Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποιες μέρες, σαν κι αυτή, σαν τη χθεσινή, και την προχθεσινή, και την αυριανή, και αυτή που θα ’ρθει μετά από δέκα χρόνια, σε χρειάζομαι.

Σε χρειάζομαι να μου λες πως όλα θα πάνε καλά.

Πως αντέχουμε.

Πως γελάμε, ακόμα κι όταν δεν έχουμε πραγματικό λόγο για να γελάσουμε.

Πως ξυπνάμε το πρωί και κοιταζόμαστε και λέμε: είμαστε ακόμα εδώ! Πως συνεχίζουμε μαζί.

Όχι επειδή είναι πάντα εύκολο, ούτε επειδή ξέρουμε που πηγαίνουμε, αλλά επειδή, κάπως, ο ένας βρίσκει τον άλλον μέσα στη νύχτα.

Και τον κρατάει! Πως πλάι στα κύματα υπάρχει πάντα ένα ακρογιάλι, κι ένα κοχύλι που έμεινε εκεί από μια θάλασσα παλιότερη, κι ένα βότσαλο, μια πέτρα λευκή ζεστή από τον ήλιο, κάτι μικρό που να μας θυμίζει πως ο κόσμος δεν τελειώνει εκεί που εμείς φοβηθήκαμε.

Και κάποιες μέρες να μη χρειάζεται να πούμε τίποτα.

Να κάθεσαι δίπλα μου και να σε κοιτάζω.

Κι αυτό να αρκεί.

Κι όταν σε κοιτάζω και αναπολώ, όλα όσα ζήσαμε, όσα δεν προλάβαμε, όσα φοβηθήκαμε πως θα χάσουμε, και όσα ακόμα δεν ξέρουμε αν θα προλάβουμε, να τρέμει το σύμπαν για μια στιγμή.

Να τρέμει μαζί μας.

Και η καρδιά να σπαράζει όχι μόνο από λύπη, αλλά κι από εκείνη την παράξενη χαρά που έχει μέσα της η αγάπη όταν ξέρει πως όλα είναι περαστικά κι όμως συνεχίζει.

Και οι γαλάζιες χάντρες των ματιών να κοκκινίζουν, σαν να πέρασε μέσα τους ολόκληρη η θάλασσα και γύρισε πίσω με αίμα.

Και να τσούζει το λευκό του αόρατου.

Να τσούζει εκεί που δεν ξέρουμε να βάλουμε το χέρι μας.

Εκεί που πονάει χωρίς να φαίνεται.

Εκεί που κρατάμε όλα όσα δεν είπαμε και όλα όσα δεν μπορέσαμε να σώσουμε.

Κι ύστερα, να σε κοιτάζω πάλι.

Και να θυμάμαι πως είσαι εδώ.

Πως είμαι εδώ.

Πως είμαστε ακόμα οι δυο μας μέσα σε αυτό το τεράστιο πράγμα που λέγεται ζωή.

Και να μου λες: θα περάσει.

Κι εγώ να σε πιστεύω χωρίς να ξέρω αν θα περάσει.

Μόνο και μόνο επειδή το είπες εσύ.

Κάποιες μέρες, σαν κι αυτή, θα σε χρειάζομαι λίγο περισσότερο.

Και κάποιες άλλες θα με χρειάζεσαι εσύ.

Και ίσως έτσι να είναι τελικά το μαζί.

Να μη σώζει πάντα ο ένας τον άλλον, αλλά να μένει… Να μένει όταν φυσάει.

Να μένει όταν όλα σκοτεινιάζουν.

Να μένει όταν η θάλασσα σηκώνεται ψηλά και δεν φαίνεται κανένα ακρογιάλι.

Να μένει μέχρι να φανεί η αυγή.

Κι αν αργήσει, να ψάχνουμε μαζί.

Ένα μικρό σημάδι πως κάπου, λίγο πιο πέρα, υπάρχει στεριά.

Κι ας ήταν πάντα η θάλασσα αυτό που τόσο λατρέψαμε.

Κι ας ήταν τα κύματα ο τρόπος μας να φτάνουμε ο ένας στον άλλον.

Κι ας μη μάθαμε ποτέ να φοβόμαστε λιγότερο.

Μάθαμε μόνο να επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον.

Και ίσως αυτό να φτάνει.

Ίσως να είναι αυτό η στεριά.

Μια ανάσα.

Ένα βλέμμα.

Ένα χέρι που βρίσκει το άλλο μέσα στο σκοτάδι. Κι ύστερα, τίποτα άλλο. Κι εσύ. Κι εγώ. Ακόμα εδώ. Κική Κωνσταντίνου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους