Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από 6 χρόνια δημοσιεύτηκε στο κανάλι ένα από τα πιο υποθετικά αλλά και απολαυστικά για μένα βίντεο που έχω κάνει: το βίντεο όπου εξηγούσα την Υπόθεση της Προσομοίωσης του Nick Bostrom.

Είναι από αυτά τα σενάρια που ακούγονται ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας, στα όρια μεταξύ σοβαρού και αστείου.

Κι όμως, όταν προσπαθείς να το καταρρίψεις διαπιστώνεις ότι τελικά δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται.

Το θέμα του βίντεο φυσικά δεν ήταν να σας πείσω ότι ζούμε σε προσομοίωση.

Ούτε υποστηρίζω κάτι τέτοιο.

Αλλά εν όψει της τεχνολογικής επανάστασης που προμηνυόταν τότε στον χώρο της Πληροφορικής (η οποία τελικά ήρθε πολύ νωρίτερα απ' ό,τι περιμέναμε) άξιζε να γνωρίσουμε το τρίλημμα του Bostrom.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Nick Bostrom υπάρχουν τρεις αμοιβαία αποκλειόμενες πιθανότητες: 1. Οι πολιτισμοί στο Σύμπαν δε φτάνουν ποτέ σε τόσο προηγμένο επίπεδο, ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν προσομοιώσεις των προγόνων τους. 2. Το ποσοστό των πολιτισμών του Σύμπαντος που τους ενδιαφέρει η δημιουργία προσομοιώσεων των προγόνων τους τείνει στο μηδέν. 3. Ζούμε σχεδόν σίγουρα σε μια προσομοίωση.

Το γιατί πρέπει οπωσδήποτε να ισχύει κάτι από αυτά, θα το δείτε στο σχετικό βίντεο στο κανάλι μου στο YouTube.

Σήμερα όμως σας γράφω γιατί με τις τελευταίες εξελίξεις στον χώρο της Πληροφορικής και την τεράστια και εκθετική πρόοδο των AI agents, με πιάνω να σκέφτομαι αυτό το βίντεο ξανά και ξανά.

Εξάλλου, το βίντεο τελείωνε με την εξής φράση: «Εάν τελικά κάποτε καταφέρουμε να δημιουργήσουμε προσομοιώσεις με νοήμονα ψηφιακά όντα, θα έχουμε αποδείξει με αρκετά μεγάλη βεβαιότητα ότι κι εμείς οι ίδιοι ζούμε μέσα σε μια προσομοίωση». Είμαστε άραγε κοντά στην δημιουργία «νοήμονων ψηφιακών όντων»; Τα LLMs και οι agents που δημιουργούμε είναι σίγουρα "έξυπνα" όντα και έχουν φτάσει στο σημείο να αναπαράγουν τις κορυφαίες διανοητικές μας λειτουργίες με επιτυχία, ενώ παίρνουν πλέον πολλαπλές πρωτοβουλίες, ενίοτες και βλαβερές.

Από την άλλη μεριά, είναι κοινώς αποδεκτό από τους περισσότερους, με λιγοστές εξαιρέσεις, ότι ΔΕΝ έχουν συνείδηση.

Πώς όμως μπορείς να καταλάβεις ότι κάτι τεχνητό έχει συνείδηση; Γενικότερα, πώς μπορείς να αποδείξεις ότι ο οποιοσδήποτε ανάμεσά μας έχει συνείδηση; Και αν η συνείδηση θεωρείται το "ανώτατο" στάδιο στο οποίο φτάνει μια μορφή ζωής και είναι δύσκολο να ελεγχθεί, τότε τουλάχιστον ας ορίσουμε το εξής: πότε ένα πρόγραμμα ή μια μηχανή αρχίζει να θεωρείται (τεχνητή) μορφή ζωής; Σε ένα από τα ωραιότερα επεισόδια του παλιού καλού Star Trek, πραγματοποιείται μια πολύ σημαντική δίκη στο Enterprise, στο οποίο ο Captain Jean-Luc Picard (ο κορυφαίος Patrick Stewart που έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέρες) υποστηρίζει με θέρμη ότι ο Data, ένα ανδροειδές, έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως μορφή ζωής με δικαιώματα.

Και, τελικά, κερδίζει τη δίκη.

Το επεισόδιο λέγεται "The measure of a man" και θεωρείται από τα σημαντικότερα της σειράς διότι πραγματεύεται ακριβώς αυτά τα διλήμματα.

Ποια κριτήρια λοιπόν θα έπρεπε να πληρούνται από την τεχνητή νοημοσύνη για να: 1. Θεωρηθεί μορφή ζωής; 2. Θεωρηθεί ότι έχει συνείδηση; 3. Θεωρηθεί ότι έχει δικαιώματα; Ειλικρινά, δεν έχω τις απαντήσεις.

Ξέρω όμως ότι βαδίζουμε ακριβώς στα μονοπάτια που χάραξαν οι μεγάλοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας που ασχολήθηκαν με αυτά τα θέματα. Υ.Γ. Δείτε το βίντεο για την υπόθεση της προσομοίωσης, και θα δείτε ότι θα σας "χτυπήσει" κάπως διαφορετικά από το 2020 που πρωτοανέβηκε στο κανάλι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους