Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ολυμπιακές» εισφορές Είναι εκπλητικό, σιωπή πάνω από την πόλη. Ο Ν. Χριστοδουλίδης πάει στην επετειακή εκδήλωση του σωματείου «Ολυμπιακός» Λευκωσίας και ανακοινώνει εισφορά από 95 χιλιάδες ευρώ.

Κανένας φορέας του χώρου αυτού ή και άλλου πεδίου, δεν έχει να πει τίποτε, σφυρίζουν αδιάφορα, μόνο στα ΜΚΔ οι λογικές αντιρρήσεις. • Υπάρχουν θεσμοθετημένες διαδικασίες για οικονομική ενίσχυση των σωματείων, των προσφυγικών κλπ-ΚΟΑ, ΚΟΠ.

Άρα, η κρατική χορηγία δεν ειναι απούσα, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι μια αθλητική πρωτοβουλία, οφείλει να έχει μεριμνήσει μόνη της να κάνει βιώσιμες πολιτικές διαχείρισης των προϋπολογισμών της.

Δεν φτιάχνεις, και ύστερα ψάχνεις, μια ιδιωτική πρωτοβουλία έχει την ευθύνη, μόνη της, να μεριμνά για την υγεία και την σταθερότητα των οικονομικών της • Στο πιο συγκεκριμένο: η περιοδεία ενός προέδρου στον κόσμο της ψηφοθηρίας με εργαλείο τον αθλητισμό, δεν ειναι κάτι καινούριο, συνέβαινε και παλιότερα.

Επειδή συνέβαινε, δεν συνιστά λόγο να συνεχίζεται μια πρακτική που συνιστά διασπάθιση δημόσιων πόρων για ιδιοτελείς, προσωπικούς λόγους, οι οποίοι δεν έχουν καμμιά σχέση με τη λειτουργια κανόνων δημόσιου ενδιαφέροντος • Η αντίληψη ότι μια εκλογική επιτυχία παρέχει πράσινο φως για πρακτικές, όπως αυτή πιο πάνω, είναι μια βαθιά αναχρονιστική πολιτική, κάτι που βρίσκει αντίθετη την μεγάλη πλειοψηφία των κυπρίων.

Το ότι οι «εντός των τειχών» σιωπούν, δεν σημαίνει ότι συνιστούν και την πλειοψηφία.

Η ψήφος δεν παρέχει δικαιώματα που μπορείς να εξαργυρώνεις, όπου λάχει, και όποτε ένα σωματείο, το οποιοδήποτε, εορτάζει.

Η τιμή στη διαδρομή ενός σωματείου, εκδηλώνεται με την παρουσία και, ως εκεί. • Γενικότερα, οι επιλεκτικές παροχές, με την ευκαιρια μιας επετείου, οι παροχές που δεν εντάσσονται σε καμμίαν στρατηγική, συνιστούν έναν κύριο λόγο γι’ αυτό το καθεστώς της ασυδοσίας που βλέπουμε σε ποικίλες εκφράσεις του δημόσιου βίου.

Όποιος έχει πρόσβαση στον παράγοντα, όποιος μπορει να πιέσει, ή να μιλήσει περισσότερο, καταφέρνει διάφορα.

Όλα αυτά γίνονται, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι χρειάζεται μια ευρεία ανάγνωση του τύπου «ποιες είναι οι πραγματικές δυνατότητες της πολιτείας, ποιος δικαιούται, αλλά και ποιος οφείλει». Κύρια προϋπόθεση για να το πετύχουμε μια κοινωνική συμφωνία που να θέτει συμφωνημένους κανόνες, ώστε όλα να κατατείνουν προς ένα δικαιότερο, με διαφανή κριτήρια πλαίσιο, το οποίο εξ αρχής έχει οικοδομήσει μιαν έντιμη συνεννόηση ανάμεσα στην πολιτεία και τους αθλητικούς φορείς. • Η μικροπολιτική διάσταση της επετειακής εισφοράς στον «Ολυμπιακό» Λευκωσίας, όπως και ανάλογες άλλες με παρόντα τον ίδιο πρόεδρο, δεν συνάντησαν την απαιτούμενη δημόσια ένσταση.

Η αντίληψη που έχει επικυριαρχήσει «μην μιλάς, ίσως αύριο θα έχεις εσύ μιαν εκδήλωση, πού ξέρεις, κάτι μπορεί να γίνει» κλπ, αποδυναμώνει κάθε προσπάθεια για να δημιουργήσουμε μιαν άλλη προσέγγιση με περισσότερες απαιτήσεις από τον εαυτό μας.

Η κλειστή κοινωνία, η κλειστή διαχείριση, παράγει αυθαίρετες παρεμβάσεις, όπως η προχθεσινή.

Οι ειδικές ρυθμίσεις, οι προνομιακές παραχωρήσεις που εμφανίζονται συχνά ως «σανίδα σωτηρίας» με τον γνωστό μανδύα «ιστορικό», ή «ακριτικό σωματείο», απλά διαιωνίζουν τον φαύλο κύκλο.

Όλα αυτά δεν ειναι άγνωστα στο αθλητικό πεδίο, οι ανάγκες, οι δυσκολίες αναγιγνώσκονται εξ΄αρχής, το ουσιώδες ζήτημα είναι να τίθενται διαπραγματεύσιμοι κανόνες και να τηρούνται.

Κατά συνέπεια, να μην αφορούν αυθαίρετες πρωτοβουλίες του εκάστοτε πρόεδρου ή της εκάστοτε αθλητικής εξουσίας. • Η υποτίμηση της νοημοσύνης των πολλών, δεν συνιστά «φιλολαϊκή» πολιτική, αντίθετα, συνιστά μιαν δημαγωγική πρακτική που συμβάλλει στο να διαιωνίζουμε ζητήματα. Η διαιώνιση οδηγεί τους πολλούς να πιστεύουν ότι «έτσι σιόρ, έν αλλάσσει τίποτε».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους