«Μια κυβέρνηση Ζαμποτίνσκι, στο ακέραιο» Ή γιατί το «Σιδηρούν Τείχος» προσφέρει το πρότυπο για την επόμενη κυβέρνηση Ο Ζαμποτίνσκι γνωρίζει αυτές τις ημέρες μια νέα περίοδο αναγνώρισης από τα κόμματα...

Πλήρες Κείμενο:

«Μια κυβέρνηση Ζαμποτίνσκι, στο ακέραιο» Ή γιατί το «Σιδηρούν Τείχος» προσφέρει το πρότυπο για την επόμενη κυβέρνηση Ο Ζαμποτίνσκι γνωρίζει αυτές τις ημέρες μια νέα περίοδο αναγνώρισης από τα κόμματα του Μπλοκ της Αλλαγής, τα οποία επικαλούνται το μακρόπνοο όραμά του για κοινή εβραϊκή–αραβική διακυβέρνηση, προκειμένου να δικαιολογήσουν έναν εβραϊκό–αραβικό κυβερνητικό συνασπισμό.

Μόνο που, κάνοντάς το αυτό, προσπερνούν με χαρακτηριστική ευκολία το Σιδηρούν Τείχος που είναι απαραίτητο για να φτάσουμε στο όραμα της ισότητας και της συνεργασίας. Ο Ζαμποτίνσκι είχε ξεκαθαρίσει ότι μια τέτοια συνεργασία δεν μπορεί να υπάρξει «όσο οι Άραβες διατηρούν έστω και μια σπίθα ελπίδας να απαλλαγούν από εμάς», και ότι ο μόνος τρόπος να εξαλειφθεί ακόμη και το παραμικρό ίχνος αυτής της ελπίδας είναι η διαρκής ισχύς, «όταν στο Σιδηρούν Τείχος δεν θα φαίνεται πια ούτε μία ρωγμή». Το Σιδηρούν Τείχος είχε σκοπό να οδηγήσει τους εχθρούς του Σιωνισμού στη στιγμή που θα καταλάβαιναν ότι δεν υπήρχε πλέον καμία πιθανότητα να τον νικήσουν.

Έτσι, κάθε πλευρά της ισραηλινής πολιτικής έχει το μέρος του «Σιδηρού Τείχους» του Ζέεβ Ζαμποτίνσκι που της αρέσει και το μέρος που προτιμά να ξεχνά και να κάνει τους άλλους να ξεχνούν. Η Δεξιά αγαπά ξεκάθαρα το ίδιο το Σιδηρούν Τείχος: την κατανόηση ότι οι Άραβες δεν θα αποδεχθούν οικειοθελώς την εβραϊκή κυριαρχία και ότι, όσο διατηρούν την ελπίδα να νικήσουν τον Σιωνισμό, θα συνεχίσουν να προσπαθούν.

Υπάρχει όμως μερικές φορές στη Δεξιά η τάση να σταματά σε αυτό το σημείο και να εγκλωβίζεται σε ένα είδος μοιρολατρικής αδυναμίας, που λέει «έτσι είναι τα πράγματα» και «έτσι είναι αυτοί», μετατρέποντας το Σιδηρούν Τείχος από μέσο σε αυτοσκοπό.

Όμως το Σιδηρούν Τείχος ήταν πράγματι μέσο και όχι αυτοσκοπός.

Στην άλλη πλευρά του Σιδηρού Τείχους, ο Ζαμποτίνσκι οραματιζόταν ένα σαφώς εβραϊκό κράτος, στο οποίο όλοι οι πολίτες θα είχαν ίσα δικαιώματα.

Ένα κράτος όπου η εβραϊκή πλειοψηφία θα ήταν τόσο σταθερή και τόσο σίγουρη για τον εαυτό της, ώστε δεν θα φοβόταν την πλήρη ισότητα των δικαιωμάτων. Στην Αριστερά και στο Μπλοκ της Αλλαγής αρέσει να εξυμνούν, και δικαίως, τον Ζαμποτίνσκι που υποστήριζε τα ατομικά δικαιώματα, την ισότητα των πολιτών και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και που φανταζόταν μια κυβέρνηση στην οποία ο πρωθυπουργός θα ήταν Εβραίος και ο αναπληρωτής του Άραβας, και αντιστρόφως.

Αλλά αδικαιολόγητα τείνουν να παρακάμπτουν τη θεμελιώδη προϋπόθεση που έθεσε ο Ζαμποτίνσκι για όλα αυτά: το Σιδηρούν Τείχος, που θα οδηγούσε στην εξάλειψη κάθε αραβικής ελπίδας για τον τερματισμό της εβραϊκής κυριαρχίας.

Πιστεύω βαθιά στην εβραϊκή–αραβική συνεργασία, αλλά σε μια συνεργασία που έρχεται αφού υπάρξει πλήρης και οριστική αναγνώριση, χωρίς την παραμικρή ρωγμή ή ελπίδα ότι θα μπορούσε να καταστραφεί το κράτος των Εβραίων.

Στο βιβλίο μου «Ειρήνη, όχι τώρα» έδωσα σε αυτό τον κάπως προκλητικό τίτλο «Αραβικός Σιωνισμός». Αλλά, κατά τη γνώμη μου, αυτός είναι απλώς ένας άλλος, πιο θετικός τρόπος να πούμε ότι οι Άραβες έχουν αποδεχθεί οριστικά τον Σιωνισμό και δεν ακολουθούν πλέον τον αντισιωνισμό και τις παραπλανητικές υποσχέσεις του.

Στην πραγματικότητα, ακριβώς εκείνος που υποστηρίζει την πολιτική και κυβερνητική συνεργασία μεταξύ Εβραίων και Αράβων, είτε είναι Εβραίος είτε Άραβας, πρέπει να είναι ένθερμος Σιωνιστής και να υποστηρίζει χωρίς συμβιβασμούς ότι το κράτος του Ισραήλ θα είναι το κράτος του εβραϊκού λαού και θα πραγματοποιεί το σιωνιστικό όραμα.

Και αυτό για τον απλό λόγο ότι, σε κάθε αραβικό κράτος όπου υπήρχαν Εβραίοι, από τη στιγμή που το κράτος αυτό έπαψε να κυβερνάται από ευρωπαϊκές δυνάμεις και έγινε κυρίαρχο, η δυνατότητα των Εβραίων πολιτών να έχουν ίση πολιτική θέση αντιμετωπίστηκε με διώξεις, πογκρόμ, δημεύσεις περιουσιών και τελικά με την εθνοκάθαρση των Εβραίων από αυτές τις χώρες.

Γι' αυτό, η επόμενη κυβέρνηση πρέπει να σχηματιστεί ως μια κυβέρνηση Ζαμποτίνσκι, στο ακέραιο.

Πρέπει να ενώσει όλα τα κόμματα που επιμένουν στην ανάγκη ενός Σιδηρού Τείχους απέναντι στον αντισιωνισμό, ακόμη και μέσα στο ίδιο το κράτος του Ισραήλ.

Από τα αραβικά κόμματα πρέπει να απαιτηθεί όχι μόνο η πλήρης αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ ως κράτους του εβραϊκού λαού, αλλά και η πλήρης έκφραση αυτής της αναγνώρισης.

Όταν παρουσιάζουν το ειρηνευτικό όραμα των «δύο κρατών», πρέπει να καθιστούν σαφές ότι το ένα από τα δύο είναι το κράτος των Εβραίων και ότι οι Άραβες στη Γάζα, στην Παλαιστινιακή Αρχή, στην Ιορδανία, στη Συρία και στον Λίβανο δεν έχουν κανένα «δικαίωμα επιστροφής» στο κράτος του Ισραήλ και δεν είναι «πρόσφυγες πέμπτης γενιάς». Αυτό είναι το ασφαλέστερο κριτήριο ότι υπάρχει πλήρης αποδοχή του κράτους του Ισραήλ ως κράτους του εβραϊκού λαού και προθυμία να εκφραστεί αυτή η αποδοχή στην πράξη.

Γι' αυτό, το Σιδηρούν Τείχος δεν αποτελεί μόνο μια αντίληψη περί ασφάλειας απέναντι στις εξωτερικές απειλές.

Πρέπει επίσης να αποτελέσει τη βάση μιας ανανεωμένης σιωνιστικής συναίνεσης μέσα στο ίδιο το κράτος του Ισραήλ: Δημόσια σιωνιστική εκπαίδευση, στην εβραϊκή γλώσσα, για όλους τους πολίτες του Ισραήλ, τόσο για τους αραβόφωνους όσο και για τους υπερορθόδοξους, και στρατιωτική υπηρεσία για την εκπλήρωση των εθνικών αποστολών, ισότιμα για όλους.

Και χωρίς τα διάφορα ψέματα περί «κοινωνικής υπηρεσίας», που θα μετατραπούν σε μέσο διοχέτευσης δισεκατομμυρίων σε αυτόνομες κοινότητες εχθρικές προς το κράτος.

Αυτά δεν είναι απλώς εργαλεία για τη δίκαιη κατανομή των υποχρεώσεων.

Είναι οι μηχανισμοί με τους οποίους οικοδομείται ένα κοινό πολιτειακό ήθος, στο οποίο κάθε πολίτης γνωρίζει ότι ανήκει στο κράτος, απολαμβάνει τα δικαιώματά του και αναλαμβάνει την ευθύνη για την ύπαρξή του.

Ο ίδιος ο Ζαμποτίνσκι θα περιφρονούσε την ιδέα ότι, στο κυρίαρχο εβραϊκό κράτος στη Γη του Ισραήλ, υπάρχουν άνθρωποι που, στο όνομα της διατήρησης ενός τρόπου ζωής της Διασποράς, αρνούνται να συμμετάσχουν στην αναγκαία υπεράσπιση του εβραϊκού κράτους.

Και δεν θα απέκλειε τους Άραβες πολίτες από αυτό το κοινό ήθος.

Η ιδέα είναι ότι μπορεί κανείς να είναι υπερορθόδοξος και Σιωνιστής, όπως μπορεί να είναι Άραβας και Σιωνιστής.

Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει κανείς τη θρησκεία, τη γλώσσα, τον πολιτισμό ή την ταυτότητά του για να συμμετέχει στο εβραϊκό κράτος.

Χρειάζεται όμως να αποδέχεται τη νομιμότητα της εβραϊκής κυριαρχίας και την κοινή ευθύνη για την υπεράσπισή της. Το Ισραήλ χρειάζεται τώρα μια κυβέρνηση που θα σταματήσει να επιλέγει μόνο το βολικό μισό της διδασκαλίας του Ζαμποτίνσκι.

Μια κεντρώα σιωνιστική κυβέρνηση που θα θέσει την εβραϊκή κυριαρχία, την ισότητα των πολιτών, την κοινή εκπαίδευση και την υπηρεσία για όλους στη βάση του ισραηλινού κοινωνικού συμβολαίου. Ήρθε η ώρα για μια κυβέρνηση του Σιδηρού Τείχους του Ζαμποτίνσκι. Στο ακέραιο. Einat Wilf

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους