Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυριακάτικες πολυτελείς (;) σκέψεις μου εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ: Σίγουρα, ούτε ο Βραζιλιάνος Πρόεδρος Λούλα ούτε οι Σέρβοι φοιτητές μπορούν να θεωρηθούν θαυμαστές του Ντόναλντ Τραμπ.

Και το συναίσθημα εκ μέρους του Προέδρου ήταν αμοιβαίο.

Ωστόσο, κέρδισαν εκλογές στις χώρες τους.

Αυτό συνέβη και τους τελευταίους μήνες με τους Ούγγρους Μαγυάρους, οι οποίοι νίκησαν τον Όρμπαν, έναν άλλο αγαπημένο του Ντόναλντ αλλά και με τον νέο Πρόεδρο της Πορτογαλίας, τον σοσιαλιστή Αντόνιο Χοσέ Σεγκούρο.

Το ανερχόμενο αστέρι της Βρετανίας, ο Άντι Μπέρναμ, δεν κέρδισε τις εκλογές, αλλά έχει την ίδια άποψη για τον νυν Πρόεδρο του Λευκού Οίκου όπως και ο προκάτοχός του, Κιρ Στάρμερ, ο οποίος κέρδισε.

Ακόμη και πριν από αυτό, οι ψηφοφόροι είχαν ανταμείψει τον Καναδό Μαρκ Κάρνεϊ και τον Γερμανό Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος, παρά την ήττα του σε ορισμένα ομόσπονδα κρατίδια, παραμένει Καγκελάριος στο Βερολίνο: και οι δύο δεν έχουν κρύψει ποτέ μια κάποια αλλεργία στην πολιτική και την εν γένει συμπεριφορά του Τραμπ.

Με την ανάμειξή του και τις απαιτήσεις του για τη Γροιλανδία, ο Τράμπ έκαψε μια καθαρή νίκη, τασσόμενος απέναντι στα τρία τέταρτα των πολιτικών κομμάτων του νησιού.

Αποκάλεσε «σκατοχώρα» την Νορβηγία γιατί δεν του έδωσε το βραβείο Νόμπελ και πολλά άλλα.

Κι όμως, βρισκόμαστε -κατ’ αυτόν- στο απόγειο της επιτυχίας: ο Τραμπ κατάφερε με τις πράξεις του ακόμη και να αποκαταστήσει τη δημοτικότητα των Αγιατολάχ στο Ιράν.

Λοιπόν, ο μόνος που φαίνεται να ξεφεύγει από την υποστήριξη της «μαυρόγατας» είναι ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, τον οποίο ο Πρόεδρος των ΗΠΑ καταφανώς και δημοσίως υποστήριξε, παρά την δημόσια αντίδραση του Ισραηλινού Προέδρου Ισαάκ Χέρτζογκ.

Κατόπιν τούτων είναι πιθανό ότι στις επερχόμενες προεκλογικές εκστρατείες οι υποψήφιοι σε όλο τον κόσμο θα θελήσουν να αποφύγουν την οποιαδήποτε δημόσια στήριξη του Ντόναλντ.

Ελπίζω να μην υποδείξει και κάποιον στα "καθ' ημάς" (βοήθειά μας!!!). Το παράδοξο είναι ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ καταγγέλει ως αποτέλεσμα νοθείας κάθε εκλογική αναμέτρηση, ανά τον κόσμο, όταν ηττάται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όμως δεν τολμά καν να ασκήσει μια έστω και συγκαλυμμένη κριτική στον Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος είναι παγκοσμίως γνωστό ότι θέτει εκτός νόμου τα κόμματα που τον αντιπολιτεύονται και λειτουργεί με απολύτως δικτατορικές και δολοφονικές πρακτικές.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Τραμπ, όσο αισιόδοξος και ικανοποιημένος και αν φαίνεται, η αλήθεια είναι ότι φέρνει «κακή τύχη» σε όποιον υποστηρίζει δημοσίως.

Επίσης η εξωτερική του πολιτική όχι μόνο έχει απομονώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά έχει κάνει όλους τους «φίλους» του αντιδημοφιλείς στις αντίστοιχες χώρες τους.

Έχω την αίσθηση ότι όλα αυτά θα συνεκτιμηθούν στις ενδιάμεσες εκλογές μεθαύριο και θα δούμε το αποτύπωμα. Ίδωμεν!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους