Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από αρκετά χρόνια, διαβάζοντας τη συλλογή «Σκοτεινά Οράματα», γνώρισα μια από τις πιο εφιαλτικές ιστορίες που έχω συναντήσει στη λογοτεχνία του τρόμου: το «The Next in Line», του Ray Bradbury.

Θυμάμαι ακόμη εκείνη τη μεξικανική πόλη, τις μούμιες παραταγμένες στη σειρά και μια γυναίκα που βυθίζεται στην απόγνωση, ενώ ο άνθρωπος δίπλα της παραμένει σχεδόν ασυγκίνητος.

Δεν ήταν μόνο η φρίκη των νεκρών σωμάτων που με τρόμαξε.

Ήταν η μοναξιά εκείνης της γυναίκας.

Η συνειδητοποίηση πως μπορεί να ουρλιάζεις από φόβο και να μην υπάρχει κανείς πρόθυμος να σε ακούσει.

Το διήγημα αυτό με στοιχειώνει μέχρι σήμερα.

Επιστρέφοντας σε εκείνη την ιστορία μέσα από το «The October Country», ανακάλυψα πόσες ακόμη μορφές μπορεί να πάρει ο τρόμος στις ιστορίες του Bradbury.

Η συλλογή κυκλοφόρησε το 1955 και περιλαμβάνει δεκαεννέα διηγήματα.

Ο συγγραφέας μάς οδηγεί σε μια χώρα όπου ο Οκτώβριος δεν τελειώνει ποτέ.

Έναν κόσμο γεμάτο παράξενους ανθρώπους, αλλόκοτα πλάσματα, νεκρούς που αρνούνται να αναπαυθούν και καθημερινές πραγματικότητες που αρχίζουν να σαπίζουν από μέσα.

Η φρίκη, όμως, είναι μόνο η επιφάνεια.

Κάτω από αυτήν ανασαίνουν η ανθρώπινη μοναξιά, η απόρριψη, η ενοχή, ο φόβος της φθοράς και εκείνη η απελπισμένη ανάγκη να κρατήσουμε κοντά μας όσα αγαπάμε.

Στο «Skeleton», μια αρρωστημένα ευφυή ιστορία σωματικού τρόμου, ο ίδιος ο ανθρώπινος σκελετός μετατρέπεται σε ανεπιθύμητη παρουσία.

Στο «The Scythe», η φρίκη αποκτά διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας. Ο Bradbury χρησιμοποιεί την εικόνα ενός χωραφιού και ενός δρεπανιού για να δημιουργήσει μια συγκλονιστική αλληγορία γύρω από τη ζωή, τον θάνατο και την αμείλικτη λειτουργία του πεπρωμένου.

Στο «There Was an Old Woman», αντίθετα, ο θάνατος χάνει προσωρινά τη φοβερή του μεγαλοπρέπεια και βρίσκεται αντιμέτωπος με το πείσμα μιας ηλικιωμένης γυναίκας που αρνείται κατηγορηματικά να υποταχθεί στην εξουσία του. Ο Bradbury επιστρατεύει το μαύρο χιούμορ και το παράλογο, δημιουργώντας μια ιστορία ταυτόχρονα απολαυστική και βαθιά ανθρώπινη.

Το «The Lake» κινείται σε διαφορετικούς συναισθηματικούς τόνους.

Η επιστροφή ενός άνδρα στον τόπο όπου έχασε την παιδική του φίλη γίνεται μια σπαρακτική αναμέτρηση με τη μνήμη και τον χρόνο.

Εκείνος μεγάλωσε, ενώ εκείνη παρέμεινε για πάντα παιδί.

Η εικόνα του μισοτελειωμένου κάστρου στην άμμο συμπυκνώνει όλη τη θλίψη μιας κοινής παιδικής ηλικίας που διακόπηκε απότομα.

Ελάχιστες φορές το μακάβριο και η τρυφερότητα συνυπάρχουν με τέτοια λεπτότητα.

Στον αντίποδα βρίσκεται το «The Small Assassin», ένα από τα πιο σοκαριστικά διηγήματα της συλλογής. Ο Bradbury ανατρέπει την ίδια την έννοια της βρεφικής αθωότητας, μετατρέποντας τη μητρότητα σε έναν εφιάλτη.

Μια μητέρα πιστεύει πως το νεογέννητο παιδί της επιθυμεί τον θάνατό της, όμως κανείς δεν την πιστεύει.

Η φρίκη βρίσκεται τόσο στην ανατριχιαστική σύλληψη όσο και στην απόλυτη απομόνωση μιας γυναίκας της οποίας η αγωνία απορρίπτεται ως παράνοια.

Ο θάνατος αποτελεί έναν από τους κυρίαρχους θεματικούς άξονες της συλλογής.

Άλλοτε εμφανίζεται ως αναπόφευκτη μοίρα, άλλοτε ως απώλεια και άλλοτε ως εχθρός που ο άνθρωπος επιχειρεί μάταια να ξεγελάσει.

Από αυτή τη διαρκή αναμέτρηση με τη θνητότητα γεννιέται και η βαθιά μελαγχολία που ενώνει τις περισσότερες ιστορίες.

Μια θλίψη για το σώμα που φθείρεται, την παιδική ηλικία που χάνεται, τους ανθρώπους που αφήνουμε πίσω και όλα εκείνα που ο χρόνος αφαιρεί χωρίς να μας ρωτήσει.

Η λυρική γραφή του Bradbury επιτρέπει στην ομορφιά να συνυπάρχει με την αποσύνθεση και στην τρυφερότητα με την πιο αποκρουστική φρίκη.

Στη χώρα του Οκτωβρίου τίποτα δεν είναι απολύτως συνηθισμένο, ούτε όμως και εντελώς ξένο προς την ανθρώπινη φύση. Ο Bradbury αφήνει τον τρόμο να πάρει δεκάδες διαφορετικές μορφές.

Εκείνο όμως που χαρίζει στις ιστορίες του το πραγματικό τους βάθος είναι η ανθρωπιά που επιμένει να αναδύεται ακόμη και από τις πιο μακάβριες σελίδες τους. Rate : 5 / 5 ⭐

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους