Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αιώνιος Κύκλος του Θεάτρου:Από το Σώμα που Πάσχει, στο Σώμα που Δημιουργεί «Αφιερωμένο στους ανθρώπους που ανέβηκαν στο σανίδι όχι για να παίξουν έναν ρόλο, αλλά για να κερδίσουν πίσω τη ζωή τους.

Εκεί όπου το θέατρο έγινε το πιο δυνατό όπλο για την ίαση». Το θέατρο δεν ξεκίνησε ως διασκέδαση, αλλά ως βαθιά υπαρξιακή ανάγκη.

Ήταν ο μόνος τρόπος για να ξορκίσει ο άνθρωπος τον φόβο του θανάτου, να μιλήσει στους θεούς και να καταλάβει ποιος είναι ενδυόμενος ένα ρόλο.Φόρεσε τις μάσκες της αρχαίας τραγωδίας για να καθάρει την ψυχή του από το δέος και τον τρόμο, βγήκε στις πλατείες και στα σαίξπηρικά σανίδια, αλλάξε γλώσσες και σχήματα, αλλά κράτησε την ουσία του ανέγγιχτη: έναν άνθρωπο που πάσχει πάνω στη σκηνή και έναν άλλον που τον κοιτάζει, αναγνωρίζοντας τον εαυτό του.

Αυτή η ανάγκη για αναγνώριση και κάθαρση γίνεται ακόμα πιο επιτακτική, ακόμα πιο ιερή, εκεί όπου η ανθρώπινη ύπαρξη λυγίζει και δοκιμάζεται: στις πιο εύθραυστες κοινότητες.

Στα ψυχιατρικά θεραπευτήρια, στους θαλάμους των ογκολογικών νοσοκομείων, στα ιδρύματα και σε κάθε γωνιά που φέρει το βάρος του πόνου, το θέατρο παύει να είναι απλώς μια τέχνη και μεταμορφώνεται σε φάρμακο, σανίδα σωτηρίας και πράξη ορατότητας.

Για τον άνθρωπο που παλεύει με το σκοτάδι της ψυχικής νόσου, η σκηνή προσφέρει ένα ασφαλές καταφύγιο.

Εκεί, το κατακερματισμένο «εγώ» ενσωματώνεται σε έναν ρόλο.

Το θέατρο δεν κρίνει· δίνει φωνή στο ανείπωτο και επιτρέπει στον ασθενή να πάψει να είναι το «σύμπτωμά» του και να γίνει ξανά δημιουργός.

Αντίστοιχα, για τον άνθρωπο που δίνει μάχη με τον καρκίνο, το θέατρο επανασυνδέει το άτομο με το σώμα του — ένα σώμα που συχνά βιώνεται μόνο μέσα από τον πόνο, τις χημειοθεραπείες και τον φόβο της φθοράς.

Πάνω στο σανίδι, το εύθραυστο σώμα δεν είναι πλέον ένα πεδίο μάχης με την ασθένεια, αλλά ένα όργανο έκφρασης, ομορφιάς και δύναμης.

Η δημιουργία μιας παράστασης μέσα σε τέτοιες κοινότητες ,σπάει τους τοίχους της απομόνωσης, φέρνει το «μαζί» εκεί που κυριαρχεί η μοναξιά και επιστρέφει στους ανθρώπους την κλεμμένη τους αξιοπρέπεια.

Εν τέλει το θέατρο επιστρέφει στις θεραπευτικές, τελετουργικές του ρίζες.

Αναζητά την υπαρξιακή του δικαίωση.

Σε ένα παρόν που κατακλύζεται από την εικονική πραγματικότητα και την αποξένωση της οθόνης, αυτή η ζωντανή, ιαματική σύνδεση είναι μια πράξη αντίστασης.

Η ανάσα του ηθοποιού που ενώνεται με την ανάσα του θεατή στο σκοτάδι μας θυμίζει ότι είμαστε ακόμα θνητοί, φτιαγμένοι από σάρκα, αίμα και συναίσθημα.

Γι' αυτό και στο μέλλον, όσες τεχνολογίες κι αν αναπτυχθούν, όσα τεχνητά δίκτυα κι αν αντικαταστήσουν την καθημερινότητά μας, το θέατρο θα επιβιώσει.

Γιατί η ανάγκη μας για ζωντανή επαφή, αλήθεια και παρηγοριά είναι γραμμένη στο DNA μας.

Ακόμα κι αν οι σκηνές μεταφερθούν σε υπόγεια καταφύγια ή σε άλλους κόσμους, το θέατρο θα είναι εκεί για να επουλώνει τις πληγές μας.

Μέχρι το τέλος του κόσμου, όταν θα πέφτει η τελευταία, οριστική αυλαία της ανθρωπότητας, το θέατρο θα είναι το τελευταίο που θα σβήσει.

Γιατί ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι, αν έχουν απομείνει μόνο δύο άνθρωποι πάνω στη γη, ο ένας θα σταθεί όρθιος για να παίξει κι ο άλλος θα καθίσει απέναντί του για να τον ακούσει.

Ο αέναος κύκλος του θεάτρου δεν κλείνει ποτέ, γιατί είναι ο ίδιος ο κύκλος της επιβίωσης και της ύπαρξής μας.

Μετά από πέντε συνεχόμενα χρόνια, δημιουργόντας κάτω από δύσκολες συνθήκες , την θεατρική ομάδα του Άλματος Ζωής, κατόπιν προσκλήσεως της προέδρου του Παρασκευή Μιχαλοπούλου αποχωρίζομαι με βαριά καρδιά αλλά και με την πεποίθηση ότι αυτός ο κύκλος δεν έκλεισε,δεν έσπασε γιατί απλούστατα δεν μπορεί να κλείσει.

Είναι απαράβατος νόμος του θεάτρου.

Φεύγω πιο πλούσια, πιο κερδισμένη γιατί άνοιξα την πόρτα και οδήγησα όλες αυτές τις γυναίκες στο μαγικό κόσμο του θεάτρου.

Ηταν ένα μαγικό ταξίδι!!Ένα ταξίδι αυτογνωσίας, ενδυνάμωσης, διεκδίκησης ζωής! Ολα αυτά τα χρόνια, δίδαξα στις γυναίκες την ιστορία του θεάτρου, την συμβολή του στην κοινωνία και στον ανθρώπινο πολιτισμό από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Τον ρόλο του θεάτρου για την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης και της συλλογικότητας, τον εκπαιδευτικό του ρόλο,για την αυτοπεποίθηση και επικοινωνία,την κοινωνική ενσωμάτωση και θεραπεία ,την συμπερίληψη για κοινωνικά ευαίσθητες ομάδες όπως είναι αυτή.Διδάχτηκαν πρακτικά διαφραγματική αναπνοή, ορθοφωνία,κινησιολογία θεάτρου.

Μελετήσαμε μεγάλους συγγραφείς του θεάτρου αρχίζοντας από την Αρχαία Τραγωδία . Σπουδή στον Άντον Τσέχωφ και ειδικότερα στο έργο του οι "Τρείς Αδελφές", όπου μέρος του παρουσιάσαμε στο ανέβασμα του σύγχρονου έργου "ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ" στο θέατρο της ΑΣΚΤ, Μελετήσαμε και ασχοληθήκαμε μεγάλο χρονικό διάστημα με το αριστούργημα του Γκέοργκ Μπυχνερ "ΒΟΥΤΣΕΚ" όπου παρουσιάσαμε μέρος του στα μέλη του συλλόγου αλλά και ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΚΛΑΣΣΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ στα πλαίσια του Β ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΟΓΚΟΛΟΓΙΑΣ που επιμελήθηκε ο διευθυντής ογκολογιας Spyridon Chalikias του νοσοκομείου ΕΛΕΝΑΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ,Ασχοληθήκαμε με το σύγχρονο ελληνικό θέατρο και παρουσιάσαμε στο Ζάπειο Μέγαρο μέρος του έργου του Ανδρέα Σταίκου "ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ ;" συγγράψαμε το θεατρικό έργο "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ"όπου παρουσιάσαμε στα μέλη του Συλλόγου, Ασχοληθήκαμε εκτενώς με την ποίηση με την Δημοτική Ποίηση του "Νεκρού Αδελφού" και άλλες "Παραλλογές" και τους ποιητές ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ, ΠΑΛΑΜΑ, ΔΡΟΣΙΝΗ,ΣΕΦΕΡΗ,ΚΑΒΑΦΗ, ΒΡΕΤΤΑΚΟ, ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ, ΓΚΑΝΑ, ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ, ΔΗΜΟΥΛΑ,ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟ, ΡΙΤΣΟ, ΓΚΑΤΣΟ κ.α Ασχοληθήκαμε με τον ρόλο της γυναίκας ως μητέρας και την συμβολή της, από την αρχαιότητα ,την κουροτρόφο, μέχρι σήμερα,συμπεριλαμβάνοντας την προσφύγισσα και την ανάπηρη μάνα.Την ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ στην Νεοελληνική αλλά και στην παγκόσμια Τέχνη, Ζωγραφική, λογοτεχνία , ποίηση, φωτογραφία.

Επίσης με το τι συμβολίζει σε κάθε τόπο της Ελλάδας η Μάνα και τα Νανουρίσματα ως παράδοση του τόπου μας.Παρουσιασαμε όλη αυτή την μελέτη στα μέλη του Συλλόγου με απαγγελίες, ομιλιες και τραγούδια.

Μάθαμε για τα κινήματα της Τέχνης , Ρεαλισμό, Σουρεαλλισμό, Υπερεαλισμό, τον Εξπρεσιονισμό,Ιμπρεσιονισμό Αποστασιοποίηση, Κυβισμό, Φουτουρισμόκλπ.

Είδαμε και αναλύσαμε την κλασσική ταινία "ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ" Μιλήσαμε για την τέχνη του κινηματογράφου, την διαφορά του από το θέατρο, την τηλεόραση και άλλα πολλά.

Κάναμε υπαίθριες πρόβες και επισκευθήκαμε κοντινά ιστορικά μέρη της Αθήνας, Πνύκα, Φιλοππάπο, Βυζαντινό Μουσείο, Εθνικό κήπο κ.α Χορέψαμε και τραγουδήσαμε, κλάψαμε , γελάσαμε ...αλλά τελικά το τρένο σταμάτησε σε κάποιο σταθμό και έπερεπε να αποβιβαστούμε.

Ισως για μια άλλη αμαξοστοιχία...ποιος ξέρει; Αυτός ο κύκλός δεν κλείνει ποτέ, αλλάζει , ανανεώνεται, ξαναγιεννιέται! Καλό μας ταξίδι κορίτσια! Σας ευχαριστώ όλες και όλους για την πολύτιμη εμπειρία! #againstaner #againstbreastcanser #theater #theaterplay #art #artagainstfear #artagainstpain #artagainstangst #theatermylove #ilovetheater #ilovemyjob

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους