Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σρεμπρένιτσα Γράφω από τον καναπέ στο σαλόνι. Η κόρη μου φτιάχνει μικρά μωβ λουλουδάκια από πηλό.

Περιμένουμε τη Στέλλα.

Έχει να βρεθεί η οικογένεια μαζί δέκα ημέρες.

Και αυτό είναι το τόσο δα χρονικό μας πένθος.

Βρισκόμαστε λίγο έξω από την πόλη.

Ο πατέρας μου και η μητέρα μου βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα από εδώ.

Οι αδελφές μου λίγο πιο μακριά.

Χθες βρέθηκαν όλες και όλοι μαζί.

Εγώ έλειπα, όλο και κάποιος λείπει.

Και αυτό είναι το τόσο δα χωρικό μας πένθος.

Κάθε φορά που επιστρέφω από τη Σρεμπρένιτσα νιώθω όλο και πιο τσαλακωμένη την πίστη μου στην ανθρωπότητα, όλο και πιο βαθιά την ενοχή - όχι γιατί στη δική μου ζωή βιώνω μόνο ένα ελάχιστο μέρος του πένθους που μου αναλογεί, αλλά γιατί η ελληνική κοινωνία δεν στάθηκε έξω από αυτό το απόλυτο κακό.

Συνάντησα ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα παρά μόνο τη μνήμη.

Ανθρώπους για τους οποίους το πένθος δεν είναι πια ένα οξύ συναίσθημα, αλλά δέρμα.

Κοιτάζω τη Σαλίχα και τη Ραζίγια στα μάτια και μου κόβονται τα πόδια.

Πώς αντέχετε αγάπες μου μοναχές; Φταίω και εγώ για το θάνατο της μοναξιάς.

Τιμή και δόξα στους αθώους μουσουλμάνους της Σρεμπρένιτσα που δολοφονήθηκαν από τις σερβοβοσνιακές δυνάμεις.

Θλίψη και πόνος βαθύς για εκείνα τα χέρια που έγραψαν σε μια ελληνική δημοσιογραφική σελίδα και σε έναν τοίχο στο Μπράτουνατς τη φράση «Μλάντιτς ήρωας». Είναι και αυτά γεμάτα με το αίμα αθώων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους