Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζούμε στην εποχή όπου σχεδόν όλοι κρατάμε καθημερινά στο χέρι μας ένα μικρό παράθυρο προς ολόκληρο τον κόσμο.

Ένα κινητό τηλέφωνο.

Μια οθόνη.

Μερικές εφαρμογές.

Και μέσα από αυτές ενημερωνόμαστε, επικοινωνούμε, γελάμε, θυμώνουμε, συγκινούμαστε, αγοράζουμε, διαφωνούμε και πολλές φορές διαμορφώνουμε ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη ζωή.

Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που αξίζει να κάνουμε στον εαυτό μας: **Όταν χρησιμοποιούμε τα κοινωνικά δίκτυα, είμαστε πραγματικά εμείς αυτοί που επιλέγουμε τι θα δούμε ή κάποιος άλλος επιλέγει τι θα εμφανιστεί μπροστά μας;** Τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι απλώς ένας ουδέτερος χώρος όπου όλοι δημοσιεύουν και όλοι βλέπουν τα πάντα.

Πίσω από την οθόνη λειτουργούν πολύπλοκοι αλγόριθμοι.

Παρακολουθούν τι μας τραβά την προσοχή, πού σταματάμε περισσότερο, τι πατάμε, τι σχολιάζουμε, τι κοινοποιούμε, τι μας θυμώνει και τι μας συγκινεί.

Σιγά σιγά δημιουργείται γύρω μας ένας ψηφιακός κόσμος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα μας.

Και εδώ βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος.

Γιατί πολλές φορές δεν μας παρουσιάζεται αυτό που είναι σημαντικότερο, αληθινότερο ή ωφελιμότερο.

Μας παρουσιάζεται αυτό που έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να μας κρατήσει στην οθόνη.

Ο θυμός κρατά τον άνθρωπο στην οθόνη.

Ο φόβος κρατά τον άνθρωπο στην οθόνη.

Η περιέργεια κρατά τον άνθρωπο στην οθόνη.

Το σκάνδαλο κρατά τον άνθρωπο στην οθόνη.

Η σύγκρουση κρατά τον άνθρωπο στην οθόνη.

Και όσο περισσότερο μένουμε εκεί, τόσο περισσότερα δεδομένα παράγουμε, τόσο περισσότερες διαφημίσεις βλέπουμε και τόσο καλύτερα μπορεί ένα σύστημα να προβλέψει τι θα τραβήξει ξανά την προσοχή μας.

Έτσι ο άνθρωπος από **χρήστης** μιας πλατφόρμας κινδυνεύει να γίνει το ίδιο το προϊόν της.

Δεν χρειάζεται μάλιστα κάποιος να μας πει ευθέως: «Πίστεψε αυτό.» Αρκεί να μας δείχνει ξανά και ξανά συγκεκριμένες εικόνες, απόψεις και πληροφορίες.

Όταν κάτι επαναλαμβάνεται εκατό φορές μπροστά στα μάτια μας, αρχίζει να μας φαίνεται φυσιολογικό.

Όταν βλέπουμε συνεχώς ανθρώπους να σκέφτονται όπως εμείς, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι όλοι σκέφτονται όπως εμείς.

Και όταν εμφανίζεται κάποιος που διαφωνεί, μπορεί ξαφνικά να τον αντιμετωπίζουμε όχι ως άνθρωπο με διαφορετική άποψη, αλλά ως αντίπαλο.

Έτσι γεννιούνται οι λεγόμενες «φούσκες» των κοινωνικών δικτύων.

Ο καθένας ζει μέσα στη δική του πραγματικότητα.

Άλλα βλέπει ο ένας.

Άλλα βλέπει ο άλλος.

Και οι δύο είναι πεπεισμένοι ότι βλέπουν ολόκληρο τον κόσμο.

Εδώ ακριβώς αρχίζει η χειραγώγηση.

Όχι πάντοτε με κάποιο μυστικό σχέδιο και όχι πάντοτε από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο.

Πολλές φορές προκύπτει από ένα οικονομικό μοντέλο που ανταμείβει οτιδήποτε κερδίζει περισσότερη προσοχή.

Γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλη διάκριση.

Πριν κοινοποιήσουμε κάτι, ας ρωτήσουμε: **Είναι αληθινό;** Πριν θυμώσουμε με μια είδηση: **Γνωρίζω ολόκληρη την ιστορία;** Πριν καταδικάσουμε έναν άνθρωπο: **Άκουσα και τη δική του πλευρά;** Πριν πιστέψουμε μια εντυπωσιακή ανάρτηση: **Ποια είναι η πηγή;** Και κυρίως: **Γιατί μου εμφανίζεται αυτή η πληροφορία αυτή τη στιγμή;** Η μεγαλύτερη ελευθερία του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι απλώς να έχει πρόσβαση σε εκατομμύρια πληροφορίες.

Είναι να μπορεί να ξεχωρίζει ποιες αξίζουν την προσοχή του.

Γιατί υπάρχει κάτι ακόμη πιο πολύτιμο από τα χρήματά μας. **Η προσοχή μας.** Εκεί όπου στρέφουμε καθημερινά την προσοχή μας, σιγά σιγά στρέφεται και η σκέψη μας.

Και εκεί όπου στρέφεται συνεχώς η σκέψη μας, επηρεάζεται τελικά και η ζωή μας.

Γι’ αυτό ας χρησιμοποιούμε την τεχνολογία χωρίς να επιτρέπουμε στην τεχνολογία να χρησιμοποιεί εμάς.

Ας έχουμε κοινωνικά δίκτυα, αλλά ας μην αφήσουμε τα κοινωνικά δίκτυα να αποκτήσουν την ψυχή μας.

Ας ενημερωνόμαστε, αλλά ας ερευνούμε.

Ας διαβάζουμε, αλλά ας κρίνουμε.

Ας ακούμε, αλλά ας διακρίνουμε.

Ας επικοινωνούμε, αλλά ας μην ξεχάσουμε τον πραγματικό άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας.

Γιατί η πιο επικίνδυνη χειραγώγηση δεν είναι εκείνη που αντιλαμβανόμαστε.

Είναι εκείνη που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η σκέψη που μας έβαλαν μπροστά στα μάτια μας ήταν από την αρχή αποκλειστικά δική μας. **Μην παραδίδεις λοιπόν εύκολα τη σκέψη σου σε μια οθόνη.

Η ελευθερία του ανθρώπου αρχίζει από τη στιγμή που μαθαίνει να σκέφτεται, να ελέγχει, να διακρίνει και να λέει: «Δεν θα αποφασίσετε εσείς για το τι θα πιστέψω. Θα ψάξω, θα κρίνω και θα επιλέξω συνειδητά».** π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους