Κατ' επανάληψιν έχω γράψει ότι όλοι έχουμε τα πάθη μας, αλλά είναι ανεπίτρεπτο να τα υποδαυλίζη και να τα ενισχύη ο τρόπος με τον οποίο οργανώνουμε τη λατρευτική και την εν γένει εκκλησιαστική μας...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όπως, για παράδειγμα, όταν σε πανηγύρεις προΐσταται επίσκοπος ή ιεροκήρυκας και πριν από την απόλυση συγχαίρει αδιακρίτως από μικροφώνου εκτός από τους εφημερίους και τους ψάλτες, ασχέτως αν έψαλαν επιδεικτικά και κουραστικά, ενισχύοντας έτσι τον εγωισμό και την πλάνη τους.

Έχουν καταχωρισθή πλέον και αυτοί οι έπαινοι στα κατά συνθήκην ψεύδη, τα οποία, καθώς γίνονται όλο και πιο αποδεκτά μέσα στο Σώμα του Χριστού, νοθεύουν όλο και βαθύτερα την αλήθειά του.

Προ καιρού είδα το εξής κείμενο σε αφίσα που ανήγγελλε πανήγυρη: «Το πρωί Όρθρος και Θεία Λειτουργία με βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, με αρτοκλασία και κοινωνία»! Μάλιστα! Εν έτει 2010 από γεννήσεως Χριστού ενημερώνουν τους χριστιανούς πως η Λειτουργία θα διαθέτει και Θεία Κοινωνία! Βέβαια θα αντείπη κανείς ότι πιθανόν να επρόκειτο για πρωτοβουλία ολιγογράμματων επιτρόπων, δεδομένου ότι αφορούσε σε ναό υπαίθρου, μη ενοριακό, από εκείνους οι οποίοι καλούν άγνωστους ιερείς με αμοιβή για τις πανηγύρεις τους (Αυτή η κατηγορία περιπτώσεων τείνει να εξελιχθή σε πρόβλημα, αλλά δεν είναι του παρόντος). Θέτει όμως ενώπιόν μας το πελώριο ζήτημα της πνευματικής και εκκλησιαστικής καταστάσεως των χριστιανών σήμερα, κάτι που δεν μας επιτρέπει να νοιώσουμε ικανοποιημένοι.

Πολλώ μάλλον που ο λόγος τώρα γίνεται, όχι για αδιάφορους και απόμακρους, αλλά για στελέχη της Εκκλησίας, για συνεργάτες των κληρικών.

Αλλά και η βυζαντινή μεγαλοπρέπεια, αυτό το τετριμμένο κλισέ των αναγγελιών και των εκ των υστέρων περιγραφών των πανηγύρεων, πως έφτασε να θεωρήται αρετή; Και πως είναι βέβαιοι κατά σύμπτωση όλοι οι οργανωτές ότι θα εξασφαλίσουν βυζαντινή μεγαλοπρέπεια σε όλες τις πανηγύρεις; Πως καθορίζεται αυτή και με ποιες ενέργειες επιτυγχάνεται; Με «κρατήματα», με εκκωφαντικά μεγάφωνα, με παραμόρφωση του νοήματος από την αργή ψαλμωδία, με τι; Άλλη βαθειά σύγχυση αναδεικνύεται εδώ: η άγνοιά μας για το Βυζάντιο και η ταλαιπωρία του μέσα από την χρήση του σαν «καραμέλλα», προκειμένου να προσθέση δήθεν κάποια λάμψη στην φτωχή καθημερινότητά μας.

Νομίζω πως οι εορτές και πανηγύρεις μας αποτελούν ιδεώδες πεδίο στην προσπάθειά μας να αντιληφθούμε το άνευ προηγουμένου μπέρδεμα στο οποίο το εκκλησιαστικό σκάφος έχει βυθιστή αύτανδρο.

Και το μπέρδεμα τούτο είναι η εγκατάλειψη της εκκλησιαστικής μας ταυτότητας και η αντικατάστασή της από κοινωνικές και πολιτικές επιδράσεις, από συνήθειες χωρίς νόημα, από την αισθητική του κιτς. ---------------▪︎-----------▪︎----------▪︎------------- Ιερουργείν τον λόγον της αληθείας Σου- Εκδόσεις Επιστροφή

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους