Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΣΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ΧΩΡΑΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ; 136.000 ευρώ συγκεντρώθηκαν, σύμφωνα με την καταγγελία ενός πατέρα, για τη θεραπεία του 17χρονου γιου του που έπασχε από λευχαιμία.

Στην οικογένεια, όπως καταγγέλλει, έφτασαν μόλις 7.000.

Το παιδί πέθανε.

Και τώρα αυτός ο πατέρας, που έχει ήδη θάψει ό,τι πολυτιμότερο είχε στη ζωή του, ζητά να μάθει πού πήγαν τα χρήματα.

Τι σκατά έχουμε γίνει; Πόσο διεστραμμένη πρέπει να είναι η ανθρώπινη απληστία για να μπορεί κάποιος να αντικρίζει ένα παιδί με καρκίνο και να βλέπει μια ευκαιρία για κέρδος; Να βλέπει τη λευχαιμία ως επιχειρηματικό σχέδιο.

Την απελπισία ενός γονιού ως εργαλείο συγκέντρωσης χρημάτων.

Την ελπίδα για ζωή ως προϊόν προς εκμετάλλευση.

Αν αυτές οι καταγγελίες αποδειχθούν αληθινές, μιλάμε για μια από τις πιο αποκρουστικές μορφές ανθρώπινης εξαχρείωσης.

Και το χειρότερο είναι ότι τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν απαραίτητα την εμφάνιση που φανταζόμαστε.

Μπορεί να είναι οι καλοντυμένοι της διπλανής πόρτας.

Οι ευυπόληπτοι.

Οι χορηγοί.

Οι φιλάνθρωποι των κοσμικών εκδηλώσεων.

Αυτοί που κυκλοφορούν με πανάκριβα αυτοκίνητα, κρατούν τσάντες χιλιάδων ευρώ, πετούν λουλούδια στα μπουζούκια και φωτογραφίζονται χαμογελαστοί δίπλα σε κάθε λογής ισχυρό.

Και κανείς δεν ρωτάει από πού βρέθηκαν τα λεφτά.

Γιατί αυτό μάθαμε να θαυμάζουμε.

Όχι την αξιοπρέπεια.

Όχι την εντιμότητα.

Το χρήμα.

Ακούω συχνά ανθρώπους να μιλούν για την Ελβετία, το Βέλγιο, την Αμερική, για πολιτισμό και ευρωπαϊκές αξίες.

Και μετά τους ακούω να φωνάζουν ότι οι μετανάστες θα καταστρέψουν τον πολιτισμό μας.

Ποιον πολιτισμό, ρε καραγκιόζηδες; Αυτόν που περιφρονεί τον φτωχό άνθρωπο που έρχεται να δουλέψει για να επιβιώσει, αλλά προσκυνά τον πλούσιο απατεώνα επειδή είναι δικός μας, φοράει ακριβό κοστούμι και γνωρίζει υπουργούς; Μας ενοχλεί ο εξαθλιωμένος ξένος με τα φθαρμένα παπούτσια, αλλά όχι ο συμπατριώτης μας που ενδεχομένως πλούτισε πατώντας πάνω στην εξαθλίωση άλλων ανθρώπων.

Δεν μας πειράζει η ηθική βρομιά, αρκεί να φοράει ακριβό άρωμα.

Αυτός είναι ο πολιτισμός που υπερασπιζόμαστε; Εγώ έχω έναν σκύλο.

Μια ζωή που εξαρτάται από εμένα.

Και μόνο η σκέψη ότι μπορεί να αρρωστήσει, να πονάει και να μην μπορώ να τον βοηθήσω, είναι αρκετή για να μου αναποδογυρίσει τον κόσμο.

Δεν τολμώ να φανταστώ τι περνά ένας άνθρωπος όταν βλέπει το παιδί του να πεθαίνει.

Να περιμένει αποτελέσματα εξετάσεων.

Να παρακαλά για μια θεραπεία.

Να μετρά πιθανότητες, χρήματα, μέρες.

Να προσπαθεί να δείχνει δυνατός μπροστά στο παιδί του ενώ μέσα του έχει διαλυθεί.

Και μέσα σε όλα αυτά να εξαρτάται από την καλοσύνη αγνώστων.

Και να υπάρχει έστω η πιθανότητα κάποιος να εκμεταλλεύτηκε αυτή την απελπισία για να γεμίσει την τσέπη του.

Αυτή η σκέψη με κάνει να νιώθω μια οργή που δυσκολεύομαι να περιγράψω.

Τόση που κάποιες στιγμές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ακόμη και τη θανατική ποινή.

Δεν την υποστηρίζω.

Αλλά με τρομάζει που η ανθρώπινη χυδαιότητα μπορεί να με οδηγήσει έστω και στιγμιαία σε αυτή τη σκέψη.

Και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς συνηθίσαμε τόσο πολύ τη σαπίλα.

Πότε αρχίσαμε να βαφτίζουμε την απατεωνιά εξυπνάδα, την αρπαχτή επιχειρηματικότητα, το ρουσφέτι γνωριμία και την εντιμότητα αφέλεια; Ο Τζίμης Πανούσης τα είχε πει όλα: «Όλο το έθνος προσκυνά σόβρακα και φανέλες». Και εμείς συνεχίζουμε να προσκυνάμε.

Χρήμα, εξουσία, διασημότητα.

Αρκεί κάποιος να έχει γεμάτες τσέπες και ξαφνικά αποκτά κύρος, άποψη, δημόσιο βήμα και κοινωνικό σεβασμό.

Δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι.

Υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά να παραμείνουν τίμιοι.

Αλλά ζούμε σε μια κοινωνία που συχνά επιβραβεύει τον επιτήδειο και κάνει τον έντιμο να αισθάνεται ηλίθιος.

Και δεν εξαιρώ ούτε τον εαυτό μου από την αυτοκριτική.

Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι τι ανεχτήκαμε, τι δικαιολογήσαμε και πόσες φορές κοιτάξαμε αλλού επειδή ο απατεώνας ήταν «δικός μας». Η διαφθορά δεν επιβιώνει μόνο χάρη σε αυτούς που κλέβουν.

Επιβιώνει και χάρη σε αυτούς που τους θαυμάζουν.

Και μέσα σε όλη αυτή τη βρομιά υπάρχει ένας Γιώργος.

Δεκαεπτά χρονών.

Ένα παιδί που δεν θα μεγαλώσει ποτέ.

Δεν θα γιορτάσει τα επόμενα γενέθλιά του.

Δεν θα ζήσει όλα εκείνα που στα δεκαεπτά θεωρείς ότι έχεις μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου για να τα πραγματοποιήσεις.

Και ένας πατέρας που θα έδινε ό,τι έχει και δεν έχει για να τον αγκαλιάσει άλλη μία φορά.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη τι ακριβώς συνέβη με τα χρήματα.

Και ακριβώς γι’ αυτό απαιτούνται αποδείξεις, πλήρης έλεγχος και λογοδοσία μέχρι το τελευταίο ευρώ.

Γιατί αν αποδειχθεί ότι κάποιος καταχράστηκε χρήματα που συγκεντρώθηκαν για ένα παιδί με καρκίνο, δεν αρκεί να τον καταδικάσουμε ηθικά.

Πρέπει να αντιμετωπίσει και τις πραγματικές συνέπειες των πράξεών του.

Και θέλω να κλείσω με κάτι.

Τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν την αθανασία.

Μπορούν όμως να αγοράσουν τσάντες, αυτοκίνητα, σαμπάνιες και την ψευδαίσθηση ότι είσαι κάποιος.

Αν για να αποκτήσεις όλα αυτά χρειάστηκε να εκμεταλλευτείς την αγωνία ενός παιδιού που πάλευε να ζήσει, τότε δεν είσαι επιτυχημένος.

Είσαι η απόδειξη ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τα πάντα και να μην αξίζει τίποτα.

Γιατί υπάρχει κάτι πιο αποκρουστικό από το να κλέβεις χρήματα.

Να κλέβεις από την ελπίδα ενός πατέρα που προσπαθεί να κρατήσει το παιδί του στη ζωή.

Και αν αυτό δεν μας κάνει να ουρλιάξουμε από οργή, αν το καταπιούμε κι αυτό σαν άλλη μία είδηση και αύριο συνεχίσουμε να θαυμάζουμε τους ίδιους καλοντυμένους επιτήδειους, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο εκείνοι.

Είμαστε κι εμείς.

Και τότε δεν θα χρειάζεται πια να αναρωτιόμαστε πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει μια κοινωνία. Θα έχουμε ήδη την απάντηση στον καθρέφτη μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους