί να μειωθεί η ρύπανση, να γίνει καλύτερη και πιο εύκολη η καθημερινότητα όλων. Η Δήμητρα είχε συνδέσει τη ζωή της με τον αθλητισμό και την καινοτομία.

Με τον συμβολισμό που έχουν το τρέξιμο, το ποδήλατο, που πάντα σε πηγαίνουν λίγο πιο μπροστά, που δίνουν κίνηση στο σώμα.

Δεν ήταν τυχαίο ότι εργαζόταν στη Ζώνη Καινοτομίας.

Μία νεαρή κοπέλα που έκανε πράξη ότι η ζωή δε σταματά όταν περνάς μία ηλικία, αγωνιζόταν κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Οι ποδηλατόδρομοι στην Ελλάδα έχουν πολλά θέματα.

Είτε έγιναν ως έργα βιτρίνας, είτε για να απορροφηθούν ευρωπαικά κονδύλια, είτε για να λόγους επικοινωνίας.

Δεν αστυνομεύονται ποτέ, δεν έχουν προδιαγραφές ασφάλειας.

Περισσότερο σαν έξτρα χώροι στάθμευσης αυτοκινήτων και μηχανών και λιγότερο σα χρηστικές ροές για ποδηλάτες.

Κάτι που στην υπόλοιπη Ευρώπη έχει κατακτηθεί εδώ και χρόνια, στην Ελλάδα προσπαθούμε να αποφύγουμε την πραγματικότητα.

Να μη γίνει κάτι ουσιώδες.

Να γίνουν τα γνωστά πασαλείμματα και να συνεχίσουμε.

Με τους αστείους ποδηλατόδρομους που είναι στη Θεσσαλονίκη.

Που ξεκινούν από το πουθενά και καταλήγουν στο τίποτα.

Καμία συνοχή, καμία συνέπεια.

Καμία ασφάλεια.

Το εύκολο θα πουν κάποιοι είναι να βρείτε άλλους τρόπους να κυκλοφορείτε.

Να μην πάρετε ποδήλατο.

Στη μνήμη όμως της Δήμητρας Ιορδανίδου πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά.

Στη ζωή.

Σε ότι προκύπτει από τις ανάγκες της εποχής.

Και η εποχή προτάσει τη μετακίνηση με ποδήλατο.

Είναι τεράστια απώλεια και μεγάλη θλίψη ο θάνατος της.

Θα κάνουμε ότι μπορούμε για να μείνει άσβηστη η αγάπη της για τον αθλητισμό, το τρέξιμο και τη μετακίνηση με ποδήλατο.

Να γίνουν οι ενέργειες από όσους πρέπει για να μην έχουμε ξανά θύματα από έλλειψη υποδομών και σωστής εκπαίδευσης.

Μεγάλη παρακαταθήκη και ο αγώνας που γίνεται στη μνήμη της στον τόπο καταγωγής της, στα Κουφάλια. Koufalia Hill Run Δήμητρα Ιορδανίδου Κείμενο - Λευθέρης Πλακίδας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους