Φρίντα και Ντιέγκο Το 1928 η Φρίντα Κάλο συνάντησε στο σπίτι της μποέμ Ιταλίδας φωτογράφου, Τίνα Μοντότι (1896-1942), τον διάσημο Μεξικανό ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα (1886-1957). Ήταν ένας γίγαντας...

Πλήρες Κείμενο:

Φρίντα και Ντιέγκο Το 1928 η Φρίντα Κάλο συνάντησε στο σπίτι της μποέμ Ιταλίδας φωτογράφου, Τίνα Μοντότι (1896-1942), τον διάσημο Μεξικανό ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα (1886-1957). Ήταν ένας γίγαντας －ζύγιζε τότε εκατόν σαράντα κιλά, αλλά ανέβαινε άφοβα τις σκάλες για να ζωγραφίσει τοίχους με βατραχίσιο πρόσωπο, που μέσα από τη ζωγραφική που απεικόνιζε την ψυχή του μεξικανικού λαού και της εργατικής τάξης.

Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε μια θυελλώδη σχέση που, όπως όλα στη ζωή της Κάλο, ήταν ταυτόχρονα έρωτας και πληγή.

Εκείνος, ήταν έντονα πολιτικοποιημένος ως κομμουνιστής, πολύ κοινωνικός, εξωστρεφής, και γυναικάς.

Επέλεγε να ζωγραφίζει τα επαναστατικά όνειρα των καταπιεσμένων αλλά και τη δύναμη των μηχανών.

Οι τοίχοι του ήταν πεδία μάχης, γεμάτοι με εργάτες, μηχανές, ιδεολογία, ανδρικά και γυναικεία κορμιά που γίνονταν θεμέλια ενός λαϊκού πολιτισμού.

Ήταν το μεξικανικό «χέρι της Ιστορίας» που ήξερε να κάνει την πολιτική, ποίηση και τη γη ορατή μέσα από τις κραυγές και τις αγωνίες των ανθρώπων της.

Εκείνη, εύθραυστη, λεπτεπίλεπτη, εσωστρεφής και υπαρξιακή, ζωγράφιζε το πρόσωπο και το σώμα της, αίμα και σάρκα, καθώς και τη διαρκή αναμέτρησή της με τον πόνο και τη θνητότητα. Η Φρίντα ζωγράφιζε με το μέγεθος της πληγής και την κραυγή της ψυχής.

Ζωγράφιζε τη μυστική επανάσταση του Εαυτού, σιωπηλή μα εξίσου επαναστατική από κάθε άποψη. Η Κάλο ήταν σίγουρα εύθραυστη, αλλά όταν είχε συναισθηματικές εκρήξεις έμοιαζε με «το ισχυρότερο ηφαίστειο του κόσμου», όπως την αποκαλούσε ο Ριβέρα.

Η σχέση τους ήταν μια τελετουργία φωτιάς.

Σαν δύο αντίθετες κοσμογονίες, που συναντήθηκαν για να δημιουργήσουν μια νέα μορφή τέχνης, μια αλχημεία του ανθρώπινου.

Συναντήθηκαν στις ρίζες του ανθρώπινου πάθους, εκεί όπου η δημιουργία και ο πόνος διασταυρώνονται και αλληλοεξουδετερώνονται.

Ο έρωτάς τους ήταν μία μυητική πράξη, μια συνεχής καύση, όπου η τέχνη γίνεται ο μόνος τρόπος να αντέχουν ο ένας τον άλλον. Ο Ριβέρα, που δεν της ήταν και ιδιαίτερα πιστός, την πλήγωνε, αλλά και τη βοήθησε να ανακαλύψει τον βαθύτερο εαυτό της και να τον εκθέσει άφοβα στο κοινό μέσα από τους πίνακές της.

Υπήρξε μέντορας και θαυμαστής της ταυτόχρονα.

Ένας καθρέπτης, μέσα από τον οποίο η οδύνη της έγινε καλλιτεχνική μορφή. Η Κάλο έλεγε πως «υπήρξαν δύο μεγάλα ατυχήματα στη ζωή μου: το λεωφορείο και ο Ντιέγκο». Ωστόσο, χωρίς εκείνον, η Φρίντα ίσως να είχε μείνει απλά μια πληγωμένη γυναίκα με καλλιτεχνικές τάσεις.

Χάρη στον Ντιέγκο Ριβέρα όμως, έγινε μύθος.

Εκείνος της έδωσε όραμα κι εκείνη του έδωσε ψυχή. Ο Ντιέγκο, χάρη στη Φρίντα, έγινε πιο ανθρώπινος και όχι απλά ένας διάσημος τοιχογράφος.

Στους πίνακες και των δύο, πάλλεται μια κοσμική αμφισημία ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, στο πολιτικό και το προσωπικό σώμα, τη δημόσια φωνή και την ιδιωτική κραυγή, την επανάσταση των καταπιεσμένων λαών και την εξέγερση της ελεύθερης ψυχής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους