Η απόφαση του δικαστηρίου για την καταδίκη 5 αστυνομικών από τους 6 κατηγορούμενους για τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου, είναι πράγματι μια ιστορική απόφαση που δείχνει πως όταν θέλει η δικαιοσύνη να...
Η απόφαση του δικαστηρίου για την καταδίκη 5 αστυνομικών από τους 6 κατηγορούμενους για τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου, είναι πράγματι μια ιστορική απόφαση που δείχνει πως όταν θέλει η δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της, μπορεί να την κάνει.
Η απόφαση είναι ιστορική γιατί μέχρι στιγμής οι καταδίκες για βασανισμό από αστυνομικούς είναι εξαιρετικά σπάνιες, ενώ από την άλλη τα βασανιστήρια από αστυνομικούς είναι διαχρονικά και ασταμάτητα.
Για τη μνήμη του Βασιλείου Μάγγου, ο οποίος όπως έγραψε ο πατέρας του "παραδόθηκε δικαιωμένος στην ιστορία" χρειάζεται να υπενθυμίσουμε πως ο Βασίλειος βασανίστηκε από αστυνομικούς ενώ διαδήλωνε και αγωνιζόταν ενάντια στην καρκινογόνα καύση σκουπιδιών από το εργοστάσιο ΑΓΕΤ, ένα κοινωνικό αίτημα που αφορά τις ζωές όλων. Ο Βασίλειος ήταν μόλις 26 ετών ενώ η ιστορία του είναι μια ιστορία που καταδεικνύει και την σημαντική ψυχική διάσταση των βασανιστηρίων, διάσταση ακόμα σχετικά αχαρτογράφητη στην περίπτωση της αστυνομικής βίας.
Η δήλωση του Γιάννη Μάγγου πως ήρθε επιτέλους η στιγμή να κλάψουμε και εμείς, να πάμε σπίτι μας και να κλάψουμε είναι σπαρακτική γιατί μας υπενθυμίζει πως ο αγώνας των οικογενειών που τα παιδιά τους δολοφονήθηκαν μπορεί να έχει κοινωνική δικαίωση, σπουδαία κοινωνική δικαίωση, αλλά καμία ανατροπή της οδύνης.
Κι αυτό είναι ένα ισόβιο βάρος που θα το κουβαλάμε στην καρδιά μας για αυτούς τους ανθρώπους.
Οι σπουδαίοι άνθρωποι που κατάφεραν μέσα από το πένθος τους να αφήσουν παρακαταθήκη ένα τεράστιο φως απέναντι στο σκοτάδι της φασιστικής και κρατικής βίας, όπως η οικογένεια Μάγγου, η κυρία Μάγδα και η οικογένεια της, η κυρία Ελένη Κωστοπούλου, ο Νίκος Κωστόπουλος και η οικογένεια τους, οι οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών και οι επιζώντες/επιζώσες, δεν επέλεξαν να γίνουν ήρωες.
Σήκωσαν το βάρος της δικαίωσης της μνήμης των νεκρών τους, στην προσπάθεια να διαφυλάξουν το μέλλον για το σύνολο.
Γράφει ο Ρίτσος εκείνο τον στίχο "Ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά από τα σπίτια τους." Και είναι αλήθεια.
Όπως αλήθεια είναι πως δεν επιστρέφουν και ποτέ στα σπίτια τους.
Ευχόμαστε μέσα από την ψυχή μας, να υπάρξουν λίγες νύχτες ανακούφισης για αυτές τις οικογένειες που έχουν κερδίσει μια θέση στην αγωνιστική ιστορία αυτής της χώρας.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους