Γεια χαρά Έχω γράψει στο παρελθόν ότι δεν ξέρω αν αυτό που κάνω με αυτήν τη σελίδα λέγεται influencing κι εγώ κατά συνέπεια είμαι μια influencer 😁 Αν όμως, έστω και ένας άνθρωπος δει πιο θετικά τη...

Πλήρες Κείμενο:

Γεια χαρά Έχω γράψει στο παρελθόν ότι δεν ξέρω αν αυτό που κάνω με αυτήν τη σελίδα λέγεται influencing κι εγώ κατά συνέπεια είμαι μια influencer 😁 Αν όμως, έστω και ένας άνθρωπος δει πιο θετικά τη ζωή του εξαιτίας αυτής της σελίδας, των εξομολογήσεων της πορείας της προσωπικής ιστορίας μου μέσα απ την εξάρτηση και το πείσμα να ξεφύγω από αυτήν.. Αν έστω και ένας άνθρωπος, ξεκινήσει να βρίσκει στην πεζοπορία χαρά και ψυχική ηρεμία επειδή βλέποντας ένα βίντεο μου δοκίμασε να την βάλει στη ζωή του.. Αν έστω και ένας ξεπεράσει τον φόβο του για το άγνωστο και τολμήσει να μπει μόνος σε ένα αεροπλάνο να φτάσει στο Luxor βλέποντας τις φωτογραφίες μου απο τον ναό της Χατσεπσούτ, κάνοντας το όνειρο του πραγματικότητα.. Αν έστω και ένας ή μία, εμπνευστεί από τον ιδρώτα των μικρών μου προπονήσεων και αποφασίσει να σηκωθεί από τον καναπέ δοκιμάζοντας τις δικές του δυνάμεις και ανακαλύψει ότι ήταν περισσότερες απ’οτι φανταζόταν.. τότε δικαιωματικά, τον αποδέχομαι τον τίτλο.. Και αν, όχι μόνο οι φωτογραφίες και τα βίντεο από τις εξορμήσεις και τα ταξίδια μου, αλλά και οι λέξεις μου έχουν την παραμικρή βαρύτητα και επηρεάζουν όντως θετικά και ουσιαστικά ανθρώπους, τότε με χαρά σήμερα, θα σας αποδείξω πως η όλη αλλαγή στη ζωή μου βασίζεται εξίσου και στις διαδικασίες της καθημερινότητας μου, που μπορεί τις περισσότερες φορές να μην είναι στιγμές βουτηγμένες σε αστερόσκονη, αλλά συμβάλουν τα μέγιστα στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης μου, της σωματικής και ψυχικής μου ανθεκτικότητας αλλά και της διατήρησης του χαμόγελου και της αισιοδοξίας μου! Ας μιλήσουμε λοιπόν για τη δουλειά που απασχολεί ένα μεγάλο μέρος της ημέρας μας, αλλά και για τα όνειρα που μας θρέφουν! Θα έχετε διαβάσει κάπου ασφαλώς, το απόφθεγμα που λέει «Βρες μια δουλειά που να αγαπάς και δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις ποτέ ξανά στη ζωή σου», εννοώντας φυσικά πως όταν ο τρόπος που βγάζεις τα προς το ζην σε εμπνέει και σου προσφέρει ηθική πνευματική και υλική ικανοποίηση, παύεις να το βλέπεις σαν δουλειά και πορεύεσαι μαζί του ισορροπημένα και χωρίς εξαναγκασμό.

Είναι όλα ρόδινα στη δουλειά μου; Φυσικά και όχι! Υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να σύρω τα πόδια μου και δεν θέλω να ακούω ούτε τον παραμικρό ήχο στο σπίτι; Φυσικά και ναι! Μπορώ να ανασάνω ελεύθερα με βάση την αναλογία μισθού/υποχρεώσεων/ επιθυμιών; Φυσικά και όχι! Αλλά σε καμιά δουλειά δεν είναι όλα ρόδινα, είμαι σίγουρη ότι αυτές οι μέρες υπάρχουν και στην δική σας ζωή, και για την αναλογία μισθού/υποχρεώσεων, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το φέρουν άλλοι και όχι τόσο οι εργοδότες μου! Η διαφορά είναι στο σκεπτικό.

Άν εστιάσω στα αρνητικά της δουλειάς μου, δεν θα περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να βαρυγκομήσω.. Άν τη δω ωμά, χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης στους ανθρώπους που προσφέρω τις υπηρεσίες μου, ούτε τη δική μου μέρα θα έχω κάνει πιο πρόσφορη ούτε τη δική τους.. Άν τη δω διεκπεραιωτικά, δηλαδή να κάνω απλά αυτό που πρέπει ίσα για να βγει τυπικά η βάρδια (που υπάρχουν φυσικά μέρες τέτοιες- δεν είμαι από ατσάλι..), χάνω εγώ η ίδια μεγάλο κομμάτι από το νόημα και τη σημασία της.

Την αγαπώ τη δουλειά μου.

Με τα πάνω της και τα κάτω της.

Η δουλειά του φροντιστή/νοσηλευτή ατόμων με νοητική και κινητική αναπηρία δύσκολα σε εμπνέει εφόρου ζωής λόγω πολλών σύνθετων συνθηκών και παραγόντων.

Είναι βαριά, είναι κουραστική, έχει τεράστια ευθύνη και μετά από χρόνια μπορεί να γίνει και τοξική.

Το burn out το έχεις στο τσεπάκι! Ιδανικά χρειάζεται τακτική ψυχολογική υποστήριξη και αν δεν την αντέχεις οικονομικά, καθημερινές ψυχικές και σωματικές ρουτίνες ανακούφισης.

Έχω δει καμένο κόσμο που ούτε καν γνωρίζει πόσο έχει καεί.. Θέλει οπωσδήποτε καθημερινή σύνδεση με την σωματική άσκηση αν δεν θες να σε βρίσκει κάθε τρεις και λίγο κάποιο τράβηγμα στον ώμο ή τη μέση (κυρίως τη μέση!!!) και να αποκτήσεις σε βάθος χρόνου σακατεμένα γόνατα.

Αυτή η δουλειά θέλει μεράκι, θέλει ανιδιοτελή αγάπη και βαθύ αίσθημα προσφοράς.

Και την συνειδητή γνώση ότι εκατό θα δώσεις και ένα θα λάβεις.

Αυτό το ένα όμως..που μπορεί να είναι ένα χαμόγελο, μπορεί να είναι μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα αυθόρμητο γέλιο από ένα αστείο σου, ένα λεκτικό ή κινητικό επίτευγμα που προκλήθηκε από δική σου προσπάθεια, είναι η μεγαλύτερη ανταπόδοση όλων και έχει τη μαγική ικανότητα να σβήσει πολλές δύσκολες εργατοώρες! Που θέλω να καταλήξω λοιπόν.. Μπορεί να μην έχουμε στη ζωή μας μια δουλειά που ονειρευόμασταν από παιδιά ή που πιστεύουμε ότι μας αξίζει και επι του παρόντος, να μην βρισκόμαστε στον όποιο στόχο είχαμε θέσει εργασιακά στον εαυτό μας.. Είναι στο χέρι μας όμως, να δώσουμε σε αυτές τις οκτώ-πολλές φορές και παραπάνω για κάποιους- ώρες, τον εαυτό μας, το χρώμα μας, το φως μας γιατί μόνο έτσι ποτίζεται με αυτά το περιβάλλον γύρω μας και το αποτέλεσμα αντανακλάται πίσω σε εμάς! Ξαναδιαβάστε το αυτό και κλειδώστε το στο μυαλό σας. Προς Θεού, δεν εγκαταλείπουμε ποτέ τα όποια όνειρα μας και πάντα πρέπει να διεκδικούμε καλύτερες συνθήκες εργασίας στον χώρο μας.

Αν σπούδασες κάτι συγκεκριμένο και δεν είσαι ακόμα εκεί, συνέχισε δυναμικά μέχρι να φτάσεις.

Αλλά μέχρι να φτάσεις, μην σαμποτάρεις καθημερινά τον εαυτό σου με αρνητισμό για τη μέρα που θα ακολουθήσει από τη στιγμή που θα ανοίξεις τα μάτια σου.. Αν πάλι το τώρα δεν υποφέρεται με τίποτα μέχρι να φτάσει το πολυπόθητο αύριο, άλλαξε το! Δεν είσαι δέντρο, προχώρα παρακάτω.

Όσο για μένα, ιδού η σκέψη μου, και θα χαρώ να ακούσω τη δική σας.. Στο δημοτικό, μας ρωτούσε η δασκάλα, τι θελουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε κι εγώ απαντούσα δημοσιογράφος- συγγραφέας-ποιήτρια και θα γράφω ταξιδεύοντας τον κόσμο! Για αρκετά χρόνια το πίστευα.

Όταν έκατσα με τον μπαμπά μου για μήνες στο νοσοκομείο πριν πεθάνει, οι ασθενείς και οι συγγενείς τους, μου έλεγαν πόσο θα μου ταίριαζε να γίνω νοσηλεύτρια γιατί έχω τον δικό μου τρόπο να φροντίζω και να ανακουφίζω τον πονεμένο δίπλα μου . Κι αυτό το πίστεψα για λίγο.

Μετά σταμάτησα να πιστεύω σε μένα και απορροφήθηκα στο να επιβιώνω και να βρίσκω τρόπους να «αντέχω»αυτήν την επιβίωση.. Θόλωνα εσκεμμένα την πραγματικότητα επειδή πίστευα δεν είχα τη δύναμη να την αλλάξω.

Μέχρι που δημιουργήθηκε ένα μικρό κενό στο τεχνητό σύννεφο που εγώ προκαλούσα και σκέπαζε το κεφάλι μου, και είδα, ότι όλα μπορώ να τα αλλάξω, αρκεί να πάψω να το πυκνώνω ή ακόμα καλύτερα, να το διαλύσω! Και βήμα βήμα φτάσαμε στο σήμερα, που κοιτά να δεις.. Επαγγελματικά, κάνω το ένα πράγμα που δεν πίστευα τότε ότι μπορώ να καταφέρω, και ερασιτεχνικά το άλλο! Όσο μου επιτρέπουν ακόμα οι σωματικές και ψυχικές δυνάμεις μου λοιπόν, θα συνεχίζω το μικρό παραγωγικό μου έργο στον εργασιακό μου κλάδο.

Χωρίς όμως να σταματάω να εμπνέομαι από τη ζωή που κάποτε δεν άντεχα να αντικρίσω, να ονειρεύομαι και να καταστρώνω σχέδια για ένα πιο ανακουφιστικό επαγγελματικό μέλλον, που ίσως να έχει να κάνει με το ερασιτεχνικό μου πάθος… Χαιρετώ σας 🌿 #PeregrinaGriega

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους