Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα κάδρα της Μουριάς στο δάπεδο. Όλα αυτά που συγκροτούσαν την αίσθηση ζεστασιάς και θαλπωρής στο ιστορικό παραδοσιακό καφενείο, βρέθηκαν σήμερα το πρωί σε ένα σημείο ανοίκειο και νοτισμένο.

Η εικόνα χτες έξω από τη Μουριά θύμιζε συγκέντρωση - συνθήκη που δεν συνιστά ευσεβή ψευδαίσθηση απαραίτητα, καθώς η χτεσινή μαζική παρουσία είχε και το χαρακτηριστικό της διαμαρτυρίας.

Ο δρόμος της Καλλιδρομίου είχε κλείσει από μαυροφορεμένο μπούγιο με κόσμο, που αντί για συνθήματα τραγουδούσε πάνω στον ρεμπέτικο στίχο.

Και μεσα στο μαγαζί, βρισκόταν σε εξέλιξη μια άλλη εξόδιος ακολουθία - ο τρόπος να τιμάμε τη μνήμη αυτού που φεύγει μπορεί να είναι κοινός ανεξαρτήτως αν υπάρχει θρησκευτική πίστη.

Έμπαιναν οι άνθρωποι που την έζησαν, ο ένας πίσω από τον άλλο κι έσφιγγαν τα χέρια του στενού κύκλου.

Η σημερινή εικόνα όμως είναι πληγή.

Που θα μείνει ανοικτή ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε μετέπειτα εξέλιξη.

Η αποκαθήλωση του τελευταίου οχυρού, συνέπεσε μάλιστα με μια στιγμή πεζής πραγματικότητας που αντανακλά τι συμβαίνει ίσως συνολικότερα στην περιοχή.

Την ώρα που στη Μουριά μάζευαν τα απομεινάρια της ψυχής τους, απέναντι ολοκληρώνονταν μια ακόμη μετακόμιση.

Φεύγουν κι άλλοι από τη γειτονιά.

Μοναδική παρακαταθήκη πέρα από την ίδια την ιστορία του καφενείου, είναι η τελευταία χειρονομία του ανθρώπου που το δούλευε σχεδόν μισό αιώνα, του Χρήστου Βάνα.

Όποιος πήγαινε και (τον) αποχαιρετούσε, αποχωρούσε στη συνέχεια έχοντας μαζί κάποιο αντικείμενο του καφενείου.

Από τη μια τα κάδρα της Μουριάς θα διασκορπιστούν στα πέντε σημεία της πόλης, από την άλλη θα επιτελούν την ιδιότητα του σημείου αναφοράς στις νέες συζητήσεις που θα ανοίγουν μπροστά τους.

Κρεμασμένα πια σε έναν από τους τοίχους των σπιτιών εκείνων που ακόμη δεν εκτοπίστηκαν, θα διατηρήσουν ζωντανό τον προσωπικό νόστο. Ένα ταξίδι στο παρελθόν που καμία ιδιοκτησία δεν μπορεί να στερήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους