Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του βιβλίου βρίσκεται ακριβώς στην άρνησή του να εξιδανικεύσει την ανάρρωση από τον εθισμό. Ο Ντένις δεν μεταμορφώνεται ξαφνικά σε καλύτερο άνθρωπο.

Παραμένει αμήχανος, συχνά εγωκεντρικός, κάνει λανθασμένες επιλογές και δυσκολεύεται να καταλάβει ότι οι άνθρωποι γύρω του δεν είναι υποχρεωμένοι να τον συγχωρήσουν επειδή σταμάτησε να πίνει.

Η αποχή από το αλκοόλ παρουσιάζεται όχι ως λύτρωση, αλλά ως μια καθημερινή διαδικασία γεμάτη αμφιβολίες, μικρές νίκες και εξίσου μικρές ήττες.

Αυτή η ειλικρίνεια είναι που κάνει το μυθιστόρημα να ξεχωρίζει.

Παρά το βαρύ θέμα του, όμως, ο Deagler δεν έχει γράψει ένα καταθλιπτικό βιβλίο.

Αντίθετα, το διαπερνά μια λεπτή, συχνά αυτοσαρκαστική αίσθηση του χιούμορ, η οποία λειτουργεί ως φυσικό αντίβαρο στην αγωνία του ήρωα.

Οι διάλογοι είναι ζωντανοί, οι παρατηρήσεις για τις ανθρώπινες σχέσεις εύστοχες και η αφήγηση αποφεύγει τον μελοδραματισμό.

Ο συγγραφέας μοιάζει να γνωρίζει ότι οι πιο δύσκολες μάχες της ζωής σπανίως αφορούν επικά γεγονότα και ηρωικές πράξεις, αλλά συνήθως δίνονται μέσα σε κουζίνες, λεωφορεία, προσωρινά καταλύματα και αμήχανες συζητήσεις. Η Αριάδνη-Παναγιώτα Φατσή γράφει στο offlinepost για το βιβλίο του Michael Deagler «Μέρες χωρίς αλκοόλ» (μετάφραση: Πάνος Τομαράς). Βρείτε το: https://www.dardanosnet.gr/product/meres-choris-alkool/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους