Η προκλητική και διαρκής προσπάθεια του Πούτιν να ανακτήσει τα «ιστορικά ρωσικά εδάφη» είναι μια συνταγή για ατελείωτο πόλεμο. Δρ Αθανάσιος Ε.Δρούγος Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής Ο Πούτιν...

Πλήρες Κείμενο:

Η προκλητική και διαρκής προσπάθεια του Πούτιν να ανακτήσει τα «ιστορικά ρωσικά εδάφη» είναι μια συνταγή για ατελείωτο πόλεμο. Δρ Αθανάσιος Ε.Δρούγος Διεθνολόγος-Γεωστρατηγικός Αναλυτής Ο Πούτιν δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ότι οι Ουκρανοί δεν έχουν δικαίωμα στις κατεχόμενες περιοχές της δικής τους χώρας. «Νομίζω ότι δεν είναι το έδαφός τους, αλλά το ιστορικό έδαφος της Ρωσίας», δήλωσε.

Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, φυσικά.

Από το 2022, ο δικτάτορας του Κρεμλίνου αναφέρεται συστηματικά στα ουκρανικά εδάφη ως «ιστορικά ρωσικά». Παρ" όλα αυτά, τα πιο πρόσφατα σχόλια του Πούτιν είναι αντάξια στενότερης ανάλυσης καθώς ρίχνουν φως στην κλίμακα των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών του, ενώ παράλληλα υπογραμμίζουν την πραγματική έκταση της απειλής που θέτει μια ρεβιζιονιστική Ρωσία.

Μια σαφέστερη κατανόηση της αυτοκρατορικής ατζέντας του Πούτιν είναι ιδιαίτερα σημαντική εν μέσω προσπαθειών υπό την ηγεσία των ΗΠΑ για την αναβίωση των καθυστερημένων ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.

Με τις τριμερείς διαπραγματεύσεις να πρόκειται να επαναληφθούν τον επόμενο μήνα, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι επικεντρώνονται επί του παρόντος στις άμεσες εδαφικές απαιτήσεις της Μόσχας στην περιοχή Ντονμπάς της ανατολικής Ουκρανίας.

Οι επικριτές ισχυρίζονται ότι αυτή η έμφαση στο Ντονμπάς είναι επικίνδυνα κοντόφθαλμη.

Υποστηρίζουν ότι ενώ η αμερικανική πλευρά φαίνεται να αντιμετωπίζει την ειρηνευτική διαδικασία ως μια γεωπολιτική συμφωνία ακινήτων, ο Πούτιν πιστεύει ότι βρίσκεται σε μια πολύ μεγαλύτερη ιστορική αποστολή για την κατάσβεση της ουκρανικής κρατικής υπόστασης και την αναβίωση του καθεστώτος της Ρωσίας.

Τα πρόσφατα σχόλια του Πούτιν σίγουρα φαίνεται να αφήνουν ελάχιστα περιθώρια αμφιβολίας ότι στοχεύει να προχωρήσει πολύ περισσότερο από το Ντονμπάς.

Πράγματι, είναι δύσκολο να συλλάβουμε κάθε ερμηνεία που θα κατέτασσε τις περιοχές της Ουκρανίας που βρίσκονται επί του παρόντος υπό τον έλεγχο του Κρεμλίνου ως «το ιστορικό έδαφος της Ρωσίας», ενώ ταυτόχρονα θα απέκλειε την υπόλοιπη χώρα.

Αντίθετα, η προσπάθεια του Πούτιν να ανακτήσει τα «ιστορικά ρωσικά εδάφη» σχεδόν σίγουρα περιλαμβάνει ολόκληρη την Ουκρανία. Ο Πούτιν δεν έχει κρύψει την αντίθεσή του στην ουκρανική ανεξαρτησία.

Μιλώντας πέρυσι στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης, δήλωσε: «Όλη η Ουκρανία είναι δική μας». Έχει επίσης διεκδικήσει πολλές μεμονωμένες ουκρανικές πόλεις όπως την Οδησσό την οποία έχει χαρακτηρίσει ως «ρωσική πόλη». Έπειτα υπάρχει το ζήτημα του Κιέβου.

Σύμφωνα με το επίσημα υποστηριζόμενο εθνικό αφήγημα της Ρωσίας, η ουκρανική πρωτεύουσα είναι στην πραγματικότητα «η μητέρα όλων των ρωσικών πόλεων». Με μια πολύ πραγματική έννοια, επομένως, το Κίεβο είναι πιο ιερό για τους Ρώσους ιμπεριαλιστές από ό,τι η ίδια η Ρωσία.

Αν ο Πούτιν θέλει να εξασφαλίσει τη θέση του στη ρωσική ιστορία, δύσκολα μπορεί να συμφωνήσει σε μια συμβιβαστική ειρήνη που αφήνει αυτή την ιερή πόλη στα χέρια μιας εχθρικής δύναμης.

Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι τα ρεβανσιστικά όνειρα του Πούτιν περιορίζονται στην Ουκρανία.

Είναι διαβόητος για τη λύπη του για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, την οποία έχει αναφέρει ως «αποσύνθεση της ιστορικής Ρωσίας». Επίσης, είναι λάτρης του να δηλώνει ότι «τα σύνορα της Ρωσίας δεν τελειώνουν πουθενά». Ενώ η Ουκρανία καταλαμβάνει αδιαμφισβήτητα μια ιδιαίτερη θέση στην εθνική μυθολογία της Ρωσίας, θα ήταν απερίσκεπτο να υποθέσουμε ότι το δόγμα της ανάκτησης ιστορικά ρωσικών εδαφών δεν θα εφαρμοστεί σε άλλους στο μέλλον.

Το προηγούμενο έχει πλέον τεθεί, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για περαιτέρω επεκτατικές περιπέτειες που πλαισιώνονται ως σταυροφορίες αναθεωρητών.

Ο κατάλογος των πιθανών στόχων του Κρεμλίνου είναι μακρύς.

Στο μέγιστο βαθμό το 1914, η Ρωσική Αυτοκρατορία ενσωμάτωσε εδάφη που σήμερα ανήκουν σε τουλάχιστον δεκαπέντε ανεξάρτητες χώρες που εκτείνονται από τη Βόρεια Ευρώπη ως την Κεντρική Ασία.

Όλα θα μπορούσαν να γίνουν θύματα μιας ρεβανσιστίκης Ρωσίας εάν ο Πούτιν δεν σταματήσει στην Ουκρανία.

Με μια ακόμη ευρύτερη έννοια, η προσπάθεια του Πούτιν να ανακτήσει ιστορικά τη ρωσική γη είναι μια συνταγή για ατελείωτη διεθνή αστάθεια.

Κάθε σύνορο στην Ευρώπη θα μπορούσε να αμφισβητηθεί για ιστορικούς λόγους, ενώ οι νόμιμοι ιδιοκτήτες ολόκληρων ηπείρων θα ήταν προς συζήτηση.

Αν επιτραπεί στον Πούτιν να καθιερώσει την αρχή της κατάληψης ξένης γης με βάση τις ιστορικές αξιώσεις, οι επιπτώσεις θα κλονίσουν την παγκόσμια τάξη στα θεμέλιά της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους