Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σκιαγράφηση του ρόστερ ΝΟ1 *ΘΑ ΠΑΜΕ ΛΟΓΙΚΗ ΔΩΔΕΚΑΔΑΣ ΝΑ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΡΟΣΤΕΡ ΚΑΙ ΤΟ ΠΩΣ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑ ΣΙΛΒΕΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ: ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΠΑΙΚΤΗΣ — ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΧΤΙΣΤΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟΥ Υπάρχουν παίκτες που μπορούν να μπουν σχεδόν σε κάθε σύστημα και να προσαρμόσουν το παιχνίδι τους στις ανάγκες της ομάδας.

Και υπάρχουν παίκτες που απαιτούν από την ομάδα να καταλάβει ποιο είναι το πραγματικό τους ταλέντο και να χτίσει τις σωστές συνθήκες γύρω του. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο ανήκει κυρίως στη δεύτερη κατηγορία.

Η συζήτηση γύρω από τον Γάλλο γκαρντ συχνά ξεκινά από το απλοϊκό ερώτημα: «Είναι άσος ή δυάρι;» Ίσως, όμως, αυτή να είναι η λάθος ερώτηση.

Το πραγματικό ερώτημα είναι: Τι είδους δημιουργός είναι ο Σιλβέν Φρανσίσκο και ποιο μπασκετικό οικοσύστημα χρειάζεται για να δώσει την καλύτερη εκδοχή του; Η απάντηση δεν βρίσκεται σε μία μόνο στατιστική κατηγορία.

Βρίσκεται στον συνδυασμό της δημιουργίας, της χρήσης της μπάλας, της επιθετικότητας και των αμυντικών περιορισμών που πρέπει να διαχειριστεί η ομάδα. ΕΝΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ Ο Φρανσίσκο δεν είναι ο παραδοσιακός οργανωτής που έχει ως πρώτη αποστολή να κατεβάσει την μπάλα, να τη διατηρήσει και να οργανώσει μεθοδικά κάθε κατοχή.

Είναι πρωτίστως ένας δημιουργός πλεονεκτήματος.

Θέλει να επιτεθεί.

Θέλει να αναγκάσει την πρώτη γραμμή άμυνας να κινηθεί.

Θέλει να δημιουργήσει μια ανισορροπία και, μέσα από αυτή, να αποφασίσει αν θα εκτελέσει ή θα πασάρει.

Τα στατιστικά της προηγούμενης σεζόν στη EuroLeague περιγράφουν αυτή τη διπλή φύση.

Είχε 28,2% usage, 39,8% assist rate και 122 επιθετικό rating.

Με απλά λόγια: είχε μεγάλη συμμετοχή στις επιθέσεις της ομάδας του, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούσε σε εξαιρετικά υψηλό βαθμό για τους συμπαίκτες του.

Αυτό είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε τον παίκτη. Ο Φρανσίσκο δεν είναι απλώς ένας παίκτης που μοιράζει την μπάλα.

Είναι ένας παίκτης που πρώτα δημιουργεί πρόβλημα στην άμυνα και στη συνέχεια δημιουργεί επιλογές. Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ «ΟΡΓΑΝΩΤΗ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ» Μια ομάδα χρειάζεται και τις δύο λειτουργίες.

Χρειάζεται κάποιον που θα εξασφαλίσει ότι η μπάλα θα περάσει σωστά το γήπεδο, ότι η επίθεση θα ξεκινήσει στην ώρα της και ότι οι παίκτες θα βρεθούν στις σωστές θέσεις.

Αλλά χρειάζεται και κάποιον που θα σπάσει την άμυνα. Ο Φρανσίσκο είναι πολύ πιο κοντά στη δεύτερη κατηγορία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να παίξει στον άσο.

Σημαίνει ότι η θέση του στο χαρτί δεν πρέπει να καθορίζει όλες τις ευθύνες του μέσα στο παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται απαραίτητα να του αφαιρέσει την μπάλα.

Χρειάζεται να του αφαιρέσει ένα μέρος από το βάρος της συνεχούς διαχείρισης της μπάλας.

Εδώ εμφανίζεται μια κρίσιμη ανάγκη της στελέχωσης: κάποιος άλλος πρέπει να μπορεί να κάνει τον κουβαλητή της μπάλας.

Ένας δεύτερος γκαρντ ή ένας μεγάλος περιφερειακός που μπορεί να αναλάβει το ανέβασμα, να οργανώσει την πρώτη φάση της κατοχής και να επιτρέψει στον Φρανσίσκο να λάβει την μπάλα σε πιο επιθετική συνθήκη.

Αυτό δεν μειώνει τον ρόλο του.

Τον κάνει πιο επικίνδυνο. Ο ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ — ΟΧΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ Η ιδανική στελέχωση δεν είναι να βάλεις δίπλα του έναν ακόμη μικρό γκαρντ που θέλει συνεχώς την μπάλα.

Αυτό μπορεί να δημιουργήσει περισσότερη συμφόρηση αντί για λύσεις.

Ο ιδανικός παρτενέρ είναι ένας παίκτης με διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Ένας μεγαλύτερος χειριστής, ικανός: - να κατεβάσει την μπάλα, - να πάρει αποφάσεις στην πρώτη πάσα, - να δημιουργήσει δευτερευόντως, - να παίζει χωρίς την μπάλα όταν ο Φρανσίσκο αναλαμβάνει, - και κυρίως να αναλαμβάνει δύσκολες αμυντικές αποστολές.

Εδώ βρίσκεται η πραγματική έννοια του συμπληρωματικού γκαρντ.

Δεν χρειάζεται να κάνει όλα όσα κάνει ο Φρανσίσκο.

Πρέπει να κάνει όσα δεν είναι λογικό να ζητάς από τον Φρανσίσκο να κάνει σε κάθε κατοχή. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: SHADOW, ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ «ΚΡΥΨΙΜΟ» Το ύψος του Φρανσίσκο, στα 1,85 μέτρα, δημιουργεί συγκεκριμένες αμυντικές προκλήσεις απέναντι σε μεγαλύτερους περιφερειακούς και σε ομάδες που ψάχνουν συστηματικά τις αλλαγές και τα mismatch.

Η λύση, όμως, δεν είναι να τον «κρύψεις» παθητικά.

Η σωστή λογική είναι μια άμυνα shadow.

Δηλαδή, ο Φρανσίσκο δεν πρέπει να ακολουθεί απαραίτητα τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο χειριστή.

Η άμυνα πρέπει να έχει έναν δεύτερο, μεγαλύτερο περιφερειακό που λειτουργεί ως η βασική σκιά του κορυφαίου αντίπαλου δημιουργού.

Ο μεγαλύτερος αμυντικός αναλαμβάνει τον κύριο χειριστή. Ο Φρανσίσκο τοποθετείται σε αντιστοίχιση που του επιτρέπει να χρησιμοποιήσει τα στοιχεία που διαθέτει καλύτερα: ταχύτητα στα πόδια, πίεση στην μπάλα και δραστηριότητα στις γραμμές πάσας.

Η φιλοσοφία δεν είναι: «Πώς θα κρύψουμε τον Φρανσίσκο;» Η σωστή ερώτηση είναι: «Πώς θα οργανώσουμε τις αντιστοιχίες ώστε να μην αναγκάζεται να παίζει συνεχώς άμυνα σε καταστάσεις που ευνοούν τον αντίπαλο;» Η ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ Η κάλυψη ενός μικρόσωμου δημιουργού δεν είναι δουλειά ενός παίκτη.

Είναι δουλειά της πεντάδας.

Ο ιδανικός Παναθηναϊκός γύρω από τον Φρανσίσκο χρειάζεται: Έναν μεγάλο περιφερειακό αμυντικό Έναν παίκτη που θα αναλαμβάνει τους μεγάλους γκαρντ και τους βασικούς δημιουργούς του αντιπάλου.

Αυτός είναι ο πυρήνας της shadow λογικής.

Φτερά με μήκος και δυνατότητα αλλαγών Οι πτέρυγες πρέπει να έχουν το μέγεθος για να διορθώνουν τις καταστάσεις όταν η άμυνα αναγκάζεται να περιστραφεί. Ο Φρανσίσκο δεν πρέπει να βρίσκεται μόνος του απέναντι σε ένα mismatch επειδή μια αλλαγή τον άφησε εκτεθειμένο.

Η ομάδα πρέπει να έχει μηχανισμούς βοήθειας και επαναφοράς των σωστών μαρκαρισμάτων.

Έναν ψηλό που προστατεύει τη στεφάνη Η πίεση πάνω στην μπάλα έχει νόημα μόνο όταν υπάρχει προστασία πίσω από αυτή.

Όταν ο Φρανσίσκο πιέζει τον χειριστή και τον οδηγεί προς μια συγκεκριμένη πλευρά, ο ψηλός πρέπει να αποτελεί το δεύτερο επίπεδο της άμυνας.

Η περιφερειακή άμυνα και η προστασία της ρακέτας πρέπει να λειτουργούν ως ένα σύστημα. Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΘΕΛΕΙ ΧΩΡΟ — ΟΧΙ ΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Ο Φρανσίσκο είναι πιο επικίνδυνος όταν η επίθεση βρίσκεται σε κίνηση.

Δεν χρειάζεται τέσσερις παίκτες να περιμένουν στις γωνίες μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει.

Χρειάζεται: - κοψίματα, - αλλαγές πλευράς, - δεύτερες κινήσεις μετά την πάσα, - παίκτες που μπορούν να πάρουν αποφάσεις, - και συνεχείς επιλογές γύρω από το Pick and Roll.

Γιατί ο τρόπος με τον οποίο δημιουργεί είναι αντιδραστικός.

Διαβάζει την αντίδραση της άμυνας.

Αν η επίθεση είναι ακίνητη, μειώνονται οι πιθανές αποφάσεις του.

Αν γύρω του υπάρχουν πολλαπλές κινήσεις, κάθε αμυντική βοήθεια δημιουργεί μια νέα επιλογή. ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΝΟΥΜΕΡΑ Στα πρώτα εννέα παιχνίδια της φετινής EuroLeague, ο Φρανσίσκο έχει 13,2 πόντους και 4,8 ασίστ σε περίπου 23 λεπτά.

Οι 4,8 ασίστ τον τοποθετούν ήδη ανάμεσα στους κορυφαίους δημιουργούς της διοργάνωσης, όμως τα 2,7 λάθη ανά αγώνα και η χαμηλότερη μέχρι στιγμής επιθετική αποτελεσματικότητα δείχνουν και την άλλη πλευρά: η μεγάλη ευθύνη με την μπάλα έχει κόστος όταν η επίθεση δεν διαθέτει αρκετές εναλλακτικές πηγές οργάνωσης.

Τα φετινά advanced στοιχεία καταγράφουν επίσης υψηλή συχνότητα προσπαθειών από την περιφέρεια, με το 57,6% των σουτ του να είναι τρίποντα.

Αυτό υπογραμμίζει μία ακόμη ανάγκη: η επίθεση πρέπει να του δημιουργεί καλύτερες συνθήκες επιλογής και όχι να τον οδηγεί συστηματικά σε δύσκολες, ατομικές εκτελέσεις.

Το δείγμα είναι ακόμη μικρό.

Αλλά η σύγκριση με την προηγούμενη σεζόν είναι χρήσιμη.

Την περασμένη χρονιά είχε 60,9% true shooting, 55,3% effective field-goal percentage και assist-to-turnover ratio 2,31. Δηλαδή, σε ένα διαφορετικό αγωνιστικό περιβάλλον, απέδειξε ότι μπορεί να συνδυάσει μεγάλο δημιουργικό φορτίο με υψηλή επιθετική αποτελεσματικότητα.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της αξιολόγησης.

Δεν πρέπει να αξιολογούμε τον Φρανσίσκο μόνο από το αν είναι καλός ή κακός οργανωτής.

Πρέπει να εξετάζουμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες καλείται να οργανώσει. ΠΩΣ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΓΥΡΩ ΤΟΥ; Αν χτίζαμε μια περιφερειακή γραμμή με αφετηρία τον Φρανσίσκο, οι ρόλοι θα έπρεπε να είναι ξεκάθαροι. Ο Φρανσίσκο Ο βασικός δημιουργός του πλεονεκτήματος.

Ο παίκτης που επιτίθεται στο Pick and Roll, σπάει την πρώτη γραμμή άμυνας και μετατρέπει την αμυντική αντίδραση σε πάσα ή εκτέλεση.

Ο μεγάλος combo guard Ο κουβαλητής της μπάλας όταν χρειάζεται.

Ο δεύτερος δημιουργός.

Ο βασικός αμυντικός πάνω στον αντίπαλο οργανωτή.

Ο παίκτης που επιτρέπει στον Φρανσίσκο να παίξει και χωρίς την μπάλα, χωρίς όμως να χάνει τη δυνατότητα να επιστρέψει σε αυτήν ως κύριος δημιουργός.

Ο two-way περιφερειακός Ένας παίκτης που μπορεί να καλύψει περισσότερες από μία θέσεις, να αλλάξει πάνω σε μεγαλύτερους αντιπάλους και να λειτουργήσει ως δεύτερη γραμμή άμυνας όταν ο Φρανσίσκο πιέζεται.

Τα μεγάλα φτερά Οι παίκτες που δίνουν μήκος στην πεντάδα.

Είναι απαραίτητοι όχι μόνο για την άμυνα, αλλά και για να επιτρέπουν στον Φρανσίσκο να δημιουργεί σε μια επίθεση με περισσότερες γραμμές πάσας.

Ο κατάλληλος ψηλός Ιδανικά, ο Φρανσίσκο πρέπει να έχει δίπλα του ψηλούς με διαφορετικές δυνατότητες.

Έναν δυναμικό roller που θα πιέζει τη στεφάνη.

Και, ανάλογα με το σχήμα, έναν ψηλό που μπορεί να ανοίξει το γήπεδο ή να λειτουργήσει ως κόμβος πάσας.

Ο λόγος είναι απλός: όσο περισσότερες πραγματικές απειλές δημιουργεί το Pick and Roll, τόσο περισσότερες σωστές αποφάσεις μπορεί να πάρει ένας δημιουργός όπως ο Φρανσίσκο. ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Ο Σιλβέν Φρανσίσκο δεν είναι ένας παίκτης που πρέπει να στριμωχτεί σε έναν παραδοσιακό ορισμό της θέσης «1». Είναι ένας επιθετικός δημιουργός υψηλού ρυθμού, με την ικανότητα να παράγει πλεονέκτημα και να δημιουργεί για τους άλλους, αλλά που αποδίδει καλύτερα όταν δεν επωμίζεται μόνος του όλες τις λειτουργίες της περιφέρειας.

Ο ιδανικός σχεδιασμός γύρω του έχει τρεις βασικές αρχές: Πρώτον: κάποιος άλλος πρέπει να μπορεί να κουβαλήσει την μπάλα και να αναλάβει μέρος της πρωτογενούς οργάνωσης.

Δεύτερον: χρειάζεται έναν μεγαλύτερο, two-way περιφερειακό που θα λειτουργεί ως αμυντική shadow απέναντι στους κορυφαίους αντίπαλους δημιουργούς.

Τρίτον: η υπόλοιπη πεντάδα πρέπει να διαθέτει μήκος, αμυντική ευελιξία, κίνηση χωρίς την μπάλα και πολλαπλές απειλές γύρω από το Pick and Roll.

Αυτή είναι η ουσία. Ο Φρανσίσκο δεν πρέπει να γίνει πιο ψηλός, πιο συντηρητικός ή να μετατραπεί σε έναν παθητικό οργανωτή για να χωρέσει σε ένα σύστημα.

Το σύστημα πρέπει να αναγνωρίσει τι κάνει καλύτερα.

Να του δώσει την ελευθερία να δημιουργεί το πρώτο ρήγμα.

Να βάλει δίπλα του έναν παίκτη που θα αναλάβει μέρος της διαχείρισης και της άμυνας.

Και να χτίσει μια πεντάδα που θα μετατρέπει τη δημιουργικότητά του από ατομικό ταλέντο σε συλλογικό πλεονέκτημα.

Γιατί η καλύτερη εκδοχή του Σιλβέν Φρανσίσκο δεν είναι ο παίκτης που κάνει τα πάντα.

Είναι ο παίκτης που κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα — και έχει γύρω του μια ομάδα ικανή να κάνει όλα τα υπόλοιπα. ΥΓ ΝΑ ΤΑ ΚΡΑΤΑΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΠΥΞΙΔΑ Υ.Γ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΔΑΝΙΚΗ ΠΕΝΤΑΔΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ!!!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους