Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 «Γεροντονομία» και ουτοπία: Ποιος θα νικήσει; Οι νέοι δεν αισθάνονται ότι βρίσκονται σε πόλεμο με κανέναν.

Αντίθετα, θέλουν να ανοίξουν ξανά το μέλλον και να απελευθερώσουν τις δυνατότητες που έχουν στερηθεί σε όλους Μιχάλης Ψύλος • Michael Psilos Οι δρόμοι των γαλλικών, των γερμανικών και ιταλικών πόλεων, γέμισαν ξανά το Σαββατοκύριακο με εκατοντάδες χιλιάδες νέους διαδηλωτές.

Πάνω από μισό εκατομμύριο νέοι στη Γαλλία, εκατοντάδες χιλιάδες στην Ιταλία.

Πορείες με τη συμμετοχή πάνω από 100.000 νέων και σε περισσότερες από 30 πόλεις στη Γερμανία, με πρωτοβουλία της «Gen Z regelt»- της κίνησης «Η Γενιά Ζ ρυθμίζει» Ειρηνικές πορείες, στο περιθώριο των οποίων δεν έλλειψαν βέβαια και τα βίαια επεισόδια, ιδιαίτερα στη Φρανκφούρτη και την Κολωνία και το Αμβούργο. Η Γενιά Ζ Τα αιτήματα της Γενιάς Ζ -των νέων που γεννήθηκαν από το 1996 ως το 2010-κοινά: Απαιτούν περισσότερη χρηματοδότηση για σχολεία, μέτρα για την καταπολέμηση του αυξανόμενου κόστους διαβίωσης, την προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και την ενίσχυση της προστασίας του κλίματος.

Σε όλη σχεδόν, την Ευρώπη, η στεγαστική κρίση και η απότομη αύξηση των τιμών της ενέργειας και του κόστους ζωής, αυξάνουν σημαντικά τον αριθμό των ατόμων που κινδυνεύουν από την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Το 25% των νέων στην Ευρώπη -ένας στους τέσσερις δηλαδή-αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας.

Ειδικά στη Γερμανία και την Γαλλία, οι νέοι αντιτίθενται και στην υποχρεωτική στράτευση, που προσπαθεί να περάσουν οι δύο κυβερνήσεις, αρχικά με εθελοντική μορφή. «Κάτω τα πάντα» Πολλοί νέοι στην Ευρώπη μιλούν για «το τέλος της σύγχρονης εποχής». Ενα σύνθημα που γεννήθηκε στις γαλλικές διαδηλώσεις, αλλά κυκλοφορεί πλέον σε όλη την Ευρώπη.

Το σύνθημα στοχεύει στην αναθεώρηση των πάντων και στην επανεφεύρεση όσων ήδη υπάρχουν. «Κάτω η Γεροντονομία», είναι επίσης ένα σύνθημα που ακούστηκε στους δρόμους της Ιταλίας.

Κάτω η πολιτική που αφήνει απέξω τους νέους.

Ενας νεολογισμός που οφείλεται στον Τιμ Βλαντά, τον Έλληνα καθηγητή Συγκριτικής Πολιτικής Οικονομίας και Κοινωνικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ο Τιμ Βλαντάς έχει μάλιστα βαθιές ρίζες στην ελληνική ιστορία, καθώς είναι εγγονός του Δημήτρη Βλαντά, ο οποίος υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και υπουργός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Ο Βλαντάς στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Προηγμένες Καπιταλιστικές Δημοκρατίες: Η Νέα Εκλογική Πολιτική της Οικονομικής Στασιμότητας» (Εκδόσεις Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς), αναλύει πώς η γήρανση της Ευρώπης επηρεάζει τις δημοκρατικές διαδικασίες και τη διανομή των οικονομικών πόρων ανάμεσα στις γενιές.

Πιστεύει μάλιστα ότι οι κυβερνήσεις δεσμεύονται ολοένα και περισσότερο να ευνοούν το ηλικιωμένο εκλογικό σώμα. «Ημασταν εξοικειωμένοι με τη γεροντοκρατία, την εξουσία που ασκούν οι ηλικιωμένοι σαν ολιγαρχία, αλλά η «γεροντονομία» δεν έχει εισέλθει ακόμη στο ελληνικό λεξιλόγιο, αν και πιθανότατα σύντομα θα κερδίσει τη θέση της, δεδομένου ότι έχει ήδη αναλυθεί σε δεκάδες δημοσιεύσεις σε όλο τον κόσμο, όπως λέει ο καθηγητής Βλαντάς.

Τι απομένει; Αλλά αφού πούμε «Κάτω η γεροντονομία», απομένει κάτι; Αν μιλήσουμε με τους μαθητές και τους φοιτητές, μπορούμε να λάβουμε περισσότερες πληροφορίες: Το παρόν τους, μας λένε, αποτελείται από σχολεία που καταρρέουν και εκτεταμένη φτώχεια. «Μέλλον δεν βλέπουμε και αυτό που μας κάνει να μην μπορούμε να αναπνεύσουμε, είναι ότι αντικρίζουμε μπροστά τους έναν κόσμο χειρότερο από αυτόν που έζησαν οι γονείς μας». Τη δεκαετία του 1990, συνεχίζουν, «μας είπαν το παραμύθι του τέλους της ιστορίας.

Το τέλος της σύγχρονης εποχής που ζούμε σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό: την είσοδο σε έναν διαφορετικό σύγχρονο κόσμο.

Έναν κόσμο όπου, θα μπορούμε όχι να επιβιώσουμε, αλλά να ζήσουμε με ευημερία και ειρήνη.» Οι νέοι δεν αισθάνονται ότι βρίσκονται σε πόλεμο με κανέναν.

Αντίθετα, θέλουν να ανοίξουν ξανά το μέλλον και να απελευθερώσουν τις δυνατότητες που έχουν στερηθεί σε όλους.

Νεοφιλελεύθερη παρακμή Από αυτή την οπτική γωνία, «το τέλος της σύγχρονης εποχής» σημαίνει την κατάργηση τεσσάρων δεκαετιών νεοφιλελεύθερης παρακμής: Να μπει τέλος στην «εγγυημένη εργασιακή ανασφάλεια», στους μισθούς πείνας, στην …καμία προοπτική ιδιόκτητης κατοικίας, χωρίς κληρονομιά ή περιουσιακά στοιχεία.

Ακούγονται ουτοπικά όλα αυτά για πολλούς.

Είναι άλλωστε, αποτέλεσμα επιλογών που χρονολογούνται από παλιά.

Αλλά ας κάνουμε χώρο για την ουτοπία.

Η επικαιροποίηση της ιστορικής μνήμης, μέσω συγκεκριμένων δράσεων των νέων ανθρώπων, είναι συναρπαστική.

Για να το πετύχουν αυτό οι νέοι άνθρωποι, πρέπει να βρούνε τα εργαλεία για να νικήσουν μισό αιώνα ατομικισμού.

Να νικήσουν σε έναν κόσμο, όπου δυστυχώς, οι σειρήνες της «μαύρης διεθνούς» της άκρας δεξιάς είναι πιο δυνατές: καταστολή, φόβος, ρατσισμός, κατάθλιψη.

Ο κόσμος εισέρχεται σε μια νέα εποχή στην οποία, παρά τις μεγάλες προόδους και τις υποσχέσεις της επιστήμης και της τεχνολογίας, αφθονούν οι καταστροφικοί κίνδυνοι.

Οι ένοπλες συγκρούσεις αυξάνονται, οι διεθνείς θεσμοί παραπαίουν, η ποιότητα της δημοκρατίας διαβρώνεται Τελικά όμως, το τέλος της «σύγχρονης εποχής» σημαίνει ότι θέτεις ένα πρόβλημα και δεν προσφέρεις μια έτοιμη λύση. Αυτή θα βρεθεί καλώς ή κακώς, και στους δρόμους. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους