Μια βοσκοπούλα αγάπησα… ή αλλιώς «Το Φίλημα» ❤️ Ένα τραγούδι γεμάτο νοσταλγία, τρυφερότητα και την αθωότητα του πρώτου έρωτα… Οι στίχοι του προέρχονται από το ποίημα «Το Φίλημα» (1851) του Ηπειρώτη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η μελωδία του έχει συνδεθεί με την ιταλική καντσονέτα του 19ου αιώνα, ενώ το τραγούδι συναντάται και σε σεφαραδίτικη εκδοχή, ταξιδεύοντας μέσα από διαφορετικές γλώσσες και μουσικές παραδόσεις.

Μια ιστορία αγάπης που ξεκινά ανάμεσα στα ανθισμένα χορτάρια, με ένα παιδικό «σ’ αγαπώ», και γίνεται μια ανάμνηση που μένει για πάντα.

Γιατί υπάρχουν φιλιά που κρατούν μόνο μια στιγμή, αλλά μένουν στην καρδιά για μια ολόκληρη ζωή! Με πολλή αγάπη, σας το αφιερώνω. ❤️ ⸻ Και σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι πολύ προσωπικό… Πριν από λίγο, ένας αγαπημένος φίλος, ο Κώστας Πορφύρης, μου έγραψε κάτι που με συγκίνησε βαθιά: «Θεόφιλε, πάλι χωρίς να θέλω να σου κάνω κομπλιμέντο… για μένα σ’ αυτό το τραγούδι ξεπέρασες και τον Ζάχο! Ειλικρινά!» Τα λόγια του με άγγιξαν, όχι τόσο για τη σύγκριση, όσο γιατί με ταξίδεψαν πίσω στον χρόνο και μου ξύπνησαν μνήμες από έναν άνθρωπο που υπήρξε για μένα φίλος, πρότυπο και ξεχωριστή παρουσία στη μουσική μου πορεία: τον αείμνηστο Δημήτρη Ζάχο.

Είχα την τύχη, στα πρώτα μου βήματα ως τραγουδιστής, να βρεθώ δίπλα του σε πανηγύρια, γιορτές και συναυλίες.

Θυμάμαι τον Αμπελόκαμπο και τη Μέλισσα της Ηλείας, τη Δημητσάνα, τον Δήμο Ζεφυρίου της Αθήνας, τα Καμένα Βούρλα και τόσους άλλους τόπους και ανθρώπους που μοιραστήκαμε.

Εγώ τότε ήμουν ένας νέος τραγουδιστής που ξεκινούσε την πορεία του, ενώ εκείνος ήταν ήδη ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης, με τη δική του μεγάλη διαδρομή.

Κι όμως, ποτέ δεν ένιωσα από εκείνον απόσταση.

Με αγκάλιαζε με αγάπη, με ενθάρρυνε και συχνά με αποκαλούσε «φωνάρα». Θυμάμαι ακόμη το χιούμορ του.

Όταν έπαιρνε το μικρόφωνο, αυτοσαρκαζόταν για τη δική του ηλικία και έλεγε χαμογελώντας: «Γεννήθηκα πρώιμος, γι’ αυτό και γέρασα νωρίτερα!» Και όλοι γελούσαμε με την ατάκα του.

Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Με ιδιαίτερη περηφάνια έλεγε: «Ο Θεόφιλος μοιάζει σ’ εμένα!» Αναγνώριζε στον τρόπο που τραγουδούσα κάτι από τη δική του ερμηνευτική αύρα, το ύφος και εκείνη τη βυζαντινή χροιά που χαρακτήριζε τη φωνή και την έκφρασή του.

Για μένα, αυτά τα λόγια του ήταν μεγάλη τιμή και παραμένουν μέχρι σήμερα πολύτιμη ανάμνηση.

Και θέλω να πω κάτι με όλη μου την καρδιά: σε αυτό το τραγούδι χρωστάμε πολλά στον Δημήτρη Ζάχο.

Με την υπέροχη ερμηνεία του, ο Δημήτρης Ζάχος αγκάλιασε τη «Μια βοσκοπούλα αγάπησα», της έδωσε τη δική του ξεχωριστή θέση στην ελληνική μουσική και την έφερε ακόμη πιο κοντά στις καρδιές μας.

Η φωνή του άφησε ένα αποτύπωμα που θα παραμένει ανεξίτηλο στον χρόνο.

Γι’ αυτό και δεν θέλω να μπαίνω σε συγκρίσεις.

Κανένας δεν χρειάζεται να ξεπεράσει κανέναν.

Κάθε τραγουδιστής καταθέτει τη δική του ψυχή, τη δική του αλήθεια και το δικό του συναίσθημα.

Για μένα, η ερμηνεία του Δημήτρη Ζάχου θα παραμένει πάντα σημείο αναφοράς.

Όσοι από εμάς τραγουδάμε σήμερα αυτό το τραγούδι, έχουμε την ευθύνη και την τιμή να το παραδίδουμε παρακάτω, από γενιά σε γενιά, σαν μια πολύτιμη σκυτάλη.

Με σεβασμό, αγάπη και ευγνωμοσύνη.

Αυτό το τραγούδι θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με τον Δημήτρη Ζάχο.

Εμείς που το τραγουδάμε είμαστε απλώς ευγνώμονες που μπορούμε να το κρατάμε ζωντανό και να το μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές.

Πιστεύω, επίσης, πως η δημοτική μας μουσική και οι μεγάλοι εκπρόσωποί της αξίζουν τη θέση που τους αναλογεί στην ιστορία του ελληνικού πολιτισμού. Η Πολιτεία θα έπρεπε να φροντίζει περισσότερο για την αναγνώριση και τη διατήρηση αυτής της κληρονομιάς, ακόμη και μέσα από τη μουσική παιδεία και τα μουσικά σχολεία μας.

Ασφαλώς, η μουσική εξελίσσεται και αγκαλιάζουμε μουσικές από όλο τον κόσμο.

Όμως δεν πρέπει ποτέ να χάσουμε τη δική μας μουσική ψυχή, τις ρίζες μας και την πολιτιστική μας ταυτότητα.

Δεν ζητώ τίποτε από κανέναν.

Απλώς καταθέτω μια προσωπική ανάμνηση, λίγη νοσταλγία και πολλή ευγνωμοσύνη για έναν άνθρωπο που άφησε το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα. Δημήτρη Ζάχο, σε ευχαριστώ για όσα μου χάρισες, για την αγάπη σου, για τα λόγια σου και για τις στιγμές που μοιραστήκαμε.

Δεν σε ξεχνώ. ⸻ ΜΙΑ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΑ ΑΓΑΠΗΣΑ Στίχοι Μια βοσκοπούλα αγάπησα, μια ζηλεμένη κόρη, και την αγάπησα πολύ, ήμουν αλάλητο πουλί, δέκα χρονών αγόρι.

Μια μέρα που καθόμαστε στα χόρτα τ’ ανθισμένα, «Μάρω, έναν λόγο θα σου πω, Μάρω», της είπα, «σ’ αγαπώ, τρελαίνομαι για σένα». Από τη μέση με άρπαξε, με φίλησε στο στόμα και μου ’πε: «Για αναστεναγμούς, για της αγάπης τους καημούς, είσαι μικρός ακόμα». Μεγάλωσα και την ζητώ, άλλον ζητά η καρδιά της, μα εγώ ποτέ δεν το λησμονώ το γλυκοφίλημά της. ⸻ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ Ερμηνεία: Θεόφιλος Κλαρίνο: Παναγιώτης Πλαστήρας Βιολί: Στάθης Κουκουλάρης Σαντούρι: Ανδρέας Κατσιγιάννης Λαούτο – Κιθάρα: Κώστας Πίτσος Μπάσο: Πόλυς Πελέλης Τουμπερλέκι: Πέτρος Πελέλης Ηχοληψία: Κώστας Βλάχος ❤️ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλους τους αξιόλογους μουσικούς που συμμετείχαν σε αυτή τη δημιουργία.

Πρόκειται για εξαιρετικούς καλλιτέχνες, με ταλέντο, αγάπη και μεράκι για τη μουσική, που ο καθένας με τη δική του ξεχωριστή συμβολή έδωσε ζωή και χρώμα σε αυτό το τραγούδι.

Σας ευχαριστώ όλους θερμά για την όμορφη συνεργασία, την προσφορά και τη μουσική μας συνάντηση! Με εκτίμηση και αγάπη, Θεόφιλος ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους