Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιον προστατεύει τελικά το νέο νομοσχέδιο για την Ψυχική Υγεία; Πριν από δύο ημέρες ψηφίστηκε το νέο πολυσυζητημένο νομοσχέδιο για την ψυχική υγεία.

Και αναρωτιέμαι πόσο ουσιαστικά απαντά στις πραγματικές ανάγκες των ταλαιπωρημένων ανθρώπων αυτής της χώρας... Προφανώς και δεν αμφισβητώ την ανάγκη να μπουν κανόνες σε έναν χώρο όπου υπάρχουν σοβαρά θεσμικά κενά.

Κρίσιμα και φλέγοντα ζητήματα, όμως, όπως τα επαγγελματικά δικαιώματα και η άσκηση της ψυχοθεραπεία και της συμβουλευτικής είτε παραπέμπονται σε μελλοντικές ρυθμίσεις είτε παραμένουν ανοιχτά, χωρίς να λαμβάνεται τελικά υπόψη η εμπεριστατωμένη άποψη που κατέθεσαν στη διαβούλευση εκπαιδευτικοί φορείς που εδώ και χρόνια εκπαιδεύουν ψυχοθεραπευτές, τηρώντας αυστηρούς κανόνες πιστοποίησης που ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Και μέσα σε όλα, τίθενται εύλογα ερωτήματα για την επιστημονική ανεξαρτησία των νέων οργάνων… Αυτό όμως που με προβληματίζει και με εξοργίζει περισσότερο, τόσο ως ψυχολόγο όσο και ως πολίτη, είναι ότι για ακόμη μία φορά συζητάμε για θεσμούς, συλλόγους, επιτροπές και παρατηρητήρια, αφήνοντας στο περιθώριο το πιο ουσιαστικό: τους ίδιους τους ανθρώπους που υποφέρουν και χρειάζονται βοήθεια.

Αναρωτιέμαι αν αντιλαμβάνεται ο Υπουργός Υγείας, που διακατέχεται από ένδεια παιδείας και επιστημοσύνης, τι σημαίνει «ψυχική υγεία» και πόσο δύσκολο είναι τελικά να εξασφαλιστεί έγκαιρη και συστηματική υποστήριξη για έναν άνθρωπο που παλεύει με την κατάθλιψη, τις αγχώδεις διαταραχές, τον εθισμό στον τζόγο και τις εξαρτήσεις, για όσους βιώνουν την απόλυτη απόγνωση και οδηγούνται σιωπηλά στην αυτοκτονία, για τους εφήβους που αυτοτραυματίζονται, για τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στη βία, την ανασφάλεια και την ψυχική πίεση και για τους γονείς που έρχονται διαρκώς αντιμέτωποι με προκλήσεις που αδυνατούν να διαχειριστούν.

Αναρωτιέμαι: • πότε επιτέλους θα στελεχωθούν επαρκώς οι δημόσιες δομές ψυχικής υγείας; Πόσο ακόμη θα αντιμετωπίζουμε την έλλειψη ψυχολόγων, ψυχιάτρων και άλλων επαγγελματιών σαν μια περίπου φυσιολογική κατάσταση; • γιατί η ψυχοθεραπεία εξακολουθεί να είναι οικονομικά απρόσιτη για τόσο πολλούς ανθρώπους; Πότε θα αποκτήσουμε ένα σύστημα που θα εξασφαλίζει πραγματική πρόσβαση σε δωρεάν, συστηματική ψυχοθεραπεία και όχι απλώς αποσπασματικές υπηρεσίες; • πόσο πρέπει να περιμένει ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε ψυχική κρίση για να λάβει βοήθεια, πέρα από την «εύκολη» λύση των ψυχοφαρμάκων; Και πόσο μπορεί να περιμένει ένα παιδί ή ένας έφηβος που χρειάζεται άμεση ψυχολογική ή παιδοψυχιατρική υποστήριξη; • πού είναι το εθνικό σχέδιο πρόληψης για την αυτοκτονικότητα, την κατάθλιψη, τις εξαρτήσεις, την ολοένα πιο ανησυχητική εξάπλωση του τζόγου, τους αυτοτραυματισμούς και τις σοβαρές ψυχοκοινωνικές δυσκολίες των νέων; • ποιος φροντίζει πραγματικά τους ανθρώπους με σοβαρές ψυχικές διαταραχές και τις οικογένειές τους; Πότε θα αποκτήσουμε επαρκείς κοινοτικές δομές που θα προσφέρουν σταθερή παρακολούθηση, υποστήριξη και ουσιαστικές δυνατότητες κοινωνικής επανένταξης; Τελικά για ποια προστασία της ψυχικής υγείας μιλάμε, όταν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δε δίνει σαφείς απαντήσεις σε κανένα από αυτά τα ερωτήματα; Η ψυχική υγεία δεν προστατεύεται με τη σύσταση επιτροπών και την παραγωγή νομοθετημάτων.

Προστατεύεται, όταν κάθε άνθρωπος που υποφέρει βρίσκει μια ανοιχτή πόρτα, έναν διαθέσιμο επαγγελματία και τη φροντίδα που χρειάζεται, χωρίς να πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι έχει την οικονομική δυνατότητα να την πληρώσει.

Η ψυχική υγεία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ. Είναι ζήτημα συλλογικής αξιοπρέπειας, κοινωνικής δικαιοσύνης και, πάνω απ' όλα, ευθύνης της Πολιτείας. @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους