Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλα συνιστούσαν το χρονικό ενός βίου, μια κουβέντα χαμηλόφωνη και τίποτε.

Ξεχώρισα την πληγή του, αρχαϊκή, ανίκητη, αναβλύζουσα.

Μου φάνηκε πως δεν ήταν ποιητής μα κάποιος που μεσολαβεί ανάμεσα στον άνθρωπο και τον χρόνο.

Παντού δέσποζε μια νεκρή μελαγχολία και όλα γράφονταν πάνω στο δέρμα του σαν να πρόκειται για μια αρχαία περγαμηνή.

Πώς θα μπορούσε να ΄ταν αλλιώς, σαν γράφει κάποιος για την αγάπη.

Η λάμπα εμπρός του έτρεμε και όλα φθάνανε λαγαρά. «Η Άνοιξη», «Οι Διηγήσεις», «Η Μαριονέτα» και «Ο Άνεμος» ζωντάνευαν εκεί που η ποίηση θαρρείς πως δεν σήμαινε τίποτε περισσότερο από μια νεκρή σαιζόν.

Όλα τα λογάριασε για αετώματα του φεγγαριού και μες στην εστία εκείνου του σπιτιού είδε στάχτες περαστικές, σημάδια ιερά.

Πέρα στα ανοιχτά η πολιορκία αγρίευε.

Αν υπήρχε μια ελπίδα να σωθεί ήταν κάτω από εκείνο το ανοιχτό παράθυρο, με το φως της παράδοσης και με το λεξιλόγιο της μνήμης που καθιστά το απλό, απέραντα δραματικό.

Και ήταν μέχρις εσχάτων η μάχη εκείνου του ποιητή και αμείωτη η παρουσία του άλλου… Μ. Ζευγόλης Καλή εβδομάδα!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους