Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΡΑΥΓΗ Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΚΟΥΦΟ Υπάρχουν εποχές που είναι δύσκολο να μιλάς.

Όχι επειδή σου απαγορεύουν τον λόγο, αλλά επειδή κανείς δεν θέλει πραγματικά να ακούσει.

Ζούμε ίσως στην πιο θορυβώδη εποχή της ανθρώπινης ιστορίας.

Όλοι μιλούν.

Όλοι σχολιάζουν.

Όλοι έχουν άποψη.

Όλοι δημοσιεύουν, απαντούν, καταδικάζουν, υπερασπίζονται, ειρωνεύονται.

Κι όμως, μέσα σε τόσο θόρυβο, ο άνθρωπος δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να ακούσει.

Να ακούσει πραγματικά.

Γιατί άλλο ακούω έναν άνθρωπο και άλλο περιμένω απλώς να τελειώσει για να του απαντήσω.

Άλλο αναζητώ την αλήθεια και άλλο αναζητώ επιχειρήματα που θα επιβεβαιώσουν όσα ήδη πιστεύω.

Άλλο συνομιλώ και άλλο πολεμώ.

Και κάπου εκεί γεννιέται η μοναξιά εκείνου που προσπαθεί να γίνει κραυγή μέσα σ’ έναν κόσμο κουφό.

Δύσκολο να μιλάς για αγάπη όταν η σκληρότητα θεωρείται δύναμη.

Δύσκολο να μιλάς για συγχώρηση όταν η εκδίκηση παρουσιάζεται ως δικαιοσύνη.

Δύσκολο να μιλάς για εγκράτεια όταν κάθε επιθυμία απαιτεί να ικανοποιηθεί.

Δύσκολο να μιλάς για ταπείνωση όταν ολόκληρος ο κόσμος σε εκπαιδεύει να προβάλλεις τον εαυτό σου.

Δύσκολο να μιλάς για σιωπή μέσα σε μια κοινωνία που φοβάται να μείνει έστω και λίγα λεπτά χωρίς θόρυβο.

Και ακόμη δυσκολότερο να μιλάς για Χριστό.

Όχι για έναν Χριστό διακοσμητικό, ακίνδυνο και βολικό.

Αλλά για Εκείνον που λέει «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν». Για Εκείνον που συγχωρεί τον εχθρό.

Που αγγίζει τον λεπρό.

Που κάθεται δίπλα στον αμαρτωλό χωρίς να ονομάζει την αμαρτία αρετή.

Που δεν χαϊδεύει την ανθρώπινη αυτάρκεια, αλλά καλεί τον άνθρωπο σε μετάνοια.

Αυτός ο Χριστός πάντοτε θα ενοχλεί.

Γιατί δεν ήρθε για να επιβεβαιώσει τον κόσμο.

Ήρθε για να τον μεταμορφώσει.

Αλλά εδώ υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος για εμάς τους Χριστιανούς.

Να νομίσουμε ότι επειδή έχουμε την αλήθεια, δικαιούμαστε να φωνάζουμε στους άλλους. Όχι.

Η κραυγή του Ευαγγελίου δεν είναι κραυγή θυμού.

Δεν είναι προσβολή.

Δεν είναι περιφρόνηση.

Δεν είναι η ικανοποίηση ότι «εγώ ξέρω και εσύ δεν ξέρεις». Η αληθινή κραυγή του Χριστιανού είναι πρώτα η ζωή του.

Είναι να συγχωρεί όταν θα μπορούσε να εκδικηθεί.

Να σωπαίνει όταν θα μπορούσε να πληγώσει.

Να σηκώνει κάποιον όταν όλοι οι άλλοι τον έχουν καταδικάσει.

Να λέει την αλήθεια όταν το ψέμα τον συμφέρει.

Να παραμένει άνθρωπος όταν γύρω του η ανθρωπιά θεωρείται αδυναμία.

Μερικές φορές η δυνατότερη κραυγή δεν βγαίνει από το στόμα.

Βγαίνει από τον τρόπο που ζεις. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ονομάστηκε «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Τι συγκλονιστική εικόνα! Μια φωνή μέσα στην έρημο.

Και ίσως κάθε εποχή έχει τη δική της έρημο.

Η δική μας δεν είναι έρημος χωρίς ανθρώπους.

Είναι έρημος γεμάτη ανθρώπους.

Γεμάτη οθόνες.

Γεμάτη πληροφορίες.

Γεμάτη λέξεις.

Και όμως συχνά τόσο φτωχή σε πραγματική επικοινωνία, νόημα και εσωτερική σιωπή.

Γι’ αυτό είναι δύσκολο να είσαι κραυγή.

Γιατί κάποτε θα κουραστείς.

Θα πεις: «Γιατί να μιλήσω;» «Ποιος ακούει;» «Τι αλλάζει;» «Αξίζει;» Ναι, αξίζει.

Όχι επειδή θα σε ακούσουν όλοι.

Ούτε ο Χριστός ακούστηκε από όλους.

Ούτε οι Απόστολοι.

Ούτε οι Άγιοι.

Αξίζει για εκείνον τον έναν.

Για έναν άνθρωπο που μπορεί να διαβάσει μια λέξη την ώρα που καταρρέει.

Για μια ψυχή που μπορεί να ακούσει έναν λόγο την ώρα που έχει χάσει την ελπίδα της.

Για έναν άνθρωπο που ίσως βρίσκεται ένα βήμα πριν από την επιστροφή και χρειάζεται μόνο μία μικρή υπενθύμιση ότι ο Θεός δεν τον ξέχασε.

Γι’ αυτό να μιλάς.

Αλλά να μιλάς με αγάπη.

Να υπερασπίζεσαι την αλήθεια, αλλά χωρίς να μισείς εκείνον που την απορρίπτει.

Να μη φοβάσαι να γίνεις διαφορετικός, αλλά ούτε να υπερηφανεύεσαι επειδή είσαι διαφορετικός.

Να θυμάσαι πάντοτε ότι ο σκοπός δεν είναι να νικήσεις τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί σου.

Είναι, αν μπορείς, να κερδίσεις την καρδιά του.

Και όταν δεν σε ακούνε; Μην απελπίζεσαι.

Ο σπόρος δεν κάνει θόρυβο όταν πέφτει στη γη. Ούτε όταν αρχίζει να ριζώνει.

Κι όμως, κάποτε γίνεται δέντρο.

Έτσι είναι και ένας λόγος που ειπώθηκε με αγάπη.

Μπορεί σήμερα να απορριφθεί.

Μπορεί να χλευαστεί.

Μπορεί ακόμη και να ξεχαστεί.

Και χρόνια αργότερα, μέσα σε μια δύσκολη νύχτα, να επιστρέψει ξαφνικά στη μνήμη ενός ανθρώπου και να γίνει φως.

Γι’ αυτό μη μετράς την αξία της αλήθειας από τα χειροκροτήματα που παίρνει.

Η αλήθεια δεν γίνεται περισσότερο αληθινή επειδή την αποδέχονται πολλοί ούτε λιγότερο αληθινή επειδή μένει μόνη.

Δύσκολο, λοιπόν, να είσαι κραυγή σ’ έναν κόσμο κουφό.

Αλλά ακόμη δυσκολότερο είναι να έχεις κάτι αληθινό να πεις και να επιλέγεις τη σιωπή από φόβο.

Μίλα λοιπόν.

Όχι δυνατότερα. Καθαρότερα.

Όχι με περισσότερο θυμό.

Με περισσότερη αγάπη.

Κι όταν τα λόγια δεν αρκούν, άφησε τη ζωή σου να μιλήσει.

Γιατί ένας κόσμος που έχει κουραστεί από τις φωνές ίσως δεν χρειάζεται άλλον έναν άνθρωπο που φωνάζει. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που να γίνεται φως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους