Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το σημερινό στα ΝΕΑ (2/11/2026) Τ’ απομεινάρια μιας γοητείας Το καινούριο βιντεάκι του Αλέξη Τσίπρα, το δεύτερο της σειράς που προτείνει ταινίες, έχει μια αποκάλυψη.

Ο πρόεδρος του ιδιωτικού κόμματος ΕΛΑΣ χρησιμοποιεί τις λέξεις «ωστόσο» και «αίφνης», που σημαίνει ότι εκτός από αγγλικά συνεχίζει να μαθαίνει και ελληνικά.

Το βίντεο αυτό, ωστόσο, περιλαμβάνει και μια σταθερά.

Τη στρεβλή εικόνα στα πράγματα που παρουσιάζει ο πρώην πρωθυπουργός, σταθερή στάση του συγκεκριμένου πολιτικού από την πρώτη στιγμή της εμφάνισής του – που μνημειώθηκε όταν κόντρα στη λογική υποσχόταν ότι θα έσκιζε τα μνημόνια «μ’ ένα νόμο και ένα άρθρο» κι ότι θα έστελνε στον σπίτι της τη μαντάμ Μέρκελ.

Η στρέβλωση, κι αυτή τη φορά, δεν περιέχει κανέναν αιφνιδιασμό.

Είναι συνδεδεμένη με την επικαιρότητα, πολύ διαφορετική μεν από την επικαιρότητα που έκανε τον Τσίπρα πρωθυπουργό αλλά πάντα προσφερόμενη για δημαγωγία.

Αυτή τη φορά, το θέμα ήταν η εξάρθρωση δυο εγκληματικών κυκλωμάτων, που με βιτρίνα μεγάλες επιχειρήσεις με πολλά υποκαταστήματα, φοροδιέφευγαν ή ενορχήστρωναν διάφορες άλλες παρανομίες. Ο Τσίπρας, η πολιτική μέθοδος του οποίου ήταν και συνεχίζει να είναι η οργάνωση αντιπολίτευσης βάσει μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας, υιοθέτησε ως βεβαιότητα τον ενορχηστρωμένο μιντιακά σχετικισμό της επιτυχίας της αστυνομίας, βάφτισε την επιτυχία αποτυχία και τη συνέδεσε με το σόφισμα που ήδη διακινούσε από την προηγούμενη εβδομάδα – ότι η κυβέρνηση είναι μαφία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Νονός.

Οι εγκληματικές δραστηριότητες που εξαρθρώνονται με βούληση της κυβέρνησης γίνεται προσπάθεια από τον Τσίπρα (τον πιο θρασύ από όλη την αντιπολίτευση) να εμφανιστούν ως εγκληματικές δραστηριότητες συνεταίρων της κυβέρνησης. Ο Τσίπρας δεν είναι ο μόνος που υιοθετεί αυτή την ανάγνωση.

Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζει τα γεγονότα όλη, μα όλη η αντιπολίτευση.

Είναι εντυπωσιακό το μέγεθος της διαστρέβλωσης που κυριαρχεί.

Σχεδόν αμέσως, η αποκάλυψη της παρανομίας παρουσιάστηκε περίπου ως απόδειξη κυβερνητικής ενοχής.

Ο διώκτης ταυτίζεται με τον διωκόμενο.

Η σύλληψη μετατρέπεται σε σκάνδαλο.

Και το αυτονόητο, ότι η ύπαρξη εγκληματιών δεν καθιστά εγκληματικό το κράτος που τους συλλαμβάνει, χρειάζεται πλέον ειδική υπεράσπιση.

Απλώς, ο Τσίπρας προσπαθεί να οικειοποιηθεί αυτή την ανάγνωση, της δίνει μιντιακό βάρος και τη διανέμει διαδικτυακά.

Η πολιτική του ταυτότητα, ακόμα μια φορά, ταυτίζεται με τη διαστρέβλωση και την παρέλκυση.

Τον κατανοώ.

Είναι μόνος.

Το κόμμα που έστησε είναι ένα πράγμα της επιφάνειας.

Εκμεταλλεύεται τ’ απομεινάρια της όποιας έλξης ακόμα ασκεί το πέρασμά του από τη ρητορική του προοδευτισμού, τ’ απομεινάρια μιας αλλοτινής γοητείας και, με τη βοήθεια ενός επιτελείου που προσπαθεί να μετατρέψει σε σημεία προσοχής αδιάφορες στην ουσία κοινοτοπίες, διαδίδει ως πραγματικότητα μια διαστρέβλωση, ένα ακόμα ψέμα.

Γιατί όχι; Όπως τον είχαν πιστέψει τόσοι όταν υποσχόταν ότι η χρεοκοπία δεν θα είχε καμία επίπτωση στις ζωές μας, τόσοι ακολούθησαν και το παραμύθι των ξυλολίων, γιατί να μην ακολουθήσουν τον Τσίπρα και σήμερα διάφοροι όταν ισχυρίζεται ότι η κυβέρνηση είναι μαφία; Στο κάτω κάτω, κι ο Τσίπρας δεν κάνει κάτι πρωτοφανές.

Αντί να παιδεύεται να καταλάβει την πραγματικότητα και να σχεδιάσει το μέλλον βάσει των δεδομένων της, αναπαράγει ψέματα για χρήση από ένα κοινό που θέλει να ακούει τέτοια ψέματα.

Το θέμα είναι ότι στον σύνθετο και δύσκολο κόσμο που ζούμε, η πίστη σε ψέματα και στρεβλώσεις είναι ο ασφαλής τρόπος να βρεθούμε μπροστά στην επόμενη καταστροφή. Η Μουριά Το καφενείο Μουριά στα Εξάρχεια, στέκι κάποιων θαμώνων, έκλεισε.

Είναι βέβαια αναφαίρετο δικαίωμα της ιδιοκτησίας να επιδιώξει να κάνει το ακίνητό της πιο αποδοτικό.

Πολλές και πολλοί που από προχτές σπαράζουν και καταριούνται τον «εξευγενισμό» είναι βέβαιο ότι έχουν δικές τους ιδιοκτησίες και προφανώς έχουν σκεφτεί όπως σκέφτηκε η ιδιοκτησία του συγκεκριμένου ακινήτου.

Κατανοώ τη λύπη όσων έχουν συνυφάνει κάποιες μνήμες με τον συγκεκριμένο χώρο.

Δεν κατανοώ την επινοημένη νοσταλγία πολύ περισσότερων.

Συντηρούνται μεν κάποια ευρύτερης σημασίας μνημεία, αλλά δεν γίνεται να συντηρούνται μνημεία για τον καθένα.

Είμαι μάλιστα βέβαιος ότι δεν θα λείψουν οι επιλογές στους περισσότερους καφενόβιους που πέρασαν από εκεί.

Αυτό που με εντυπωσιάζει, πάντως, είναι η σχετικοποίηση ακόμη και της θρηνωδίας διαφόρων νοσταλγών.

Ανάμεσα σε όσους θρηνούν τη Μουριά συνάντησα και κάποιους που δεν τους είδα να θρηνούν π.χ. το Αττικόν του Σταδίου, πραγματική αξία της ζωής του κέντρου της Αθήνας, που εξακολουθεί να ρημάζει – αφού κυριαρχούν η αδιαφορία ή διάφορες ιδιοτέλειες ιδιοκτησιών, ιδρυμάτων, της αυτοδιοίκησης και της πολιτικής.

Κι εκεί δεν παίζεται η νοσταλγία κάποιων ιδεολόγων αλλά η φυσιογνωμία του κέντρου της πόλης, που την ακρωτηρίασαν οι δολιοφθορείς εμπρηστές με τις (προοδευτικές) κουκούλες.

Αυτοί είμαστε. ΛΕΖΑΝΤΑ Καφενείο της Καλαμαριάς.

Και μαζί, η έδρα της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά», οι συντελεστές της οποίας έτρωγαν τα χρήματα για παιδιά με σοβαρές ασθένειες. Ιδού γιατί τα καφενεία είναι στο επίκεντρο της οικονομικής ζωής της Ελλάδας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους