Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες το βράδυ, στη συνάντησή μας «Όταν οι άλλοι σε θέλουν όπως ήσουν», ξεκινήσαμε μιλώντας για τους άλλους.

Για τις αντιδράσεις τους όταν αλλάζουμε.

Για τη δυσκολία τους όταν βάζουμε ένα όριο.

Για εκείνο το «δεν ήσουν έτσι» που μπορεί να μας κάνει να αμφιβάλλουμε ξανά για τον εαυτό μας.

Στην πορεία, όμως, φτάσαμε στην ουσία: Δεν έχει να κάνει μόνο με τους άλλους.

Έχει να κάνει κυρίως με τη θέση που παίρνουμε εμείς απέναντι στον εαυτό μας.

Με το τι συμβαίνει μέσα μας όταν κάποιος δυσαρεστείται μαζί μας.

Επιστρέφουμε γρήγορα στο παλιό μας «ναι»; Εξηγούμε ξανά και ξανά, μέχρι να πάρουμε την έγκριση; Ζητάμε συγγνώμη πριν ακόμη αναρωτηθούμε αν κάναμε πραγματικά κάτι λάθος; Μικραίνουμε, για να αποκατασταθεί η ηρεμία; Η ουσιαστική αλλαγή δεν αρχίζει όταν καταφέρουμε να πείσουμε τους άλλους ότι έχουμε δίκιο.

Αρχίζει όταν μπορούμε να μείνουμε στη νέα μας θέση ακόμη κι αν εκείνοι δεν συμφωνούν.

Όταν μπορούμε να πούμε: Η δυσαρέσκειά σου είναι αληθινή.

Και η δική μου θέση είναι επίσης αληθινή.

Τότε κάτι μετακινείται βαθιά.

Ίσως αλλάξει και ο άλλος.

Ίσως η σχέση βρει μια καινούρια ισορροπία.

Ίσως ο άλλος παραμείνει ακριβώς όπως ήταν.

Όμως εμείς δεν βρισκόμαστε πια στο ίδιο σημείο.

Δεν εξαρτάται πλέον η αλήθεια μας από το αν θα εγκριθεί.

Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουμε τον εαυτό μας για να διατηρήσουμε τη σύνδεση.

Και η αδυναμία του άλλου να αλλάξει μπορεί να συνεχίσει να μας λυπεί — αλλά δεν έχει πια την ίδια δύναμη να μας επιστρέψει στον παλιό μας ρόλο.

Αυτό δουλέψαμε χθες.

Όχι πώς θα αλλάξουμε τους άλλους.

Αλλά πώς θα παραμείνουμε μαζί με τον εαυτό μας όταν οι άλλοι δεν είναι ακόμη έτοιμοι να μας συναντήσουν εκεί.

Και ήταν μια βαθιά, ζωντανή και συγκινητική συνάντηση.

Σας ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη, την παρουσία και την αλήθεια που φέρατε στον χώρο. 🤍 Χρύσα & Αναστασία AURELIA — A REALM OF HER OWN

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους