Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλό σου ταξίδι, πρίγκιπα ΤΑΜΟΥΖ με το λευκό σμοκιν και το υπέροχο μουστάκι , γοητευτικός και διακριτικός, γάτος μοναδικός ! Έντεκα χρόνια δεν είναι λίγα.

Ένας γάτος γίνεται μέρος του χώρου μας, των συνηθειών μας, της σιωπής μας, των αισθήσεων μας.

Κι όταν φεύγει, δεν χάνουμε μόνο την παρουσία του· χάνουμε και όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που δεν ξέραμε πόσο πολύτιμα ήταν.

Το γαργάλημα από τα μουστάκια του ανάμεσα στη μύτη και στο άνω χείλος.

Τα απαλά πατουσάκια στην πλάτη, πάνω από το πάπλωμα.

Το βάρος του όταν αποφάσιζε να ξαπλώσει δίπλα μας, η ζεστασιά του σώματός του, το γνώριμο τρίψιμο στα πόδια μας.

Η φιγούρα του στην είσοδο του κήπου, πάνω σε ένα ράφι, το ένα του πόδι να κρέμεται στο κενό, σαν να μην υπήρχε τίποτα στον κόσμο που να απαιτούσε την προσοχή του.

Και αυτό το πρόσωπο.

Το μαύρο του τρίχωμα, το λευκό μουστάκι, τα λευκά γαντάκια, τα πράσινα μάτια.

Μια φυσιογνωμία μοναδική, που δεν θα μπορούσες να μπερδέψεις με καμία άλλη.

Ένα ύφος μόνιμης αυτάρκειας, μια αξιοπρέπεια σχεδόν αριστοκρατική, σαν να σου έκανε τη χάρη να κατοικεί στο σπίτι σου, ενώ στην πραγματικότητα εκείνος είχε παραχωρήσει σε εσένα ένα μέρος από την Βαβυλωνιακή επικράτειά του.

Οι γάτοι είναι περήφανα πλάσματα.

Δεν αγαπούν με τον τρόπο που αγαπάμε εμείς, ούτε υποτάσσονται στην ανάγκη μας να τους εντάξουμε στις δικές μας συνήθειες.

Έρχονται όταν το θελήσουν, απομακρύνονται όταν το αποφασίσουν, κρατούν πάντα ένα κομμάτι του εαυτού τους απρόσιτο.

Κι ίσως αυτή να είναι η ομορφιά της συντροφιάς τους: δεν σε κάνουν ποτέ να πιστέψεις πως σου ανήκουν.

Κι όμως, μένουν, σε αφουγκράζονται χωρίς να σε κρίνουν, σε κοιτάνε στα μάτια και σου λένε τη επόμενη φορά θα το κάνεις καλύτερα…ας κοιμηθούμε τώρα αγκαλιά το πρωί όλα θα είναι αλλοιώς ! Άλλωστε όπως γράφει και Charles Baudelaire ο γάτος μου «Αποκοιμίζει τους πιο σκληρούς πόνους» Έντεκα χρόνια που μένουν στις ώρες που κοιμόμασταν μαζί, στις μικρές τελετουργίες της καθημερινότητας, στις στιγμές που καθόμασταν σιωπηλοί, περνώντας το χέρι από άκρη σε άκρη στην χνουδωτή ράχη σου και απλά δεν χρειαζόταν να δηλώσεις τίποτα.

Κι ύστερα έρχεται η απουσία.

Έντεκα χρόνια είναι μια ολόκληρη εποχή της ζωής μας.

Είναι χιλιάδες μικρές στιγμές, τόσο συνηθισμένες που δεν σκεφτήκαμε ποτέ όταν βγάζαμε φωτογραφίες πως κάποτε θα μας έλειπε η αίσθηση της στιγμής , το συναίσθημα, το βίωμα . Το μετέωρο πήδημα στον πάγκο, το άδειο μπολ της τροφής, το διακριτικό νιαούρισμά σου.

Πράγματα απλά, οικεία, δικά σου . Είσαι ένα πλάσμα που μεγάλωσε μαζί μας, που μοιράστηκε τον χρόνο του μαζί μας, χωρίς να χρειαστεί να μας εξηγήσει ποτέ τίποτα.

Χθες το βράδυ σου ευχήθηκα καλό κατευόδιο με ένα μοναδικό χάδι, ήθελες να μείνεις μόνος για να αποχαιρετήσεις την ζωή με μια τελευταία ανάσα ! Άρχοντας , όμορφος, αγέρωχος χωρίς καμία μιζέρια έφυγε όπως έζησε με αδιαπραγμάτευτη περηφάνεια !!! Δεν ξέρω αν οι γάτοι καταλαβαίνουν πόσο πολύ τους αγαπάμε.

Ίσως να μην τους χρειάζεται να το γνωρίζουν.

Ίσως να αρκεί που έζησαν όπως ήθελαν, που ένιωσαν ασφάλεια, που είχαν ένα μέρος να επιστρέφουν και έναν άνθρωπο που τους αναγνώριζε ως αυτό που πραγματικά ήταν: όχι ένα κατοικίδιο, αλλά μια ξεχωριστή ύπαρξη, με τη δική της βούληση και τον δικό της χαρακτήρα.

Έντεκα χρόνια δεν είναι λίγα.

Είναι ένα κομμάτι ζωής που δεν επιστρέφει, αλλά ούτε και χάνεται ολόκληρο.

Γιατί όσα αγαπήσαμε βαθιά γίνονται μέρος του τρόπου με τον οποίο θυμόμαστε, αισθανόμαστε, κατοικούμε τον κόσμο.

Για έντεκα χρόνια μοιραστήκαμε το ίδιο σπίτι. Κι εγώ είχα την τύχη να μοιραστώ τη ζωή μου μαζί σου. Δεκέμβριος 2015-Νοέμβριος 2026♥️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους