Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Μπλουζάκι Χειμώνας του 1989. Του βρώμικου '89, που οι εποχές τότε πολιτικά, αθλητικά και κοινωνικά ήταν τόσο έντονες, που αν και ήμασταν παιδάκια, τις θυμόμαστε πεντακάθαρα μέχρι σήμερα.

Τρέλα τότε με τα αυτοκόλλητα της Panini και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ.

Παίζαμε κάτι περίεργα παιχνίδια, θυμάμαι, όποιο χαρτάκι είχε τον μεγαλύτερο αριθμό κέρδιζε, άλλες φορές τα στήναμε όπως παίζαμε μπίλιες κι όποιος τα έριχνε με την πέτρα τα κέρδιζε και όσα είχαμε διπλά και τριπλά, μαζεύαμε λαό από κάτω και τα κάναμε γιάχμα.

Σκάει που λέτε στο σπίτι τότε στη Νεάπολη, ένας γκόμενος μιας ξαδέρφης μου για να γνωρίσει τον θείο και τη θεία, ντυμένος γαμπρός, σαν τώρα τον θυμάμαι, με γυρισμένα τα μανίκια του σακακιού μαζί με το πουκάμισο, με το μαλλί γλειμμένο, τίγκα στο flipper ζελέ και για να με καλοπιάσει με παίρνει αγκαζέ και πάμε στο ψιλικατζίδικο της κυρα-Δήμητρας για να μου πάρει χαρτάκια Panini.

Γαλαντόμος ο τύπος (που παρά την εμφάνιση 50αρη, ήταν δεν ήταν 23-24), δεν αρκέστηκε σε 2-3 χαρτάκια που συνήθως παίρναμε όταν είχαμε χαρτζιλίκι, αλλά μου πήρε όλο το κουτί, που ούτε κι εγώ ξέρω πόσα είχε μέσα.

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μη με ρωτήσετε γιατί, διάλεξα τα αυτοκόλλητα του ποδοσφαίρου και όχι του μπάσκετ και περιχαρής επιστρέφω στο σπίτι για να τα ανοίξω με αγωνία και χαρά και να βρω λογικά μέσα και αρκετά του ΠΑΟΚ. Ταληκριάδης, Βαμβακούλας, Σαραβάκος, Μπατσινίλας, περνούσε η ώρα...Τσιαντάκης, Κούης, Κωφίδης, ΠΑΟΚ πουθενά, λέω δε μπορεί και μόνο στατιστικά με τον νόμο των πιθανοτήτων να το πάμε, ένας Σκαρτάδος, ένας Γκιτσιούδης, ένας Μαγκντί θα βγει. Όπα! Να σου ο Χατζηπαναγής, κάτι γίνεται, η χαρά μεγάλη κι ας μην είναι δικός μας, ο Βάσια ήταν λατρεία όλων, ήταν και σπάνιο τότε σαν χαρτάκι, ήταν και στα τελευταία του, ε θα έρθει κι ο ΠΑΟΚ τώρα.

Άνοιγα, άνοιγα, πρέπει να συμπλήρωσα σχεδόν όλο το άλμπουμ και ΠΑΟΚ πουθενά. "Μη στεναχωριέσαι μικρέ", μου λέει ο future γαμπρός, που τελικά δεν έγινε ποτέ.

Σου έχω κάτι καλύτερο και αυτό σίγουρα θα είναι ΠΑΟΚ! Και βγάζει μέσα από μια σακούλα ένα ασπρόμαυρο μπλουζάκι του ΠΑΟΚ, που είχε ένα αυτοκόλλητο με τον Δικέφαλο Αετό στο κέντρο του.

Η χαρά μου δε περιγράφεται! Το μπλουζάκι αυτό ήταν από τότε το απόλυτο γούρι μου και με συντρόφευε πάντα σε όλες τις μεγάλες στιγμές της ομάδας, μαζί με το κασκόλ "VIVA ΠΑΟΚΑΡΑ", είτε ήμουν στο γήπεδο, είτε στο σπίτι, όπου το καθένα έπιανε τη θέση του στον λουλουδάτο καναπέ που κοσμούσε τότε το σαλόνι μας. Γενεύη, Ναντ, Αθήνα, Τεργέστη κι ένα σωρό άλλοι εγχώριοι τελικοί σε πρωτάθλημα και κύπελλο.

Περνώντας τα χρόνια κάτι δε πήγαινε καλά με το αυτοκόλλητο.

Μετά από κάποια πλυσίματα άρχισε λίγο να σκάει και να ξεκολλάει.

Ξαφνικά άρχισε να αχνοφαίνεται και κάτι άλλο από κάτω.

Μόλις ξεκόλλησε τελείως, το σοκ ήταν μεγάλο.

Ακόμα έχω την απορία αν με κορόιδεψε ο γαμπρός και έβαλε αυτός το αυτοκόλλητο ή αν πιάστηκε κορόιδο κι ο ίδιος.

Το βρήκε πρόσφατα, μετά από χρόνια, η κόρη μου στο πατρικό μου, καταχωνιασμένο σε ένα ψηλό ντουλάπι με παλιές εφημεριδές και περιοδικά.

Αφημένο από τότε που ξεσκεπάστηκε η "προδοσία" και έπαψε να είναι το γούρι μου, αλλά κρατημένο για πάντα για να μου θυμίζει ότι 1ον μάλλον δε το είχα ποτέ με τα αυτοκόλλητα και 2ον ότι σε αυτή τη ζωή τελικά τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους